Thursday, 24 May 2012

ဝါဆိုပန္းခူးတေစၦ

ရာသီတေက်ာ့ ျပန္လည္လာျပီး ဒီေန ့ဒီရက္သုိ ့ တေက်ာ့ ျပန္ေရာက္လာတိုင္း သူ ့မွာ ဝမ္းနည္းနာက်င္ရ၏။ ဒီအခ်ိန္ကို ေရာက္လာတုိင္း အတိတ္ဆိုး၊ အိပ္မက္ဆိုးတုိ ့က ရုန္းၾကြ အသက္ဝင္ လာတတ္စျမဲ... ဘယ္လုိပင္ ေမ့ေပ်ာက္ထား၊ ေမ့ေပ်ာက္ထား မျမင္ခ်င္ မေတြ ့ခ်င္သည့္ ပံုရိပ္တုို ့က အခ်ိန္တန္လွ်င္ အလုိလို အာရံုတြင္ တရစ္ဝဲဝဲျဖင့္ ျပန္ေပၚ လာတတ္စျမဲ ျဖစ္၏။ ထိုေန ့က အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို ဖိုးလံုးတစ္ေယာက္ ယေန ့ထက္ထိ မေမ့ႏိုင္ေသးပါ။ ဘယ္ေတာ့မွလဲ ေမ့ေပ်ာက္ႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္သည့္ အျဖစ္အပ်က္၊ အေၾကာင္းအရာမ်ားသာ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။ ထိုေန ့က ဝါဆိုလျပည့္ေက်ာ္တစ္ရက္ေန ့ဝါဆိုပန္းခူးပြဲေတာ္ေန ့ျဖစ္သည္။ အတိတ္စာမ်က္ႏွာထက္မွ ထိုေန ့ရက္ကုိ စုတ္ျဖဲပစ္လုိ ့ရႏိုင္မည္ဆိုလွ်င္ ဆဲြစုတ္ျဖဲပစ္ လုိက္ခ်င္မိ၏။ ဒါဆိုလွ်င္ ခုလို သူနာက်င္ ခံစားေနရေတာ့မည္ မဟုတ္။ သို ့ေသာ္ ခုခ်ိန္တြင္ေတာ့ အရာရာက ေနာက္က်ခဲ့ျပီ။ အျဖစ္အပ်က္ အေၾကာင္းအရာ တို ့က ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ျပီးျပီ။ ခုခ်ိန္မွ ျပန္ျပင္၍ မရႏုိင္ေတာ့။

ဝါဆိုလျပည့္ေက်ာ္ တစ္ရက္ေန ့....။
ဝါဆိုပန္းခူးေန ့မို ့ယေန ့ပံုမွန္ ခရီးသြားမ်ား အျပင္ ဘုရားဖူး ခရီးသြား မ်ားေၾကာင့္ပါ ခရီးသည္ ပိုက်၏။ ျပည္ျမိဳ ့ နိဗၺိန္န အင္ၾကင္းေျမာင္ ေတာရေက်ာင္းရွိ ဝါဆိုပန္းခူးပြဲေတာ္သို ့အနီးအနားရွိ ျမိဳ ့ရြာမ်ားမွ ဘုရားဖူးမ်ား လာေရာက္ ၾကေလ့ရွိသည္။ ျပည္ျမိဳ ့ႏွင့္ မနီးလြန္း မေဝးလြန္းသည့္ အရပ္တြင္ တည္ရွိသည့္ သူတို ့ျမိဳ ့ေလးမွ ျမိဳ ့သူ၊ ျမိဳ ့သားမ်ားလဲ တစ္ႏွစ္တစ္ၾကိမ္ က်င္းပေလ့ရွိသည့္ ထိုဝါဆိုပန္းခူးပြဲေတာ္သုိ ့လာေရာက္ လည္ပတ္ၾကေလ့ ရွိသည္။ မနက္ပိုင္းတြင္ နိဗၺိန္န အင္ၾကင္းေျမာင္ ေတာရေက်ာင္းတြင္ ဝါဆိုပန္းခူးပြဲ ဆင္ႏြဲျပီးေနာက္ အျပန္တြင္ ေရႊဆံေတာ္ဘုရားကို ဝင္၍ ဖူးေမွ်ာ္ၾကေလ့ရွိသည္။ ကဆုန္ေညာင္ေရသြန္းေလာင္းပြဲေန ့၊ ဝါဆိုပန္းခူးပြဲေတာ္ေန ့၊ တန္ေဆာင္တုိင္ ဘုရားပြဲေတာ္ေန ့မ်ားသည္ သူတို ့စက္ေလွသမားမ်ားကို ဝင္ေငြ အထူး ေကာင္းမြန္ေစသည့္ မဂၤလာေန ့ရက္မ်ား ျဖစ္၏။ ယေန ့လဲ စက္ေလွထြက္ဖို ့အခ်ိန္မျပည့္မွီမွာပင္ ခရီးသည္မ်ားျဖင့္ ျပည့္လုခမန္း ျဖစ္ေနျပီ။ ဒါေတာင္ သူတို ့စက္ေလွက အင္ဂ်င္ႏွစ္လံုးတပ္ စက္ေလွ အၾကီးစား ျဖစ္သည္။ သူတို ့ေဒသအေခၚ စက္ေလွဟု ေခၚေနေသာ္လဲ ေမာ္ေတာ္ အေသးအရြယ္ပမာဏခန္ ့ရွိသျဖင့္ လူေလးရာခန္ ့အထိဆန္ ့သည္။

"ကဲ... ဦးဦး၊ ေဒၚေဒၚ၊ ကိုကို၊ မမတို ့တစ္ဖက္တည္းမွာဘဲ စုထိုင္မေနၾကပါနဲ ့ႏွစ္ဖက္မွ်ထိုင္ေပးၾကပါ။ ကားမဟုတ္ဘူးေနာ္ စက္ေလွက တစ္ျခမ္းေစာင္းေနရင္ ေမာင္းဖို ့မလြယ္ဘူး။ ဒီေတာ့ ဟုိဖက္ဒီဖက္ကို မွ်ထိုင္ေပးၾကပါ"

ဖိုးလံုး စက္ေလွ ေအာက္ဘက္ထဲတြင္ ခရီးသည္မ်ားကို ေနရာခ်ထားေပးေနသည္။  စက္ေလွ ေပၚတြင္ ဖိုးလံုး အသံက တစာစာျဖင့္ ညံေန၏။ ခရီးသည္ေတြကလဲ ခရီးသည္ေတြ ျဖစ္၏။ တခ်ဳိ ့အလုိက္ကန္းဆိုး မသိၾက၊ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ့္ယာလုိ ျဖဲကားထိုင္ေန တတ္ၾက၏။

"ဒီဘက္က မမ ဟုိဘက္ကို နဲနဲေလာက္ ကပ္ထိုင္ေပးပါ။ ဟိုဘက္က ေဒၚေဒၚတို ့ကလဲ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ့္ယာလုိ ျဖစ္သလုိ ထုိင္မေနၾကပါနဲ ့နဲနဲေလာက္ က်ဳံ ့ထိုင္ေပးၾကပါ ေနာက္လူေတြ လာဦးမွာမို ့ပါ။ ဟုတ္ျပီ ဟုတ္ျပီ... ညီမေလးက ဒီဘက္ကို နဲနဲေလာက္ ကပ္ေပးပါ။ ကုိယ့္ေမာင္ႏွမေတြ ခ်ည္းဘဲ ဘာမွမျဖစ္ဘူး... ဟုတ္ျပီ ဒီအစ္ကိုက အဲဒီလြတ္သြားတဲ့ ေနရာမွာ ဝင္ထိုင္လုိက္... ဟုတ္ျပီ... အားလံုးဘဲ အခုလုိ ကူညီေပးတာကို ေက်းဇူးပါဗ်ာ..."

"ဖိုးလံုး... မိုးရြာမယ္နဲ ့တူတယ္ကြ။ မိုးသားေတြ တက္လာေနျပီ။ ေနာက္ျပီး မင္း... ကုိမိုးၾကီးကို ၾကည့္ေျပာဦး... ကုိမိုးၾကီး ေတာ္ေတာ္မ်ားေနျပီ..."

အနားကပ္လာျပီး ခပ္တိုးတိုး ဆိုလာသည့္ ဗလစကားကို နားေထာင္ရင္း ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္ လုိက္ေတာ့ မိုးသားမ်ား တလိပ္လိပ္ တက္လာသည္ကို ေတြ ့လုိက္ရ၏။

"ဗလ... ေအာက္မွာ ခရီးသည္ေတြကို မင္း... ေနရာ ၾကည့္... စီစဥ္ေပးထားလုိက္ဦး... ငါအမိုးေပၚက ကုန္ေတြကို တက္ၾကည့္ လိုက္ဦးမယ္"

ဗလကို မွာျပီး စက္ေလွ အမိုးေပၚသို ့တက္လာခဲ့လုိက္သည္။ တသုန္သုန္ တုိက္ခတ္ေနသည့္ ေလတြင္ မိုးရိပ္မိုးေငြ ့တို ့ပါလာသည္။ စက္ေလွအမိုးေပၚမွ ကုန္မ်ားကို စနစ္တက် ေနရာခ်ထားလိုက္၏။ ကုန္ပစၥည္းမ်ား ေရထဲ လြင့္မက်ေအာင္ ခ်ည္သင့္သည္ကိုခ်ည္၊ ဖိသင့္သည္ကိုဖိျပီး အေပၚမွ ပလပ္စတစ္ မိုးကာျဖင့္ ထပ္အုပ္လုိက္သည္။ ထုိ ့ေနာက္ မိုးလံုႏိုင္ မလံုႏုိင္ကုိ တခ်က္ျပန္စစ္ ၾကည့္လုိက္၏။

"ေဟ့... ဖုိးလံုး ဒီေန ့ခရီးသည္ အေျခအေန ဘယ္လုိရွိလဲကြ"

စက္ေလွေခါင္မိုး အေနာက္ဘက္ တက္မကိုင္ ေနရာတြင္ သူတုိ ့ျမိဳ ့ေလးမွ ကာလသား လူငယ္တခ်ဳိ ့ႏွင့္ အဖြဲ ့က်ေနသည့္ တက္မကိုင္ ကုိမိုးၾကီးက လွမ္းေမးလာျခင္း ျဖစ္၏။

"ေအာက္ထဲမွာေတာ့ လူကျပည့္သေလာက္ ျဖစ္ေနျပီ ကိုမိုးၾကီး... ထြက္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ ထြက္လုိ ့ရေနျပီ"

"ဟာ... ဘာလို ့ထြက္ရဦးမွာလဲကြ။ စက္ေလွ ေအာက္ထဲမွာ ျပည့္သြားရင္ ေခါင္မိုးေပၚထပ္တင္ေပါ့။ ဒီလိုေန ့ေလးဘဲ ေငြရွာရတာ... ရသေလာက္သာတင္..."

"မိုးနဲ ့ေလနဲ ့ခရီးသည္ေတြ အဆမတန္ၾကီး တင္လုိ ့ျဖစ္ပါ့မလား... ဒီတစ္ေခါက္ ကုန္ေတြကလဲ မ်ားတယ္ေနာ္  ကိုမိုးၾကီး"

"ငါေျပာသလုိသာ လုပ္ပါကြာ။ ဒီဧရာဝတီျမစ္ထဲမွာ စက္ေလွက ကားလို တုိက္စရာ ဘာမွ ရွိတာမဟုတ္ပါဘူး။ ျပီးေတာ့ တက္မကိုင္က ငါပါကြ... ငါေမာင္းရမွာပါ ဒီေတာ့ ငါေျပာသလုိသာ လုပ္စမ္းပါ"

"အင္းပါ... ဒါဆိုလဲ ကိုမိုးၾကီး သေဘာပဲ... ကိုမိုးၾကီးလဲ စြတ္ေသာက္မေနနဲ ့ဦးဗ်... အာေတြလွ်ာေတြ ေလးေနျပီ။ လူဝိတ္အရမ္းမ်ားရင္ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဝင္ကူေမာင္းေပးႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူး... ကိုမိုးၾကီး တစ္ေယာက္တည္း ေမာင္းရမွာ... ဟာ... ကိုမိုးၾကီးတို ့က လုပ္ျပန္ျပီဗ်ာ... ဝက္သားေတြနဲ ့ျမည္းေနျပန္ျပီ ေမာင္းရမွာက စက္ေလွ သြားရမွာက ေရလမ္းခရီးဗ်... မသိတာလဲ မဟုတ္ဘဲနဲ ့... အဲဒါေတြ ခက္တာေပါ့"

"ေဟ့ေကာင္ ဖိုးလံုး... ဒီလမ္းဒီခရီးက မင္းႏို ့နံ ့မစင္ခင္ကတည္းက ငါေမာင္းလာတာပါကြ... မင္းငါ့ကို ျပန္ဆရာ လုပ္စရာ မလိုပါဘူး။ သြားကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ္သြားလုပ္ခ်ည္"

ကုိမိုးၾကီးက အံုနာလဲ အံုနာ တက္မကိုင္လဲ တက္မကိုင္မို ့သူဘာမွ မေျပာႏိုင္ေသာ္လဲ ဒီလို စည္းေဖာက္တာမ်ဳိးကိုေတာ့ သူမၾကိဳက္... ကိုမိုးၾကီးႏွင့္ ဝုိင္းဖဲြ ့ေနသည့္ လူငယ္မ်ားကလဲ သူတုိ ့ျမိဳ ့ေလးမွ စရုိက္က်သည့္ လူငယ္အုပ္စု ျဖစ္သည္။ ထိုအထဲမွ တင္ေသာင္းဆိုသည့္ တစ္ေယာက္ႏွင့္ သူနဲ ့က သိပ္မ်က္ႏွာေၾကာ မတည့္ၾက။ ခုလဲ သူက ကုိမိုးၾကီးကို အပိုင္ကပ္ထားျပီး သူ ့ကိုေတာ့ ဂရုစိုက္စရာ မလုိဘူး ဆိုသည့္ အခ်ဳိးမ်ဳိးခ်ဳိးထားသည္။ သူကလဲ ဒီလုိ အခ်ဳိးမ်ဳိးကို လံုးဝမၾကိဳက္။ သြားရမည့္ ခရီးက ေရလမ္းခရီးမို ့မိမိ စက္ေလွေပၚ လုိက္သည့္ ခရီးသည္က မိမိတို ့စက္ေလွသမားမ်ား စကားကုိ နားေထာင္ရမည္။ ဒါမွ အားလံုး ေဘးအႏၱရာယ္ ကင္းမည္ျဖစ္၏။

"တင္ေသာင္း... မင္းတုိ ့ကလဲ ေသာက္စားထားျပီး ခုလို သီခ်င္းေတြ ေအာ္ဆို ကခုန္ေနတာ မလြန္ဘူးလား။ ဒီစက္ေလွက မင္းတုိ ့စင္းလံုးငွားလာတဲ့ ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္တဲ့ စက္ေလွ မဟုတ္ဘူးေလ။ တျခား ခရီးသည္ေတြကိုလဲ နဲနဲေတာ့ အားနာဦးမွေပါ့"

"ကိုမိုးၾကီးကေတာင္ ဘာမွ မေျပာတာကုိ မင္းက ဘာျဖစ္ေနတာလဲ"
 
 ဖိုးလံုး စိတ္ထဲ တင္းခနဲ ျဖစ္သြားျပီး လက္သီးႏွစ္ဘက္ကို ဆုပ္လုိက္မိသည္။ ကိုမိုးၾကီးကို ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ကိုမိုးၾကီးက ထားလိုက္ပါကြာ ဆိုသည့္ သေဘာမ်ဳိး လုပ္ျပသည္။ သူတို ့ေကၽြးတာ၊ ေမြးတာကို ေသာက္စားထားျပီး ကိုမိုးၾကီးလဲ ေျပာဖို ့ခက္ေနဟန္တူသည္။ ကိုမိုးၾကီးကမွ ဘာမွ မေျပာသည့္ေနာက္ သူကေရာ ဘာဆက္ေျပာရမလဲ။ ထို ့ေနာက္ သူမေက်မနပ္ျဖင့္ ေအာက္ဘက္သို ့ျပန္ဆင္းလာခဲ့လုိက္သည္။ သူ ့စိတ္ထဲတြင္ နဲနဲေလးသြားသည္။ ဒီလိုျဖင့္ သူတို ့စက္ေလွ ျပည္ျမိဳ ့ဆိပ္ကမ္းမွ မိမိတို ့ျမိဳ ့ေလးသို ့ ျပန္ထြက္လာခဲ့ၾကသည္။ စက္ေလွေပၚတြင္  ခရီးသည္ႏွင့္ ကုန္က အျပည့္မို ့စက္ေလွေဖာင္းကိုပင္ ထိလုထိခင္ ျဖစ္ေနျပီ။ ဒီၾကားထဲ ေလထန္ေနသျဖင့္ စက္ေလွကို ကမ္းမွ မနည္းခြာရသည္။ ဖိုးလံုးတို ့စက္ေလွသမား ငါးေယာက္စလံုး အလုပ္ရႈပ္ သြားၾက၏။ ဒီလိုျဖင့္ ေက်ာင္းၾကီးအိုးတန္းဝဲကို ျဖတ္ေက်ာ္ျပီး ျပည္ျမိဳ ့ပန္းျခံကုိ ေက်ာ္လာသည့္ေနာက္ မိုးက စတင္ ရြာလာသည္။ မိုးႏွင့္အတူ ေလကလဲ ပိုထန္လာသည္။ ေလေရာမိုးပါ ခ်လာသည့္ေနာက္ လႈိင္းကပါ ၾကီးလာသည္။ စက္ေလွက မိုးထဲေလထဲ လႈိင္းထဲတြင္ လူးလြန္ ့ေနသည္။ ဖိုးလံုး ကုန္ပစၥည္းမ်ား ေရထဲ ျပဳတ္မက်ေအာင္၊ မိုးမစိုေအာင္ လုိက္စစ္ေနရ၏။ ခုမွ ျပႆနာက စလာျပီ။ မိုးရြာလာသျဖင့္ စက္ေလွ အမိုးေပၚမွ လူတခ်ဳိ ့ထီးမ်ားထုတ္ေဆာင္း ၾကသျဖင့္ တက္မကိုင္ ကိုမိုးၾကီး ေရွ့ကို ေကာင္းေကာင္း မျမင္ရေတာ့။ နဂိုကမွ မူးေနေတာ့ ပိုေမာင္းရခက္လာသည္။ ဒီၾကားထဲ ဟိုေကာင္ေတြ အဖြဲ ့ကလဲ အလိုက္ကမ္းဆိုး မသိ၊ ျငိမ္ျငိမ္မေနၾကေပ။

"ဖိုးလံုးေရ... ထီးေတြ ပိတ္ခုိင္းပါဦးဟ... ဒီမွာ ေရွ့ကို ေကာင္းေကာင္း မျမင္ရေတာ့ဘူး"

မိုးသံေလသံကို ေဖာက္၍ ထြက္လာသည့္ ကိုမိုးၾကီး၏ ေအာ္ေျပာသံကို ၾကားလုိက္ရသည္။

"ဒါေၾကာင့္ ကိုမိုးၾကီးကို စက္ေလွအမိုးေပၚ လူမတင္ဖုိ ့ေျပာတာေပါ့။ ကဲ... ခရီးသည္တို ့ထီးေတြ မပိတ္ခ်င္ရင္ စက္ေလွ ဟုိဘက္ဒီဘက္ကို မွ်ထိုင္ျပီး အလည္လမ္းေၾကာင္းေလး ဖြင့္ေပးပါဦး။ ဒီမွာ တက္မကိုင္က ေရွ့ကို မျမင္ရလုိ ့ကူညီပါဦးဗ်ာ... ကူညီေပးၾကပါဦး... ရျပီလား ကိုမိုးၾကီး"

"ေအး... ရျပီ ဖိုးလံုး..."

ဝါဆိုဝါေခါင္ ေရေဖာင္ေဖာင္ ဆိုသည့္ စကားအတုိင္း ကမ္းႏွစ္ဘက္သို ့ေရျပည့္ေနျပီျဖစ္သည္။ ျပည္ျမိဳ ့နဝေဒး တံတားတုိင္ ေအာက္ေျခခံုမ်ားပင္ ေရျမဳပ္ေနျပီ ျဖစ္၏။

"ကိုမိုးၾကီး တံတားတိုင္ခံုေတြ ျမဳပ္ေနတယ္ေနာ္ တိုင္ႏွစ္တုိင္ အလည္ကေနေမာင္း ကပ္မဆြဲနဲ ့လူဝိတ္က မ်ားတယ္"

ကိုမိုးၾကီးက စက္ေလွကို တံတားတုိင္နားက ကပ္ကပ္ေမာင္းတတ္သျဖင့္ လွမ္းသတိေပးရေသးသည္။ ဒီလို သတိေပးေတာ့ ကိုမိုးၾကီးက မင္းဆရာ မလုပ္ပါနဲ ့ဆိုသည့္ အၾကည့္မ်ဳိးျဖင့္ လွမ္းၾကည့္သည္။ မၾကည္လဲ မတတ္ႏိုင္ ကုိယ့္တာဝန္ ကုိယ္ေက်ေအာင္ေတာ့ သတိေပးရမည္သာ...

"ကိုမိုးၾကီး ေျပာေနရဲ ့နဲ ့တံတားတိုင္နားကို ကပ္ဆဲြရလား... ဟာ..."

"ဒုန္း...."

ေအာ္သံေတြ ဆူညံ ပြက္ေလာရိုက္သြားသည္။ သူ ့ေအာ္သံပင္ မဆံုးလုိက္ စက္ေလွက တံတားတိုင္နားမွ ျဖတ္ေမာင္းစဥ္ ေရဆြဲအားေၾကာင့္ ေရစီးေနာက္ ပါသြားျပီး ေရျမဳပ္ေနသည့္ တံတားတိုင္ ေအာက္ေျခခံုကို ဝင္ေဆာင့္သည္။ တံတားတိုင္ ေအာက္ေျခခံုကို တုိက္ျပီး စက္ေလွ ေမွာက္သြားခ်ိန္၊ ဖိုးလံုး တစ္ေယာက္လည္း ေရထဲသို ့ျပဳတ္က်သြားသည္။ ဖိုးလံုး ေရမ်က္ႏွာျပင္ ေပၚသို ့ျပန္ေပၚလာျပီးေနာက္ အသက္ ခပ္ျပင္းျပင္း ရွဴလိုက္စဥ္ လႈိင္းလံုးတစ္လံုးက ဝင္ေဆာင့္သျဖင့္ အသက္ရွဴမွားသြား ျပန္၏။ မိုးတြင္း ေရစီးက တံတားတုိိင္ကို ဦးတိုက္စီးျပီးေနာက္ ေရစီးေၾကာင္း ႏွစ္ေၾကာင္းခဲြျပီး ဆက္စီးသည္။ ဖိုးလံုးက ျမစ္လယ္ဘက္သို ့စီးသည့္ ေရစီးေၾကာင္းထဲသို ့ပါသြားသည္။ နဂိုကမွ မိုးတြင္းမို ့ေရစီးက သန္သည့္အျပင္ တံတားတုိင္ကို ဦးတိုက္စီးျပီး ျပန္ခြဲထြက္လာသည့္ ေရစီးက ပံုမွန္ထက္ ႏွစ္ဆေလာက္ ျမန္သည္။ ဖိုးလံုးလဲ မိုးထဲ၊ ေလထဲ လႈိင္းၾကားတြင္ ဆက္ကူးဖုိ ့မၾကိဳးစားေတာ့ဘဲ ေရစီးေနာက္သို ့သာ ေမွ်ာလုိက္သြားလုိက္၏။ ေရစီးေၾကာင္းအတုိင္း ဖိုးလံုး ျမစ္လယ္သို ့တေရြ ့ေရြ ့ေမ်ာပါသြားသည္။ ပတ္ဝန္းက်င္ တစ္ခုလံုး ကမၻာပ်က္သလား အထင္မွားရ၏။ ယူပါကယ္ပါ တစာစာျဖင့္ ေအာ္ဟစ္ငိုေၾကႊးေနသံမ်ားကို စိတ္မခ်မ္းေျမ ့ဖြယ္ ၾကားေနရသည္။ မိုးထဲေလထဲ ျမစ္ေရျပင္ထက္တြင္ အသက္လု ကူးခတ္ေနၾကသည့္ ခရီးသည္မ်ား၊ ျပန္ ့က်ဲေနသည့္ ကုန္ပစၥည္းမ်ားကို ျမင္ေတြ ့ေနရ၏။ တံတားတိုင္မွ ကမ္းေျခဘက္သို ့ခဲြထြက္ စီးသြားသည့္ ေရစီးေၾကာင္းအတိုင္း စက္ေလွက ေမွာက္ခံုၾကီး ေမ်ာပါသြားသည္။ ကမ္းေျခဘက္သို ့ခြဲထြက္ စီးသြားသည့္ ေရစီးက ကမ္းစပ္ေဘးတြင္ ေဘးတုိက္ကပ္ထားသည့္ ေရနံတင္ စည္တြဲၾကီး ေအာက္သုိ ့တည့္တည့္ စီးဝင္သျဖင့္ ခရီးသည္မ်ား ကံဆိုးၾကသည္။

ျမစ္လယ္ဘက္သို ့ေမ်ာပါလာသည့္ ဖုိးလံုးတို ့လဲ မသက္သာ၊ ေရစီးအတိုင္း ေမ်ာပါသြားရင္း သူႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းတြင္ ယက္ကန္ယက္ကန္ျဖစ္ေနသည့္ လူတစ္ေယာက္က္ုိ ေတြ ့လုိက္ရသည္။ ထိုလူဆီသို ့ကူးသြားလုိက္ျပီး ကယ္ရန္ ျပင္လုိက္စဥ္ လႈိုင္းတစ္လံုးက ဝုန္းကနဲ လာေစာင့္သျဖင့္ လူျခင္းကြဲသြားျပန္သည္။ ထို ့ေနာက္ ထိုလူလဲ သူ ့ျမင္ကြင္းအတြင္းမွ ေပ်ာက္သြားသည္။ ေျခကုန္လက္ပန္း က်ျပီးေနာက္ ဆက္မကူးႏိုင္ေတာ့ဘဲ ျမဳပ္သြားဟန္ တူသည္။ ျမစ္လယ္ေလာက္ ေရာက္မွ ေရစီးက အရွိန္ေလ်ာ့သြားသည္။ မိုးထဲေလထဲ၊ လႈိုင္းၾကားတြင္ ကူးရသည္က ခရီးမတြင္၊ ၾကာေတာ့ ဖိုးလံုး တစ္ေယာက္ ဆက္မကူးႏိုင္ေတာ့ ေျခကုန္လက္ပန္း က်လာသည္။ ပက္လက္လွန္ျပီး ေရစီးအတိုင္း ေမွ်ာလုိက္မည္ ျပင္ေတာ့လဲ တဝုန္းဝုန္းျဖင့္ မ်က္ႏွာကုိ လာရိုက္သည့္ လႈိင္းလံုးမ်ားေၾကာင့္ ႏွာေခါင္း၊ မ်က္စိႏွင့္ နားထဲသို ့ေရဝင္ျပီး လူလဲ မႊန္ထူလာသည္။ မိုးထဲေလထဲ လႈိင္းၾကားတြင္ အစြမ္းကုန္ ကူးခတ္ေနရင္း ေနာက္ဆံုး ေျခကုန္လက္ပန္းက်လာသည္။ သူအေမာေဖာက္လာျပီး မ်က္လံုးတုိ ့ျပာေဝလာသည္။ ဖိုးလံုး စိတ္ကို ေလွ်ာ့ခ်လုိက္ခါနီးတြင္ သူ ့တစ္ကိုယ္လံုး ေပါ့ပါးလြတ္လပ္ သြားသည္။ မ်က္လံုးဖြင့္ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေလွတစ္စီးေပၚ ေရာက္ေနသည္ကို ေတြ ့လုိက္ရ၏။ သစ္ဆိမ့္ပင္ရြာမွ တံငါေလွမ်ား ေဘးနားမွ ျဖတ္သြားျပီး ခရီးသည္မ်ားကို လိုက္ကယ္ေနသည္ကို ေတြ ့ရသျဖင့္ သူ ့ရင္ထဲလႈိက္ကနဲ ဝမ္းသာသြားသည္။ ထို ့ေနာက္ မိေက်ာင္းရဲရြာဘက္မွ ေလွမ်ား၊ ေညာင္ပင္သာရြာမွ ေလွမ်ား၊ ျပည္ျမိဳ ့ေရႊဘံုသာ စက္ေလွဂိတ္မွ စက္ေလွမ်ား၊ ဆင္တဲရြာ ဘက္မွ စက္ေလွမ်ား မိမိတို ့ စက္ေလွ ေမွာက္သည့္ ေနရာသို ့အလ်ဳိလ်ဳိ ေလွာ္ခတ္၊ ေမာင္းႏွင္ လာေနၾကသည္ကို ေတြ  ့လိုက္ရ၏။

ထိုေန ့က ခရီးသည္တို ့ကို လိုရာ ခရီးဆံုးသို ့လုိက္မပို ့ႏုိင္သည့္အတြက္ သူတို ့တာဝန္မေက်ခဲ့ၾက။ ထိုအျဖစ္အပ်က္တြင္ ခရီးသည္ေပါင္း တစ္ရာေက်ာ္ေလာက္ ေသေၾကပ်က္စီး ခဲ့ၾကရျပီး ေနာက္ေန ့အေကာက္ေတာင္ ဝဲျပန္အတြင္းတြင္ အေလာင္းမ်ား ထပ္ေနခဲ့သည္။ ခရီးသည္မ်ား ကံဆိုးစြာျဖင့္ ေရနံတင္ စည္တဲြၾကီးေအာက္ ေရစီးအတိုင္း ေမ်ာပါသြားျခင္းေၾကာင့္လဲ ပို၍ အေသအေပ်ာက္ မ်ားရျခင္း ျဖစ္သည္။ ထုိအတိတ္ဆိုးက ျပန္စဥ္းစားမိတိုင္း သူ ့ကို အျမဲေျခာက္လွန္ ့ႏွိပ္စက္ေန၏။ ဝါဆိုပန္းခူးပြဲေန ့နီးလာတုိင္း ေမ့ေပ်ာက္ထားသည့္ အေၾကာင္းအရာတုိ ့ အာရံုတြင္ ျပန္ျပန္ေပၚလာတိုင္း မိမိကိုယ္ကို ခြင့္မလႊတ္ႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္ရသည္။ သူသာ ကုိမိုးၾကီးႏွင့္ အတုိက္အခံလုပ္ျပီး စက္ေလွ အမိုးေပၚသို ့လူမတင္ျဖစ္ခဲ့လွ်င္၊ အမုန္းခံျပီး ကိုမိုးၾကီးကို အရက္မေသာက္ေအာင္ တားႏုိင္ခဲ့လွ်င္၊ ကိုမိုးၾကီး မ်က္ႏွာကို မေထာက္ဘဲ စည္းကမ္းမဲ့ လူငယ္တစ္စုကို ထိန္းသိမ္းႏိုင္ခဲ့လွ်င္၊ တံတားတိုင္နားမွ ကပ္မေမာင္းဖုိ ့ကုိမိုးၾကီးကို ေစာေစာကတည္းကသာ တားႏုိင္ခဲ့မည္ ဆိုလွ်င္ ဒီအျဖစ္အပ်က္တို ့ ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္မည္ျဖစ္သည္။ ခုေတာ့ မိမိ အေတြ ့အၾကံဳအရ ဒါမ်ဳိးေတြ ျဖစ္ႏိုင္တာကို သိေသာ္လဲ အလုပ္ရွင္ႏွင့္ အတိုက္အခံ မလုပ္ခ်င္ စိတ္ေၾကာင့္ ျပန္ျပင္၍ မရႏိုင္ေတာ့သည့္ အျဖစ္အပ်က္တုိ ့ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ရျပီ။ ထိုေန ့က အျဖစ္အပ်က္က ႏွစ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ ၾကာၾကာ သူ ့အတြက္ေတာ့ ျပန္စဥ္းစားမိတိုင္း မေန ့တေန ့က ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သလုိ နာက်င္ခံစား ေနရတုန္း ျဖစ္သည္။ ေသခ်ာသည္ကေတာ့ ရာသီတစ္ပတ္ ျပန္လည္လာျပီး ဝါဆိုပန္းခူးေန ့ရက္သို ့ျပန္ေရာက္တိုင္း ထိုအျဖစ္အပ်က္က သူ ့ကုိ တေစၦတစ္ေကာင္လို ေျခာက္လွန္ ့ေနဦးမည္သာ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။

Monday, 9 April 2012

အိမ္မဟုတ္ေသာအိမ္

“ကလင္... လင္...  လင္... ကလင္...”

ႏႈိးစက္ျမည္သံ ထြက္လာသည္ႏွင့္ က်င့္သားရေနသည့္ လက္တုိ ့က ႏႈိးစက္ကို ပိတ္ျပီးသား ျဖစ္ေန၏။ ထို ့ေနာက္ တဘက္ကုတင္တြင္ အိပ္ေနသည့္ အခန္းေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းကို လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့... တရွဴးရွဴးျဖင့္ အိပ္ေမာက်ေနသည္ကို ေတြ ့လုိက္ရမွ စိတ္သက္သာရာ ရမိ၏။ သူငယ္ခ်င္းက မနက္ 8:30 နာရီမွ အလုပ္သြားရမည္မို ့အိပ္ေကာင္းတုန္း ျဖစ္သည္။ အလုပ္ပင္ပန္းၾကသူ အခ်င္းခ်င္း မိမိေၾကာင့္ တပါးသူကို ေႏွာင့္ယွက္မိသလုိ ျဖစ္မည္ကိုေတာ့ စိုးရိမ္မိသည္။ နာရီကို ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ၅း၂၀ နာရီ သာရွိေသးသည္။ ဟိုးအရင္ Morning Shift ဆင္းခ်ိန္ေတြက ပံုမွန္ ၅း၃၀ မွ ထေလ့ရွိေသာ္လဲ ဒီေန ့ေတာ့ မႏိုးမွာ စိုးရိမ္ေသာေၾကာင့္ ႏႈိးစက္ကို ေစာေပးထားျခင္း ျဖစ္၏။ ပံုမွန္ထက္ နဲနဲေစာေနေသးသည့္ အျပင္ က်ိန္းစပ္ေနသည့္ မ်က္လံုးတုိ ့ေၾကာင့္ မ်က္လံုးမွိတ္ျပီး ခဏျပန္မွိန္းလိုက္သည္။ ေမွးခနဲ ျဖစ္သြားျပီး ဖ်တ္ကနဲ လန္ ့ႏိုးလာခ်ိန္ နာရီကို ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ၅း၄၅ ရွိေနျပီ ျဖစ္၏။ ေနာက္က်ေနျပီမို ့ကဗ်ာကယာ အိပ္ယာမွထ သြားတိုက္၊ မ်က္ႏွာသစ္၊ ေရခ်ဳိးသန္ ့စင္ကာ အဝတ္အစားလဲျပီးေနာက္ အိမ္ျပင္ဘက္ လမ္ေပၚကိုေရာက္ေတာ့ ၆နာရီကိုပင္ စြန္းစြန္းေက်ာ္ေနျပီျဖစ္၏။ ဖယ္ရီစီးရန္ Tampines MRT ကုိ အေျပးတပိုင္းျဖင့္ လမ္းေလွ်ာက္လာရင္း သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သူကို ဖုန္းေခၚလိုက္သည္။

“ဟလုိ... ေအး... ေနသူ... မင္း... အခုဘယ္မွာလဲ...”
“.......     ...........      ...........”
“ဒါဆို အေတာ္ဘဲ... ငါ့အတြက္လဲ ထမင္းေၾကာ္ ျဖစ္ျဖစ္ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ ျဖစ္ျဖစ္ တစ္ပြဲေလာက္ ဝယ္ခဲ့ေပးပါဦး”
“.........  ..........  .........”
“ေအး... ေအး... ေက်းဇူး သယ္ရင္း...”

ကၽြန္ေတာ္ ဖယ္ရီေပၚကို ေရာက္ေတာ့ ထိုင္ခံုေပၚ မထိုင္ရေသးခင္မွာပင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေစာင့္ေနဟန္ တူသည့္ ကားက ခ်က္ခ်င္းေမာင္းထြက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ထိုင္ခံုတြင္ ဝင္ထိုင္လုိက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သူ ေနသူက-

“မင္း... ဒီေန ့ေနာက္က်တယ္။ ကားသမားက ထြက္မယ္ တကဲကဲ လုပ္ေနလို ့ခဏေနပါဦးလို ့ေျပာထားရတယ္”
“ေအး... ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကြာ။ ျပန္အိပ္ေပ်ာ္သြားလုိ ့မင္းလဲ သိတဲ့အတုိင္းဘဲေလ။ ခုတေလာ အရမ္းပင္ပန္းေနျပီ”
“ေအးပါ ငါသိပါတယ္... ဒါနဲ ့မင္းတရုတ္ ႏွစ္ေကာင္က ဘယ္ေတာ့ ျပန္လာမွာလဲ”
“မနက္ျဖန္ ျပန္လာမယ္... ဒီေန ့ျပီးရင္ေတာ့ ဝဋ္ကၽြတ္ပါျပီ။ ျပန္လာဦးမွဘဲ ငါလဲ ေတာ္ေတာ္ေလး ျပိဳင္းေနျပီ။ ငါ... ခဏေမွးလုိက္ဦးမယ္ကြာ”

ဟုတ္သည္။ ခုတေလာ အလုပ္ေတြက ေတာက္ေလွ်ာက္က်ေနသည့္အျပင္ စက္ရံုမွ တရုတ္တခ်ဳိ ့Christmas ႏွင့္ New Year ပိတ္ရက္ရွည္တို ့တြင္ ခြင့္ယူျပီး အိမ္ျပန္သြားၾက၏။ လူမရွိေသာေၾကာင့္ ရွိသည့္လူမ်ား တရက္မွ မနားရဘဲ ပိတ္ရက္မရွိ အလုပ္ကို ေတာက္ေလွ်ာက္္ဆင္းရသျဖင့္ ေတာ္ေတာ္ေလး ပင္ပန္းေနၾကျပီ။ ဒီတပတ္ထဲဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ ပိုပင္ပန္းသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့အလုပ္က ပံုမွန္ဆိုလွ်င္  Morning Shift, Afternoon Shift, Night Shift ဆိုျပီး Three Shift ကို တစ္လတစ္ၾကိမ္ Rotate လွည့္ျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုသို ့Shift ခ်ိန္းသည့္ လကုန္ရက္တြင္ တနဂၤေႏြေန ့ကုိ ပံုမွန္ဆိုလွ်င္ ပိတ္ေလ့ရွိ၏။ သို ့ေသာ္ ဒီရက္ပိုင္း အလုပ္ေတြ က်ေနသျဖင့္ တနဂၤေႏြေန ့ကိုပါ အလုပ္ဆင္းရသည္။ တနဂၤေႏြေန ့အလုပ္ဆင္းရမည္ ဆိုလွ်င္ပင္ မ်ားေသာအားျဖင့္ Morning Shit ႏွင့္ Afternoon Shift တို ့ကုိသာ ဆင္းခိုင္းေလ့ ရွိျပီး Night Shift လူမ်ားကိုေတာ့ အနားေပးေလ့ ရွိသည္။ သို ့ေသာ္ ဒီတပတ္တြင္ေတာ့ အလုပ္မ်ားက်ေနသည့္ အျပင္ လူကလဲ မရွိသျဖင့္ တစ္လလံုး Night Shift ဆင္းခဲ့ရသည့္ ကၽြန္ေတာ္ Shift ခ်ိန္းသည့္ ခုတပတ္ စေနေန ့က Night Shift ဆင္းျပီး တနဂၤေႏြေန ့မနက္ 7:00 နာရီျပန္၊ Afternoon Shift 3:00 နာရီအလုပ္ျပန္ဝင္၊ 11:00 နာရီအလုပ္ျပန္ထြက္ျပီး တနလၤာေန ့Morning Shift 7:00 နာရီ အလုပ္ျပန္ဝင္ရသျဖင့္ လူလဲ အိပ္ခ်ိန္နဲရသည့္ အထဲ ေန ့ေတြ၊ ညေတြမွား အိပ္မရျဖစ္ကာ အိပ္ေရးပါပ်က္ျပီး ေတာ္ေတာ္ေလး ပင္ပန္းသြားျခင္း ျဖစ္သည္။

ဒါေတြကို ျမန္မာျပည္က လူေတြကို ျပန္ေျပာျပလွ်င္ အပိုေျပာသည္ ထင္ၾကသည္။ သူတို ့ထင္သည္က ႏိုင္ငံျခားတြင္ ေအးေအးေဆးေဆး ေကာင္းေကာင္းေန ေကာင္းေကာင္းစားျပီး ေငြကို သက္ေတာင့္သက္သာျဖင့္ ရသည္ဟု ထင္ေနၾက၏။ ဒီကလူေတြ ဘယ္လိုေန ဘယ္လိုစားျဖင့္ အေနဆင္းရဲ၊ အစားဆင္းရဲျဖင့္ ေနၾကရသည္ကို သူတို ့မသိၾကေခ်။ ေျပာျပလွ်င္လဲ မယံုၾကသည့္ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဘာမွ ထပ္မရွင္းျပခ်င္ေတာ့။ ကိုယ္ပင္ပန္းတာ ကိုယ္သာသိ၊ ကိုယ့္ဝမ္းထဲသာ ထားလိုက္ေတာ့သည္။ ထို ့ေၾကာင့္ ခုေနာက္ပိုင္း ေမးလာလွ်င္ စကားအမ်ားၾကီး မေျပာခ်င္ေတာ့သျဖင့္ အစစ အရာရာ အဆင္ေျပသည္ဟုသာ ျပီးျပီးေရာ ေျဖလိုက္သည္။ ဒီေန ့လဲ ညေန 3:00 နာရီ ျပန္ရန္ စိတ္ကူးထားေသာ္လဲ အလုပ္ေတြ မျပတ္သျဖင့္ ည 7:00 နာရီထိ ဆင္းေပးခဲ့ရျပန္သည္။ လူကေတာ့ အရမ္းပင္ပန္းျပီး ႏုန္းခ်ိေနျပီ ျဖစ္သည္။ အိမ္အျပန္လမ္းတြင္ Tampines MRT မွ တဖြဲဖြဲက်ေနသည့္ မိုးဖြဲမ်ားေအာက္မွ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္လာခဲ့သည္။

"ျပန္လာျပီလားဗ်..."
"ဟုတ္ကဲ့ ျပန္လာျပီ အစ္ကို"

မီးဖိုခန္းမွ ထမင္းစားျပီး ထြက္လာဟန္တူသည့္ အိမ္ရွင္အစ္ကိုက ႏႈတ္ဆက္လာျခင္း ျဖစ္သည္။ ထို ့ေနာက္ သူလဲ သူ ့အခန္းဝင္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ကိုယ့္အခန္းကိုယ္ဝင္လာခဲ့လိုက္သည္။ ဒီႏိုင္ငံတြင္ တစ္အိမ္ထဲ ေနၾကေသာ္လဲ အလာသ ပလာသ ေျပာဖို ့အခ်ိန္သိပ္မရွိၾက။ အားလပ္ခ်ိန္ ခဏကို ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ အဆင္ေျပသလိုေလး အပန္းေျဖျဖစ္ၾက၏။ တစ္အိမ္ထဲ ေနၾကသူမ်ား မေျပာႏွင့္ တစ္ခန္းထဲ ေနသူျခင္းပင္ သိပ္မေတြ ့ျဖစ္၊ စကားမေျပာျဖစ္ၾကေပ။ ေရစိုအဝတ္မ်ားႏွင့္ ဝတ္ျပီးသား အဝတ္ေဟာင္းမ်ားကို အဝတ္ေလွ်ာ္စက္ထဲထည့္ ေလွ်ာ္လုိက္သည္။ ထို ့ေနာက္ ေရခ်ဳိးခန္းတြင္းဝင္ကာ ေရကုိ စိမ္ခ်ဳိးေနလိုက္သည္။ အိမ္တြင္ ဒီလိုသာ ေရကို စိမ္ခ်ဳိးေနလွ်င္ မိခင္ျဖစ္သူ ေအာ္ေပလိမ့္မည္။ ဒီႏုိင္ငံမွာေတာ့ မိခင္ျဖစ္သူလုိ စိုးရိမ္ျပီး ေအာ္မည့္သူမရွိဟု ဘာရယ္မဟုတ္ ေတြးမိလုိက္ေသးသည္။ ေရခ်ဳိးလုိ္က္သျဖင့္ နဲနဲလန္းသြားသည္။ ထို ့ေနာက္ ပင္ပန္းေနျပီ ျဖစ္သျဖင့္ ညစာကို ျဖစ္သလိုဘဲ  ျပင္ဆင္ခ်က္ျပဳတ္ရင္း အဆင္သင့္ လက္ေဆး စားေသာက္ခဲ့ရသည့္ ထမင္းဝိုင္းေလးကို လြမ္းေဆြးမိသည္။

"ညီရဲ... ညီ ရဲ... ထေတာ့ေလ... မင္း... အလုပ္မသြားဘူးလား... "
"ဟင္း... ဟင္း... အင္း..."
"ဟာ... ကိုယ္ေတြပူေနပါလား... မင္းဖ်ားေနျပီ... "
"အင္း... ဟုတ္တယ္ ငါေနမေကာင္းလုိ ့ဒီေန ့အလုပ္မသြားေတာ့ဘူး"
"မင္း... အရမ္းဖ်ားေနတယ္... တစ္ေယာက္တည္း ေဆးခန္းသြားလို ့ျဖစ္ပါ့မလား"
"ျဖစ္ပါတယ္... မင္းလဲ အလုပ္သြားရမွာဘဲ။ စိတ္မပူပါနဲ ့သြားပါ"
"ေအး... တစ္ခုခုျဖစ္ရင္ ငါ့ကို ဖုန္းဆက္လုိက္ေနာ္"

အဖ်ားရွိန္က တရွိန္ရွိန္ျဖင့္ တက္ေနျပီး ေခါင္းထဲတြင္ မူးေနာက္ေန၏။ အလုပ္ပင္ပန္းသည့္ဒဏ္၊ အိပ္ေရးပ်က္သည့္ဒဏ္တို ့ကို စုခံရျခင္းေၾကာင့္ ကိုင္ရုိက္ထားသလုိ တကိုယ္လံုးကိုက္ခဲေနသည္။ အိမ္ရွိ လူအားလံုး အလုပ္သြားေနၾက သျဖင့္ ေဆးခန္းသို ့ အေဖာ္လုိက္ေပးမည့္သူမရွိ။ ရြာမွာဆိုလွ်င္ေတာ့ ေနမေကာင္းျဖစ္၍ ေဆးခန္းသြားတိုင္း ဖခင္ျဖစ္သူက အျမဲလုိက္ပို ့ေလ့ရွိသည္။ ေဆးခန္းသုိ ့ အားတင္းျပီး ကိုယ့္ဘာသာကုိယ္ မနည္းေလွ်ာက္လာခဲ့ရသည္။ ေဆးခန္းကို ေရာက္၍ အဖ်ားတုိင္းေတာ့ အပူခ်ိန္က ၁၀၃ေတာင္ရွိ၏။ အဖ်ားရွိန္ျဖင့္ ေဆးခန္းတြင္ ထိုင္ေစာင့္ရင္း အိပ္ေပ်ာ္ေနသျဖင့္ ေဆးခန္းမွ အန္တီၾကီးက လာႏႈိးရသည္။ ေရျခားေျမျခားကို ေရာက္တာၾကာျပီ ျဖစ္သျဖင့္ ေနသားက်ေနျပီ ဆိုေသာ္လဲ ခုလို ဖ်ားေတာ့ အားငယ္မိသည္။ အိမ္၏ အေငြ ့အသက္ကုိ ပို၍ လြမ္းေဆြးမိသလို ဖခင္ႏွင့္ မိခင္တုိ ့ကို ပို၍ တမ္းတမိသည္။ ထို ့ေၾကာင့္ အားငယ္စိတ္ျဖင့္ အိမ္ကုိ ဖုန္းေခၚမိ၏။

"ဟလို... အေမလား... သားပါ"
"အငယ္ေလးလား... သားေနေကာင္းရဲ ့လား... ညက အိပ္မက္ေတြ မေကာင္းလုိ ့အေမ စိတ္ပူေနတာ"

ေရွ့ဆက္ေျပာမည့္ ကၽြန္ေတာ့္ ႏႈတ္တုိ ့ဆြံအသြား၏။ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ အေမ သားအရမ္း ေနမေကာင္း ျဖစ္ေနတယ္ဟု အေမ့ရင္ခြင္ထဲ ေခါင္းတုိးျပီး ေအာ္ဟစ္ငိုေၾကြးလုိက္ခ်င္မိသည္။ သုိ ့ေသာ္ အေဝးေရာက္ေနသည့္ သားျဖစ္သူအတြက္ အျမဲစိတ္ပူေနတတ္သည့္ မိခင္ကို ထပ္၍ စိတ္ေသာက မေရာက္ေစလိုေတာ့။ မိမိ ေနမေကာင္း ျဖစ္ေနေၾကာင္း သိလွ်င္ ပို၍ စိတ္ပူေနလိမ့္မည္။ ထို ့ေၾကာင့္ သာေၾကာင္းမာေၾကာင္း ေျပာဆိုျပီး ဖုန္းခ်လိုက္သည္။ ဖုန္းခ်ခါနီး-

"က်န္းမာေရးကိုေတာ့ ဂရုစိုက္ေနာ္သား"

ဟူေသာ မိခင္ျဖစ္သူ၏ အမွာစကား အဆံုးတြင္ ေယာကၤ်ားတန္မဲ့ မ်က္ရည္တုိ ့က ဝဲတက္လာသည္။ ေဆးခန္းမွ ျပန္လာျပီးေနာက္ ေဆးေသာက္ရန္အတြက္ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးျပီး ဆန္ျပဳတ္ျပဳတ္ရျပန္သည္။ ရင္ေတြ တလွပ္လွပ္တုန္ျပီး မ်က္လံုးတို ့ျပာေဝေနသျဖင့္ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ အိပ္ယာထဲမွာဘဲ ေခြေနခ်င္သည္။ သို ့ေသာ္ ေဆးေသာက္ဖို ့အတြက္ ဗိုက္ထဲတြင္ အစာရွိဖို ့လုိသည္။ အိမ္တြင္ ေနမေကာင္းျဖစ္လွ်င္ ဗိုလ္လုပ္ျပီး ဆန္ျပဳတ္မေသာက္ခ်င္ဘူး ျမဴစြမ္မွ ေသာက္မယ္။ အေမ ဆရာဝန္က ၾကက္သားေၾကာ္ စားလုိ ့ရျပီတဲ့ ၾကက္သားေၾကာ္ေပးပါဦး ဆိုသည့္ေခာတ္က က်န္ခဲ့ျပီ။ ခုေတာ့ ကိုယ့္အားကုိယ္ကိုးထားသည့္ ခေနာဆန္ျပဳတ္ ေႏြးေႏြးေလးကို ေသာက္ရင္း ေနေကာင္းသြားျပီလားဟု နဖူးကို စမ္းရင္း ေအးကြာ ငါလဲ အလုပ္မအားတာနဲ ့မင္းကို ဘာမွေတာင္ လုပ္မေပးႏိုင္ဘူး ဟု ဆိုလာသည့္ သူငယ္ခ်င္းကို လည္းေကာင္း၊ ေနမေကာင္းဟု ၾကားသျဖင့္ ဖုန္းဆက္ေမးလာၾကသည့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို လည္းေကာင္း ေက်းဇူးတင္မိသည္။ အလုပ္ႏွင့္အိမ္ၾကား ေျပးလႊားရင္း အခ်ိန္လုေနရသည့္ သူတို ့ဘဝေတြကို ကၽြန္ေတာ္ စာနာကိုယ္ခ်င္းစာပါသည္။ ေရျခားေျမျခားတြင္ ေႏြးေထြးမႈ တခ်ဳိ ့ေပ်ာက္ဆံုးေနသည့္ အိမ္ဆိုသည္က ကၽြန္ေတာ္တို ့အတြက္ အလုပ္ခ်ိန္ျပီး၍ ေခတၱခဏ ကြန္းခိုရာ၊ ေက်ာခ်ညအိပ္စရာ ေနရာထက္မပိုဟု ထင္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြ လက္ရွိေနေနသည့္ အိမ္ကလဲ အိမ္ဘဲ ျဖစ္ပါသည္။ သို ့ေသာ္... သို ့ေသာ္...

Friday, 30 March 2012

ဧပရယ္ဖူးလ္

ေၾကးမံုရိပ္အတြင္းတြင္ ေျပျပစ္ေခ်ာေမြ ့သည့္ ရုပ္သြင္တစ္ခု...။ စိတ္တိုင္းက် ျခယ္မႈန္းမြန္းမံ ျပီးသည့္တိုင္ေအာင္ စိတ္တိုင္းမက်ႏိုင္သလုိ ခံစားရသည္။ ထုိ ့ေၾကာင့္ မိတ္ကပ္နဲနဲ ထပ္ဖို ့လုိက္သည္။ မ်က္ေတာင္ကို နဲနဲထပ္ေကာ့လုိက္သည္။ ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္လႊာကို ကာလာ ထပ္တင္လုိက္သည္။ ထပ္မံ၍ စိတ္တိုင္းက် ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ျခယ္မႈန္း ျဖစ္ျပန္ျပီ။ မိမိခ်စ္သူ ေရွ့တြင္ အလွဆံုး ျဖစ္ေနခ်င္သည္ ကေတာ့ မိန္းကေလးတို ့ သဘာဝျဖစ္မည္။ ေမာင့္ကုိ စိတ္မပ်က္ေစခ်င္... ေမာင့္မ်က္လံုးထဲတြင္ သူမ အလွဆံုး ျဖစ္ေနခ်င္သည္။ ခုလို ျပင္ဆင္ျခယ္သ ထားျခင္းတို ့က ေမာင့္အတြက္သာ ျဖစ္သည္။ ေမာင္ႏွင့္ သူမတို ့အတြက္ ပထမဆံုးေသာ အထိမ္းအမွတ္ေန ့ေလးကို ေမာင္ႏွင့္အတူ ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူးေလး ျဖတ္သန္းသြားခ်င္သည္။ ေမာင္ႏွင့္ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္တာ ဒီေန ့တစ္လျပည့္သည့္ေန ့....။ ခ်စ္သူသက္တမ္း တိုေတာင္းလွေသာ္လဲ ေမာင့္ကို အလြန္ခ်စ္သည္။ ေမာင္လဲ သူမကို ထပ္တူခ်စ္ျမတ္ႏိုးသည္ကို သိပါသည္။ ထုိ ့ေၾကာင့္ ေမာင့္ကို ပို၍ ျမတ္ႏိုးမိရျခင္းလဲ ျဖစ္သည္။ မွန္တင္ခံုေပၚမွ နာရီကို ၾကည့္လုိက္ေတာ့ နာရီလက္တံက နံနက္ ၉နာရီ ၅၅မိနစ္ကို ညႊန္ျပေနသည္။ ဆယ္နာရီေတာင္ ထိုးေတာ့မွာပါလား။ ဆယ္နာရီ လာေခၚမယ္ ေျပာထားျပီး ခုထက္ထိ မေရာက္ေသးဘူး။ ေနာက္က်လုိ ့ကေတာ့ စိတ္ေကာက္ပစ္လုိက္မည္ဟု စိတ္ထဲမွ ေတးထားလုိက္သည္။ ထိုစဥ္ ေရွ့ဧည့္ခန္းဘက္မွ စကားသံၾကားရသျဖင့္ ေျပးထြက္ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ အေဆာင္ပိုင္ရွင္ႏွင့္ စကားလက္ဆံုက်ေနသည့္ ေမာင့္ကို ေတြ ့လုိက္ရသည္။

"ေမာင္... ေရာက္ေနရင္လဲ ေခၚခိုင္းလုိက္ေရာေပါ့"
"ေခၚခိုင္းမလို ့ပါဘဲ... ဒါေပမယ့္ ေမဇင္တို ့အေဆာင္ပိုင္ရွင္ အေၾကာင္းလဲ သိတဲ့အတိုင္းဘဲေလ စကားကုိ ေရပက္လို ့မဝင္ေအာင္ကို ေျပာတာ... ေမာင္... စကားစလို ့ကို မရဘူး... ျပီးေတာ့ ေမာင့္ေကာင္မေလး အလွျပင္ေနတာကို ေႏွာင့္ယွက္မိလို ့အလွေတြ ေလ်ာ့ကုန္မွာလဲ စိုးလုိ ့မေခၚျဖစ္တာ"
"ဟင္း... စကားေတြ သိပ္တတ္ေနေနာ္... ေနာက္ျပီး အားနာေနာ္ အားနာေန... ဘယ္ေတာ့ ခါးပါမယ္ မသိဘူး"
"ဟာ... ေမဇင္ကလဲ လူၾကီးကို မဟုတ္တာ..."
"လူၾကီးကို ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေက်ာင္းကဟာေတြနဲ ့ကို ေျပာတာပါ။ မေျပာလိုက္ခ်င္ဘူး တရုန္းရုန္းနဲ ့မ်က္စိကို ေနာက္ေနတာဘဲ"
"ေၾသာ... စကားေတြက ဘယ္ေရာက္ သြားျပန္တာတုန္း"
"ဘာလဲ တည့္တည့္ထိသြားလို ့လား"

မခ်ဳိမခ်ဥ္အျပံဳး၊ ခ်စ္စဖြယ္ မ်က္ႏွာေပးေလးျဖင့္ ေျပာလာသည့္ သူမကို ၾကည့္ျပီး အသည္းယားသြားမိသည္။ ဒီလို မ်က္ႏွာေပး၊ ဒီလုိ အျပံဳးမ်ဳိးႏွင့္ အမူအယာမ်ားေၾကာင့္လဲ သူမကို ျမတ္ႏိုးစြဲလန္း ရျခင္းျဖစ္၏။ ဒီလို ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ကို ပုိင္ဆိုင္ခြင့္ရျခင္းက သူ ့အတြက္ေတာ့ ကံေကာင္းျခင္း လက္ေဆာင္ တစ္ခုျဖစ္သည္။

"ကဲ... အပုိေတြ ေျပာမေနနဲ ့ ေဒၚေမဇင္ သြားစို ့..."
"ဟင္း... ကံေကာင္းတယ္ မွတ္ပါေနာ္... ဒီက ေနာက္က်ေနျပီ မွတ္လုိ ့စိတ္ေကာက္ဖုိ ့ျပင္ထားတာ"
"သိပါတယ္... ဒါေၾကာင့္ ေနာက္မက်ေအာင္ကို သတိထားျပီး လာခဲ့တာ... ဒါနဲ ့ေနပါဦး ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ျပီးကတည္းက စိတ္ေကာက္ဖုိ ့ဘဲ ေခ်ာင္းေနတာလား။ နဲနဲေလး ထစ္ကနဲရွိ စိတ္ေကာက္မယ္ ဆိုတာခ်ည္းဘဲ... ဒီဘက္ကိုလဲ နဲနဲေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ ျဖည့္ေတြးေပးပါဦးလား"
"မေတြးေပးပါဘူး ဘာလို ့ေတြးေပးရမွာလဲ စိတ္ေကာက္စရာ ေပၚလာရင္ေတာ့ စိတ္ေကာက္မွာဘဲ။ ေမာင္လဲ ေခ်ာ့စရာ ရွိတာကို ေခ်ာ့ေပါ့"

ေခါင္းတခါခါျဖင့္ ေရွ့မွ ထြက္သြားသည့္ ေမာင့္ေနာက္မွ လိုက္လာရင္း ျပံဳးလုိက္မိေသးသည္။ ႏြဲ ့ဆိုးဆိုးတတ္သည့္ သူမကို ခုလို ဂရုစိုက္ျခင္းေၾကာင့္လဲ ေမာင့္ကုိ အခ်စ္ပုိရျခင္း ျဖစ္၏။

"ဘယ္သြားၾကမလဲေမာင္..."
"ေရႊေတာင္ျမိဳ ့မွာ အိုဆာဂါေခါက္ဆြဲ သြားစားၾကမယ္။ ျပီးအျပန္မွာ ရွင္လႈိဏ္ဂူဘုရားကုိ ဝင္ၾကမယ္"
"အေဝးၾကီးဘဲ ေမာင္ရယ္.... ျပည္ျမိဳ ့ထဲမွာဘဲ တစ္ခုခုစားျပီး ေရႊဆံေတာ္ဘုရား တက္ၾကေအာင္"
"မေဝးပါဘူး ေမဇင္ရယ္... ဒီလိုေျပာမွာကို သိလို ့ ဆုိင္ကယ္ထားခဲ့ျပီး ေမာင္... ကားယူလာခဲ့တယ္။ ညေနဘက္ ေနေအးမွ ေရႊဆံေတာ္ဘုရားေပၚ တက္ၾကတာေပါ့ ဟုတ္ျပီလား"
"ဒါနဲ ့သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဒီေန ့မွာ တစ္လျပည့္ အမွတ္တရ ထမင္းေကၽြးမယ္ဆို"
"အင္းပါ ေမာင္စီစဥ္ထားပါတယ္။ သြားၾကမယ္လာ... ကားေပၚတက္"

ကားေလးက ရန္ကုန္-ျပည္လမ္းေပၚတြင္ တရိပ္ရိပ္ျဖင့္ ေျပးေနသည္။ နဝေဒးတံတားေအာက္မွ အျဖတ္တြင္ ဧရာဝတီျမစ္ၾကီး တဖက္ကမ္းကို ၾကည့္ျပီး ဘာရယ္မဟုတ္ အိမ္ကို သတိရလိုက္မိသည္။ ခုလို ေလွ်ာက္သြားေနသည့္ အျဖစ္ကို ေမေမသာသိလွ်င္ သတ္မည္ဟုလဲ ေတြးလုိက္မိသည္။ ေမာင့္အလိုက်သာ လုိက္လာခဲ့ရေပမယ့္ အိုဆာဂါေခါက္ဆြဲကို သူမ သိပ္မၾကိဳက္လွပါ။ သို ့ေသာ္ ေမာင္ကေတာ့ ေရႊေတာင္ေခါက္ဆြဲ၊ အိုဆာဂါေခါက္ဆြဲတို ့ကို အလြန္ၾကိဳက္သည္။ ျပည္ျမိဳ ့မွ ေရႊေတာင္ျမိဳ ့သို ့မၾကာမၾကာ သြားစားေလ့ရွိသည္။ ေမာင္ႏွင့္ ခုလိုေတြ ေလွ်ာက္လည္ရသည္ကို ေပ်ာ္ပါသည္။ သို ့ေသာ္ သူမ ျပည္ျမိဳ ့တြင္ ေက်ာင္းတက္ရင္း ခ်စ္သူရေနသည္ကုိ ေမေမ မသိေသး။ ေမေမသာ သိသြားလွ်င္ မည္သို ့တုန္ ့ျပန္လာမည္ကို သူမ မသိေပ။ ဒီတေခါက္ အိမ္ျပန္လွ်င္ေတာ့ ေမေမ့ကို ဖြင့္ေျပာလုိက္ေတာ့မည္ဟု စဥ္းစားထားသည္။ ႏို ့မို ့သူမ်ား ျပန္ေျပာမွ သိရလွ်င္ ေမေမ အလြန္စိတ္ဆိုး ေပလိမ့္မည္။ ဖြင့္ေျပာဖို ့အတြက္ကိုလဲ သူမ စိတ္က စိုးရြံေနမိျပန္သည္။ ငယ္စဥ္ကတည္းက ဒီအရြယ္ထိ သူမ ဘာလုပ္လုပ္ ေမေမကို အရင္အျမဲ တုိင္ပင္ေလ့ရွိ၏။ သို ့ေသာ္ ဒီတစ္ၾကိမ္တြင္ သူမ သေဘာျဖင့္ သူမ ဆံုးျဖတ္ခဲ့မိသည့္ အတြက္ ေမေမ အျပစ္မ်ား ေျပမည္လားဟု စိုးထိတ္ေနမိသည္။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ဒီတစ္ေခါက္ ျပန္လွ်င္ ေမေမကို ဖြင့္ေျပာလုိက္ေတာ့မည္။

"ဘာေတြ ဒီေလာက္ စဥ္းစားေနတာလဲ ေမဇင္"

ေမာင့္... စကားသံၾကားမွ သတိျပန္ဝင္လာမိသည္။

"ေမာင္... ေခါက္ဆြဲဆုိင္ကို ေက်ာ္လာျပီေလ။ ဘယ္ကို ဝင္စရာ ရွိေသးလုိ ့လဲ"

အေပါင္းအသင္းမ်ားသည့္ ေမာင့္အေၾကာင္းကို သိသျဖင့္ ေမးၾကည့္လုိက္သည္။ ေမာင္က ဘာမွ ျပန္မေျပာ ကားကုိသာ ဂရုစုိက္ ေမာင္းေနသည္။ ကားေလးက ေရႊေတာင္ျမိဳ ့ကိုပင္ ေက်ာ္လြန္လာသည္။ ရန္ကုန္-ျပည္လမ္း ေပၚတြင္ ကားေလးက တရိပ္ရိပ္ျဖင့္ ေျပးေနသည္။ ကားၾကီး၊ ကားငယ္မ်ား တဝွီးဝွီးျဖင့္ အနားမွ ျဖတ္ျဖတ္သြားသည္။ လယ္ကြင္းစိမ္းစိမ္းမ်ာ၊ သစ္ပင္တန္းမ်ား ေနာက္ဘက္တြင္ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ တိတ္ဆိတ္ေနသည့္ ေမာင့္ကို ၾကည့္ရင္း ထူးျခားမႈ တစ္ခုကို ခံစားလုိက္ရ၏။ ေမာင္ခုလို တိတ္ဆိတ္ေနျခင္းက ပံုမွန္မဟုတ္...

"ေမာင္... ေခါက္ဆြဲစားမယ္ ဆိုျပီး ဘယ္ကို ေမာင္းလာတာလဲ။ ဘယ္ထိ သြားမလို ့လဲ..."

စကားမျပန္ဘဲ ကားကိုသာ ဂရုတစုိက္ ေမာင္းေနသည့္ ေမာင့္ကိုၾကည့္ရင္း သူမ တုန္လႈပ္လာမိသည္။ ေခါင္းထဲ အေတြးတစ္ခုက ျဖတ္ကနဲ ဝင္လာသည္။ သူမ ယံုၾကည္ျမတ္ႏိုးရသည့္ေမာင္ ဒီလို လုပ္မည္ဟု မယံုၾကည္ပါ။ ထို ့ေၾကာင့္ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး မျဖစ္ႏုိင္ဘူးဟု ေတြးလိုက္ျပီး အေတြးတို ့ကို ေမာင္းထုတ္လုိက္သည္။

"ဘယ္သြားမယ္ ဆိုတာ ေမဇင့္ကို ေျပာဦးေလ။ ေမာင္... ေမးေနတာေျဖဦးေလ"

ဘာစကားျပန္မွ မရသျဖင့္ သူမ နဲနဲေဒါပြသြားျပီး ေမာင့္ပုခံုးကို ဆြဲလႈပ္ျပီး ေမးလိုက္သည္။ ေမာင္... သူမကို ဘာေၾကာင့္ ဒီလုိဆက္ဆံတာလဲဟု ေတြးရင္း ဝမ္းနည္းဆို ့နင့္လာမိသည္။

"ေမဇင့္ကို ေမာင္... ခုိးလာတာ... လက္ပံတန္းျမိဳ ့မွာ ေမာင့္အဘိုးအဘြားေတြ ပုိင္တဲ့ျခံတစ္ျခံ ရွိတယ္။ ခုအဲဒီကို သြားေနတာ"
"ဘာ... ေမာင္ ... ဘာေျပာလုိက္တယ္"

မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူးဟု သူမ ေတြးမိသည့္ အရာက တကယ္ ျဖစ္လာသည္။ သူမ အံၾသတုန္လႈပ္ သြားမိသည္။ ဝမ္းနည္းဆို ့နင့္သြားျပီး ရင္ထဲနာက်င္သြားသည္။ ေမာင့္ကိုလဲ လုပ္ရက္ေလျခင္းဟု စိတ္နာခ်င္မိသည္။ ဒီိလိုေတာ့ လုပ္လို ့မျဖစ္....

"ေမာင္... မလုပ္ပါနဲ ့ဒီလုိ မလုပ္ပါနဲ ့... ေမဇင္တို ့ေက်ာင္းမျပီးေသးဘူးေလ။ ေက်ာင္းျပီးရင္ လက္ထပ္ဖို ့ကိုလဲ ေျပာထားျပီးသားေလ။ ဘာေၾကာင့္ ဒီလုိလုပ္ရတာလဲ... ျပီးေတာ့ ေမဇင္တုိ ့ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ၾကတာလဲ ဘာမွ မၾကာေသးဘူး။ ခုလို ခိုးရာလိုက္သြားတာကို ေမေမတို ့သိရင္ ေမဇင့္ကို သတ္လိမ့္မယ္။ ေမဇင့္ကို သနားပါဦး ေမာင္ရယ္..."
"ေမာင္... ဘာမွ မသိခ်င္ဘူး။ ေမဇင့္ကို ခ်စ္တယ္။ ေမဇင္နဲ ့မခြဲႏိုင္ဘူး။ ေမဇင္နဲ ့ေဝးရင္ ေမာင္... ရူးလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေမဇင့္ကို ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရဖို ့ခုလုိ လုပ္ရတာဘဲ"
"ဒီလို ေမဇင့္ကို ပိုင္ဆိုင္လိုက္လို ့ေမာင္နဲ ့ေမဇင္တုိ ့ေပ်ာ္ရမယ္လုိ ့ထင္လား။ ေမဇင့္ကို ေမာင္ တန္ဖိုးမထားဘူး။ ေမဇင့္ဘက္ကုိ ထည့္မေတြးေပးဘူး။ ခ်စ္သူေတြ ့ရင္ ေမေမ့ကို ဖြင့္ေျပာ ခိုးရာလိုက္သြားတာတို ့ဘာတို ့ဆိုရင္ေတာ့ ခြင့္မလႊတ္ဘူးလုိ ့ေမေမက အျပတ္ေျပာျပီးသား။ ခိုးရာလုိက္သြားတယ္ ဆိုတာကို သိတာနဲ ့ ေမဇင့္ကို သမီးအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ ေမဇင္ သမီဆိုး တစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။ ဒီလုိ မလုပ္ပါနဲ ့ေမာင္ရယ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္"

ပထမဆံုးေသာ ခ်စ္သူမ်ား အထိမ္းအမွတ္ေန ့ေလးက ရုပ္ဆိုးအက်ည္းတန္ သြားသလုိ ခံစားလုိက္ရသည္။ ေမာင္သူမကုိ တန္ဖိုးမထားသည့္ အတြက္လဲ ဝမ္းနည္းတုန္လႈပ္မိသည္။ ေရွ့ဆက္ ျဖစ္လာမည့္ အေၾကာင္းအရာတုိ ့ကို သူမ  ဆက္မေတြးရဲေတာ့။ ရင္ထဲတြင္ ဝမ္းနည္းရိပ္တုိ ့က ရစ္သိုင္းဖြဲ ့လာသည္။ ေရွ့မွ ကားဒက္ဘုတ္ေပၚ ေခါင္းတင္ျပီ တရႈတ္ရႈတ္ျဖင့္ ငိုရႈိက္ေနမိသည္။ ဟိုအရင္က ဆိုလွ်င္ သူမ ဝမ္းနည္ဆို ့နင့္ဟန္ကို ျမင္လွ်င္ပင္ ျပာျပာသလဲ ေခ်ာ့တတ္သည့္ေမာင္ ခုခ်ိန္ထိ စကားတစ္ခြန္းပင္ မဆိုသည့္ အတြက္ ပို၍ ေၾကကြဲ ဝမ္းနည္းမိသည္။ ေမာင္... သူမကို တကယ္မခ်စ္ဟုလဲ ခံစားလိုက္မိသည္။ ဝမ္းနည္းစိတ္ျဖင့္ သူမ ရႈိက္ကာရႈိက္ကာ ငိုေနမိ၏။ ထိုစဥ္ ကားရပ္သြားသည္။ သူမကေတာ့ အငိုမရပ္ေသး... ကားတံခါးဖြင့္သံ ထို ့ေနာက္ ရယ္သံတို ့ႏွင့္အတူ ဧပရယ္ဖူး ဆိုသည့္ ေအာ္သံၾကီးကို ၾကားလုိက္ရသည္။ သူမ မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေက်ာင္းမွ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ေတြ ့လိုက္ရသည္။ သူမ အံၾသသြားျပီး ေမာင့္ကို လွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ျပံဳး၍ ၾကည့္ေနသည့္ ေမာင့္ကို ေတြ ့လိုက္ရသည္။

"ဧပရယ္ဖူးပါ ေမဇင္... ေမာင္မလုပ္ခ်င္ေပမယ့္ သူတုိ ့ေတြ အတင္းအက်ပ္ကိုင္ျပီး ခိုင္းလုိ ့လုပ္ခဲ့ရတယ္။ ဒီေန ့တစ္လျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ပြဲမွာ စားပြဲတစ္ခုနဲ ့ဧပရယ္ဖူး မလုပ္ေပးဘူး ဆိုရင္ ေရွ့ေလွ်ာက္ ေမာင္တုိ ့ႏွစ္ေယာက္ ေကာင္းေကာင္း မေနရေအာင္ ေႏွာင့္ယွက္မယ္ ဆိုလို ့လုပ္ခဲ့ရတာပါ။ ေမာင္... ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ေမဇင့္ကို အရမ္းခ်စ္တယ္။ တန္ဖိုးလဲ ထားပါတယ္။ ဒါေတြက ဧပရယ္ဖူးပါ ေမဇင္ရယ္"
"ေမာင္ရယ္...."

ေမာင့္ကို မယံုၾကည္မိသည့္ အေတြးဝင္မိသည့္ အတြက္အားနာ သြားမိသည္။ ေမာင့္... ရင္ခြင္ထဲသို ့တိုးဝင္လုိက္သည္။ ေမာင္က သူမကို အလုိက္သင့္ ေထြးေပြ ့့လိုက္ရင္း

"အမွတ္တရ ဧပရယ္ဖူးပါ ေမဇင္... အဲဒီအတြက္လဲ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ေနာက္ဆိုရင္ ေမဇင့္ကို ေမာင္... ခုထက္ပို ဂရုစိုက္ပါ့မယ္။ ကဲသြားရေအာင္ ဒီျပည္ေတာင္တန္း ေရနံေျမက ေရႊကုကၠိဳလ္ ထမင္းဆုိင္မွာ ေန ့လည္စာစားဖို ့ေမာင္စီစဥ္ထားတယ္"

ခုေတာ့ မ်က္ရည္ေတြ ၾကားမွ သူမ ျပံဳးႏုိင္ပါျပီ။ ခ်စ္သူသက္တမ္းတစ္လျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ပြဲနဲ ့တုိက္တုိက္ဆိုင္ဆိုင္ လာဆံုသည့္ ဧပရယ္ဖူးေန ့ကေတာ့ သူမတို ့အတြက္ အမွတ္တရ
 ျဖစ္ေနေတာ့မည္။ ဒီလို အမွတ္တရေန ့ေလးေတြက ခ်စ္သူေတြကို ပိုၾကည္ႏူး ေပ်ာ္ရႊင္ေစသည္လားဟုလဲ ေတြးၾကည့္မိလိုက္သည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ေစာင့္ေနသည့္ ေရႊကုကၠိဳလ္ ထမင္းဆိုင္ေလးထဲသို ့ေမာင့္လက္ကိုဆြဲရင္း ဝင္သြားလုိက္သည္။ ခုေတာ့ သူမလဲ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ေရာျပီး ရယ္ေမာ ေပ်ာ္ရႊင္ႏုိင္ပါျပီ... ကဲ... အားလံုးဘဲ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ ဧပရယ္ဖူးေလးပါေနာ္...

Saturday, 24 March 2012

ေမေမညာခဲ့သလား

တသြင္သြင္ စီးက်ေနသည့္ မ်က္ရည္တို ့ကုိ မသုတ္အားေသး။  ေဝဝါးေနသည့္ မ်က္ဝန္းတုိ ့ျဖင့္ၾကည့္ရင္း မိမိေရွ့တြင္ ရပ္ေနသည့္ အစ္ကုိ ျဖစ္သူ၏ လက္ေမာင္းကို  ဆြဲလႈပ္ျပီး ႏႈတ္မွ တတြက္တြက္ျဖင့္ ေမးေနမိ၏။ 

"ကိုၾကီး... တကယ္လိုက္သြားမွာလား... အေဝးၾကီးကို တကယ္လုိက္သြားေတာ့မွာလား... ကုိၾကီး မရွိေတာ့ရင္ ညီေလး တစ္ေယာာက္တည္း ေနရေတာ့မွာေပါ့။ မသြားလို ့မရဘူးလား... လိုက္မသြားပါနဲ ့လား ကိုၾကီးရယ္... ဟီး... ဟီး..."

 ေဝ့သီလာသည့္ မ်က္ဝန္းတို ့ကုိ ပုတ္ခတ္ ပုတ္ခတ္လုပ္လုိက္ျပီး အစ္ကိုျဖစ္က ကၽြန္ေတာ့္ ပုခံုးႏွစ္ဖက္ကို ဆြဲယူျပီး မ်က္ႏွာခ်င္း ဆိုင္လုိက္သည္။ ထို ့ေနာက္ တိုးတိတ္ညင္သာေသာ စကားကုိ ဆို၏။

"ညီေလး ေသခ်ာနားေထာင္... ခုခ်ိန္မွာ ကိုၾကီး ရွင္းျပလဲ ညီေလး နားလည္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ညီေလး အရြယ္ေရာက္လာရင္ သူ ့အလုိလို နားလည္လာလိမ့္မယ္။ ခုညီေလး သိထားရမွာက ကိုၾကီး မရွိတဲ့ေနာက္ပိုင္း အေမ့ကို အိမ္အလုပ္ေတြ ကူလုပ္ေပးဖုိ ့ဘဲ သိလား။ ညီေလး မကူရင္ အလုပ္တဖက္ အိမ္မႈကိစၥေတြ တဖက္နဲ ့အေမ အရမ္းပင္ပန္းလိမ့္မယ္။ ကိုၾကီး ေျပာတာ နားလည္လား"

ကၽြန္ေတာ္ စီးက်ေနသည့္ မ်က္ရည္တို ့ကို လက္ဖဝါးျဖင့္ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း သုတ္လုိက္ျပီး ေခါင္းညိတ္ျပ လုိက္သည္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ ကၽြန္ေတာ္တို ့ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ေနသည့္ မိခင္ျဖစ္သူက အနီးသို ့ေလွ်ာက္လာသည္။ ထို ့ေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္ ေခါင္းကို ခပ္ဖြဖြေလး အုပ္ကိုင္ရင္း ခပ္တိုးတိုး စကားဆိုသည္။

"သား... အငယ္ေလး ဂ်ီက် မေနနဲ ့ေတာ့ သားကိုၾကီးတို ့သြားဖို ့ေနာက္က်ေနမယ္။ ဟိုမွာ ဧည့္သည္ကို ေစာင့္ခုိင္းထားရတာ အားနာဖုိ ့ေကာင္းေနျပီ။ ကဲ... သားၾကီး သြားဖုိ ့လုပ္ေတာ့ ေတာ္ၾကာေန လမ္းမွာ ေမွာင္ေနမယ္"
"ဟုတ္ကဲ့ အေမ... ဒါဆို သားသြားေတာ့မယ္ေနာ္... အေဖ အလုပ္က ျပန္လာရင္လဲ သားသြားျပီလုိ ့ေျပာလိုက္ပါဦး"
"ေအး... ေအး... စိတ္ခ်သြားသား... ဘာမွ စိတ္မပူနဲ ့အေမ ေျပာလုိက္ပါ့မယ္"
"ညီေလး ကိုၾကီး သြားေတာ့မယ္.... မွာတာေတြကို မေမ့နဲ ့ေနာ္... ကိုၾကီး ျပန္လာရင္ ညီေလးအတြက္ မုန္ ့ေတြ အမ်ားၾကီး ဝယ္လာခဲ့မယ္။ လိမ္လိမ္မာမာေနေနာ္ ၾကားလား"

ႏႈတ္ဆက္စကားကို ဆိုျပီး အေမ့ သူငယ္ခ်င္း အရာရွိၾကီး ဆိုသည့္ လူၾကီး၏ ကားေပၚပါသြားသည့္ အစ္ကုိျဖစ္သူ ေနာက္ကို ေျပးလိုက္ဟန္ ျပင္လုိက္မိသည့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို အေမက ဆြဲထားလိုက္သည္။ တေရြ ့ေရြ ့ေဝးသြားသည့္ ကားေလးကို ေဝ့သီေနသည့္ မ်က္ဝန္းတို ့ျဖင့္ ေငးၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ ေၾကကြဲစို ့နင့္ေနမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ခြဲဖူးျခင္းျဖစ္သည္။

"သားေရ... အငယ္ေလး..."
"ဗ်ာ... အေမ... သားလာျပီ"
"ေဟ့ေကာင္ ျမန္ျမန္ ျပန္လာေနာ္ မၾကာေစနဲ ့"
"ေအးပါ ငါအျမန္ျပန္လာခဲ့မယ္"

ကစားေနသည့္ေနရာမွ အိမ္ကို အေျပးအလႊား ျပန္လာခဲ့လုိက္သည္။

"အေမ... သားကုိ ဘာခိုင္းမလုိ ့လဲ"
"အေမ့ကို ၾကက္သြန္နီနဲ ့အေရာင္တင္မႈန္ ့ဝယ္ေပးပါဦး"

ကၽြန္ေတာ္ ပိုက္ဆံယူျပီး အိမ္မ်က္ေစာင္းထိုးက ကုန္စံုဆိုင္ေလးတြင္ ၾကက္သြန္နီႏွင့္ အေရာင္တင္မႈန္ ့ကို ေျပးဝယ္လုိက္သည္။ 

"အေမ ဒီမွာ ၾကက္သြန္နီနဲ ့အေရာင္တင္မႈန္ ့... စားပြဲေပၚတင္ထားခဲ့ျပီ"
"ဟဲ့သား ေနဦးေလ... ဆိုင္မွာ လူေတြ က်ေနလို ့အေမ့ကို ကူဦးေလ... အေမ့ကို ၾကက္သြန္ျဖဴနီေလး ခြာျပီး ေထာင္းေပးခဲ့ပါဦး။ အဲဒါေလး လုပ္ျပီးမွ သြားေဆာ့ေနာ္... သား..."

ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ေရွ့ကို လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဆိုင္မွာ လူေတာ္ေတာ္ေလး က်ေနသည္ကို ေတြ ့လုိက္ရသည္။ အေမက ဒီနယ္ေလးတြင္ နာမည္ၾကီး အလွဖန္တီးရွင္ ျဖစ္သည္။ ဝန္ထမ္းနယ္ ျဖစ္သျဖင့္ ခုလို လစာထုတ္ရက္ ရံုးပိတ္ရက္မ်ားတြင္ ဆိုင္မွာ လူအရမ္းက်သျဖင့္ ေနလည္စာႏွင့္ ညစာကိုပင္ ေပါင္းစားရေလ့ရွိသည္။ မသြားခင္က အေမ့ကို ကူရန္ အထပ္ထပ္ မွာသြားသည့္ အစ္ကိုျဖစ္သူ၏ စကားကိုလဲ ျပန္ၾကားေယာင္မိလုိက္သည္။ ဒါျပီးမွ ေဆာ့ရမည္ ဆိုေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ျမန္ျမန္သြက္သြက္ေလး လုပ္စရာ ရွိတာကို လုပ္လုိက္သည္။

"အားလံုး ျပီးျပီ အေမ... သားသြားေဆာ့ေတာ့မယ္"
"ေအး... ေအး သြားေဆာ့သား... ငါ့သားေလးက လိမၼာလိုက္တာ"

မိခင္ျဖစ္သူ၏ ခ်ီးက်ဴးစကားေၾကာင့္ ပီတိေလးေတြ ေဝျပီး ကၽြန္ေတာ္ ေျပးထြက္လာခဲ့သည္။ မခင္ေအးတို ့ကေတာ့ သားကုိ ေျမွာက္ျပီး ခိုင္းေနျပန္ျပီ ဆိုသည့္  စကားသံက မိမိေနာက္တြင္ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ ဒီလိုျဖင့္ အေမ့ကို ၾကက္သြန္ျဖဴနီ ခြာေပးျခင္း၊ ထမင္းအိုး တည္ေပးျခင္းမ်ားကို ကူညီလုပ္ကိုင္ေပးျပီးမွ ကစားျဖစ္ေလ့ ရွိလာသည္။ တစ္ရက္တြင္ ထံုးစံအတိုင္း  ေက်ာင္းပိတ္ရက္မို ့အိပ္ယာထ ေနာက္က်သည္။ မ်က္ႏွာသစ္၊ သြားတိုက္ျပီး နံနက္စာ စားရန္ မီးဖိုခန္းထဲသို ့ဝင္လာခဲ့လုိက္သည္။

"သားေရ... အငယ္ေလး အေမ့ကို ကူပါဦး။ မင္းအေဖ အလုပ္က ျပန္လာေတာ့မယ္ ဟင္းက မခ်က္ရေသးဘူး။ ဒီၾကက္သားထုပ္ေလး ျဖည္ျပီး နယ္ေပးပါဦး အေမ့ကိုယ္ေပၚမွာ ဆံပင္ေတြနဲ ့မိုလို ့"

ကၽြန္ေတာ္ ၾကက္သားထုပ္ကို ျဖည္လုိက္ျပီး ပန္းကန္ထဲ ထည့္လုိက္သည္။ ထို ့ေနာက္ ၾကက္သားကုိ ေရစင္ေအာင္ ေဆးလုိက္၏။

"သား... ဆားဗူးယူလုိက္ ဟုတ္ျပီ အဲဒီေလာက္ဘဲထည့္၊ အခ်ဳိမႈန္ ့ထည့္၊ နႏြင္းမႈန္ ့ေလးနဲနဲထည့္ျပီး နယ္ထားလုိက္ေနာ္။ ျပီးရင္  ၾကက္သြန္ျဖဴနီကို ခြာျပီး ေထာင္းထားလုိုက္ ခဏေန အေမျပန္လာခဲ့မယ္"

ကၽြန္ေတာ္ မိခင္ျဖစ္သူ လုပ္ခိုင္းသည္မ်ားကို လုပ္ျပီး အေမ စီစဥ္ထားသည့္ မနက္စာ အသုပ္စံုကို စားလုိက္သည္။ ထိုစဥ္ မိခင္ျဖစ္သူ ျပန္ေရာက္လာသည္။

"ျပီးျပီလားသား..."
"ဟုတ္ကဲ့ အေမ ခိုင္းထားတာ အားလံုးလုပ္ျပီးသြားျပီ"
"အေမ့ကိုယ္ေပၚမွာ ဆံပင္ေတြ ကပ္ေနလုိ ့အေမကိုယ္တုိင္ လုပ္လုိ ့မျဖစ္ဘူး။ အေမေျပာျပမယ္... ဒယ္အိုးယူလုိက္သား... ဒယ္အိုးထဲကို ဆီထည့္... ဟုတ္ျပီး နဲနဲထပ္ထည့္ဦး။ ခဏေလာက္ ဆီက်က္ေအာင္ေစာင့္... ဆီက်က္ျပီ ဆိုရင္ သားေထာင္းထားတဲ့ ၾကက္သြန္ျဖဴနီကို ထည့္ျပီး ဆီသပ္လိုက္ ျပီးရင္ အေရာင္တင္မႈန္ ့ထည့္၊ ဆီသပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ငံျပာရည္ေလး နဲနဲထည့္သပ္ ဒါမွ ပိုေမႊးျပီး စားလုိ ့ပုိေကာင္းမွာ၊ အဲဒါျပီးမွ နယ္ထားတဲ့ ၾကက္သားထည့္ျပီး လံုးလုိက္ ျပီးရင္ အေမ့ကုိ လွမ္းေခၚလုိက္ေနာ္"

မိခင္မွာသည္မ်ားကို လုပ္ျပီးေနာက္ လွမ္းေခၚလုိက္ေတာ့ အိမ္ေရွ့မွ မိခင္ျဖစ္သူ၏ ၾကက္သားထည့္ လံုးျပီးသြားရင္ ေရထည့္လုိက္ ဆိုသည့္ အသံေၾကာင့္ ေရနဲနဲထည့္လုိက္သည္။ ခဏေနေတာ့ မိခင္ျဖစ္သူ ေရာက္လာသည္။

"ငါ့သားေလးက ေတာ္လုိက္တာ ေျပာတဲ့အတုိင္း ေသခ်ာ လုပ္ႏိုင္တယ္ ျပီးမွ မုန္ ့ဖို ့ေပးမယ္။ သား... သြားေဆာ့ရင္ သြားေဆာ့ေတာ့ အေမဆက္ၾကည့္ထားလုိက္မယ္"

ကၽြန္ေတာ္ သြားေဆာ့ဖုိ ့အိမ္ေရွ့ကို ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။ အိမ္ေရွ့ကို ေရာက္ေတာ့-

"ဟဲ့ေကာင္ေလး နင့္အေမက နင့္ကို ညာခိုင္းေနတာ သိရဲ ့လား"

ဆံပင္လာညွပ္ဟန္တူသည့္ အေဒၚၾကီး တစ္ေယာက္က လွမ္းေျပာျခင္း ျဖစ္သည္။ အလုပ္မအားသည့္ မိခင္ကို ကူညီလုပ္ကိုင္ေပးျခင္းက ညာခိုင္းတာလားဟု ေတြးလုိက္မိသည္။

"အာ... အန္တီၾကီးကလဲ ညာခိုင္းရမလား... ဒါခ်က္ျပီးရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ ့မိသားစုဘဲ စားရမယ့္ဟာကို"

ကၽြန္ေတာ္ေျပာျပီး ကစားကြင္းရွိရာသို ့ ေျပးထြက္လာခဲ့လုိက္သည္။ ေနာက္ဘက္မွ ပ်ံလြင့္လာသည့္ "အမေလး... မခင္ေအး သားေလးေတြ လိမၼာလုိက္တာေတာ္" ဆိုသည့္ စကားသံက ကၽြန္ေတာ့္ ႏွလံုးအိမ္ကုိ ဆြတ္ပ်ံ ့ၾကည္ႏူးသြားေစသည္။

ဒီလုိနဲ ့မိခင္ျဖစ္သူကုိ ကူညီရင္း ေျပးလႊားေဆာ့ကစားရင္း ကန္စြန္းရြက္ေလးေတြ သင္ရင္း၊ ကန္စြန္းရြက္ေၾကာ္တတ္ခဲ့သလို ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္ႏႊာရင္း ဘူးသီး၊ မုန္္လာဥမ်ားကို လွီးျဖတ္ရင္း ခ်ဥ္ရည္ဟင္း၊ ဘူးသီးခ်က္၊ မုန္လာဥခ်က္မ်ားကို ခ်က္တတ္ခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ အၾကိဳက္ဆံုး ပုစြန္ဟင္း ခ်က္နည္းကိုေတာ့ မိခင္ျဖစ္သူထံမွ တကူးတကကို သင္ယူျဖစ္ခဲ့သည္။ ဒီလိုျဖင့္ မိခင္ကို ကူညီလုပ္ကိုင္ေပးရင္း ထမင္း၊ ဟင္းမ်ားကို ခ်က္တတ္လာခဲ့သည္။ "ဟယ္... ဒီအရြယ္ေလးက ဟင္းခ်က္တတ္တယ္လား" ဆိုသည့္ စကားသံ၊ "အမယ္... ကၽြန္မ သားေလးက အကုန္ခ်က္တတ္တယ္ေနာ္" ဆိုသည့္ မိခင္ျဖစ္သူ၏ ဂုဏ္ယူဝံၾကြားဟန္ျဖင့္ ေျပာသံကို ၾကားရတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးခဲ့ရသည္။ ပတ္ဝန္းက်င္က "ကေလးကို ညာခိုင္းေနတယ္" လုိ ့စသလုိ ေနာက္သလုိ ေျပာသံကို ၾကားရေလ့ ရွိေသာ္လဲ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲတြင္ အေမ ကၽြန္ေတာ္တို ့ကုိ ညာခုိင္းခဲ့သည္ဟု ဘယ္တုန္းကမွ မထင္ခဲ့ေပ။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း အေတြးမ်ားျဖင့္ ဘယ္ေလာက္ နယ္ခ်ဲ ့ေနမိသည္မသိ...

"ဟဲ့ေကာင္ေလး... တစ္ေယာက္တည္း ဘာေတြ ေတြးေငးေနတာလဲ နင့္ဝက္သားအိုးက ကပ္ေနျပီ တူးေတာ့မယ္"

ဆိုသည့္ အိမ္ရွင္ အေဒၚၾကီး၏ စကားသံကို ၾကားမွ ျပန္သတိဝင္ လာမိသည္။ ထို ့ေနာက္ ဝက္သားအိုးကုိ ေရနဲနဲ ထပ္ထည့္ျပီး ေမႊလုိက္ရသည္။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ အေမ ညာခဲ့သည္ဆိုလွ်င္ေတာင္ ခုလုိ ေရျခားေျမျခား အိမ္နဲ ့အေဝးကို ေရာက္တုန္း ေရာက္ခိုက္ ကိုယ့္အားကုိယ္ကုိး ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ႏုိင္ေအာင္ ညာခဲ့ျခင္းသာ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။