Showing posts with label တဂ္ပိုစ့္. Show all posts
Showing posts with label တဂ္ပိုစ့္. Show all posts

Wednesday, 21 March 2012

ဆႏၵမေစာၾကပါနဲ ့(တဂ္)

ခုတေလာ အလုပ္မ်ား နဲနဲရႈပ္ေနသျဖင့္ ဘေလာ့ေလးပင္ ဖုန္တက္မတတ္ ျဖစ္ေနျပီ။ အလုပ္မအားသျဖင့္ မိတ္ေဆြ အေဖာ္အေပါင္းတုိ ့ဆီကိုလဲ အသြားအလာ က်ဲသြားသည္။ ဒီိေန ့ေတာ့ အလုပ္ေလး အားတုန္းေလး ဖုန္ခါတဲ့ အေနနဲ ့တဂ္ပိုစ့္ေလး တစ္ပုဒ္ကို အားထုတ္လုိ ့ေရးလုိက္သည္။ ဒီပိုစ့္ေလးကို မမဝသုန္က တဂ္လာျခင္းျဖစ္သည္။ ပထမဆံုး ခုလို သတိတရနဲ ့တဂ္လာတဲ့ မမဝသုန္ကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာလုိပါသည္။ ပိုစ့္ရဲ ့ေခါင္းစဥ္နာမည္ေလးက ဆႏၵမေစာၾကပါနဲ ့တဲ့။  ဒီေခါင္းစဥ္ကို ဖတ္မိေတာ့ လူတစ္ေယာက္ကို သြားသတိရမိ၏။ ကၽြန္ေတာ့္ ဦးေလးျဖစ္သူ၏ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ ထိုသူသည္ ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ရြာမွ စင္ကာပူႏိုင္ငံသို ့ အေစာဆံုး အလုပ္သြားလုပ္ၾကသူမ်ားထဲတြင္ တစ္ေယာက္ အပါအဝင္ျဖစ္သည္။ သူစင္ကာပူႏိုင္ငံတြင္ လုပ္သည့္  အလုပ္က သေဘၤာမ်ားတြင္ ဆီျဖည့္သည့္ အလုပ္ျဖစ္သည္။ အလုပ္ခ်ိန္က ေလးရက္လုပ္ သံုးရက္နား ျဖစ္ျပီး သူ ့အလုပ္က သူလိုကိုယ္လိုပင္ သိပ္မထူးျခားေပ။ သို ့ေသာ္ သူက နဲနဲ လူရည္လည္ျပီး လုပ္တတ္ကိုင္တတ္ ျဖစ္သျဖင့္ ရြာမွ လူမ်ားကို သူ ့အလုပ္တြင္ သြင္းေပးျခင္းျဖင့္ ပြဲခသေဘာမ်ဳိး အက်ဳိးေဆာင္ခမ်ား ရလာသည္။ အျခားေအးဂ်င့္ကုမၸဏီမ်ားႏွင့္ပါ ခ်ိတ္ဆက္ျပီး ေအးဂ်င့္သေဘာမ်ဳိး လုပ္ကိုင္လာသည္။ သူ ့သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ႏွင့္ ရန္ကုန္ျမိဳ ့တြင္ ေအးဂ်င့္ကုမၸဏီ တစ္ခုေထာင္လိုက္ျပီး သူ ့လုပ္ငန္းကို ခ်ဲ ့ထြင္ႏိုင္လာခဲ့သည္။

ထို ့ေနာက္ သူ ့အလုပ္မွ ထြက္လုိက္ျပီး စင္ကာပူႏုိင္ငံႏွင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံကို ကူးခ်ည္သန္းခ်ည္ လုပ္ေနသည္။ စင္ကာပူႏိုင္ငံသို ့အလည္ဗီဇာျဖင့္ သြားျပီး ျမန္မာႏိုင္ငံမွ လာသူမ်ားကို ေနရာခ်ထားေပးျခင္း၊ ေအးဂ်င့္ကုမၸဏီမ်ားႏွင့္ ခ်ိတ္ဆက္ျခင္းမ်ားကို သူလုပ္သည္။ စင္ကာပူႏုိင္ငံတြင္ အလုပ္မ်ားကို ေစာက္ခ်လုပ္ကိုင္ႏိုင္ရန္ အတြက္ ဆယ္တန္းေရာက္လာသည့္ သူ ့သားအေပၚတြင္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ၾကီးၾကီး ထားခဲ့သည္။ သူ ့သားျဖစ္သူ ဆယ္တန္းတြင္ ေအာင္မွတ္ေကာင္းေကာင္းျဖင့္ ေအာင္လွ်င္ စင္ကာပူႏိုင္ငံတြင္ ပိုလီတက္ခုိင္းျပီး သူက အုပ္ထိန္းသူ အေနျဖင့္ ေနထိုင္ရန္ ရည္ရြယ္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ဒါဆိုလွ်င္ သူ ့အတြက္လဲ ေတာ္ေတာ္ေလး အဆင္ေျပသြားမည္။ ထို ့ေၾကာင့္ သားျဖစ္သူ ဆယ္တန္းတြင္ ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္ျဖင့္ ေအာင္ႏိုင္ရန္အတြက္ သူစီစဥ္ေတာ့သည္။ သူ ့သားကုိ နာမည္ၾကီး က်ဴရွင္တြင္ ထားျပီး နာမည္ၾကီး ဂိုက္မ်ားကုိ အိမ္ေခၚသင္ေစသည္။ သားျဖစ္သူကိုလဲ သူ ့အေပၚေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ဘယ္ေလာက္ထားေၾကာင္းကို တဖြဖြေျပာျပီး ၾကိဳးစားရန္ တိုက္တြန္းေလ့ ရွိသည္။ သူ ့သား စင္ကာပူႏိုင္ငံတြင္ ေက်ာင္းလာတက္ဖို ့အတြက္ကိုလဲ အစစ အရာရာ အဆင္ေျပေအာင္ စီစဥ္ထားသည္။ သုိ ့ေသာ္ သူ၏ ဆႏၵေစာမႈမ်ားက သားျဖစ္သူ အေပၚတြင္ ဖိအားမ်ား သက္ေရာက္ျပီး ဆယ္တန္းစာေမးပြဲကို က်ေတာ့သည္။ ထိုအခါ သူစိတ္ပ်က္သြားသည္။ ထို ့ေနာက္ သားျဖစ္သူႏွင့္ သူ ့မိသားစုကို စိတ္ကုန္သြားသည္။ မိန္းမျဖစ္သူကုိလဲ ကြာရွင္းျပတ္စဲ လုိက္သည္။ စင္ကာပူႏိုင္ငံတြင္ PRအမ်ဳိးသမီး တစ္ေယာက္ကို လက္ထပ္လုိက္ျပီး ထိုမွာပင္ အေျခခ် ေနထိုင္ေနျပီး သူ ့အလုပ္မ်ားကို ဆက္လက္ လုပ္ကိုင္ေနေတာ့သည္။ တကယ္က သူ ့ဘာသာသူ ဆႏၵေတြေစာျပီး သူေမွ်ာ္လင့္သလုိ ျဖစ္မလာသည့္ေနာက္ ကိုယ့္အမွား ကိုယ္မျမင္ဘဲ သားႏွင့္ မိန္းမတို ့အေပၚကို အျပစ္ပံုခ်ျပီး သူက ကိုယ္လြတ္ရုန္း သြားျခင္းျဖစ္သည္။ သူသာ ဆႏၵေတြေစာျပီး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အၾကီးၾကီး မထားခဲ့လွ်င္ ျပႆနာက ထိုမွ်ေလာက္အထိ ၾကီးက်ယ္သြားမည္ မဟုတ္ေပ။

လူဆိုသည့္ အမ်ဳိးကလဲ ဆႏၵေစာတတ္ၾကသူမ်ား ျဖစ္ၾက၏။ ခုခ်ိန္တြင္ လူတိုင္းနီးပါးက လက္ရွိ အေနအထားမ်ားေၾကာင့္ အေျပာင္းအလဲမ်ားကို ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကသည္။ တိတိက်က် ေျပာရလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္လဲ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိသည္။ လူတိုင္းနီးပါး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား ၾကီးၾကီးမားမား ထား၍ ဆႏၵေတြေစာျပီး ေျပာေနၾကသံေတြကိုလဲ ၾကားေနရသည္။ အျပဳသေဘာေဆာင္သည့္ အသံမ်ားကို ၾကားရသလို နဲနဲလႈပ္တာနဲ ့ျပစ္တင္ေဝဖန္သံမ်ားက ညံလာသည္ကိုလဲ ေတြ ့ျမင္ေနရသည္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ျဖစ္ပ်က္သြားခဲ့သည့္ ကိစၥေတြကို ဘာေၾကာင့္ ဆိုျပီး စဥ္းစားၾကည့္ဖူးခဲ့သည္။ သို ့ေသာ္ စဥ္းစားၾကည့္ရံု သက္သက္သာ ျဖစ္ျပီး ေကာင္းသည္ဆိုးသည္ကို မေဝဖန္ၾကည့္ခဲ့ဖူးပါ။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆုိေသာ္ မိမိေျပာမိလိုက္သည့္ စကားတစ္ခြန္းက ကိုယ္က်ဳိးစြန္ ့အနစ္နာခံျပီး ျပည္သူ ့အက်ဳိးအတြက္ လုပ္ေဆာင္ေနသည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားကို ေဝဖန္မိသလို၊ အျပစ္တင္ ေစာမိသလုိ ျဖစ္မည္ကို စိုးရိမ္မိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ သူတို ့လဲ သူတို ့၏ အလုပ္ကို အေကာင္းဆံုး လုပ္ေဆာင္ေနျခင္းသာ ျဖစ္မည္။ ဒါကိုကိုယ္က နားမလည္ဘဲ ကုိယ့္မိသားစု၏ အက်ဳိးစီးပြားကို ကုန္းရုန္းလုပ္ေနျပီး ညဘက္ အနားယူခ်ိန္ေရာက္မွ ကြန္ျပဴတာေလးဖြင့္ ဟိုေအာ္၊ ဒီေအာ္ျဖင့္ ေဝဖန္ေနျခင္းမ်ဳိးက မျဖစ္သင့္ဟု ထင္မိသည္။ သူတို ့လဲ ကိုယ္က်ဳိးစြန္ ့အနစ္နာခံျပီး သူတို ့တတ္ႏိုင္သေလာက္ထိ အေကာင္းဆံုးကို လုပ္ေဆာင္ေနၾကမည္ဟု ယံုၾကည္မိသည္။ ဒါကို ကိုယ္က ဆႏၵေတြေစာ ရယူခ်င္တာေတြ မ်ားျပီး ဟိုေအာ္၊ ဒီေအာ္၊ ဟိုဟာေတာင္း ဒီဟာေတာင္းျခင္းမ်ားက သူတို ့အေပၚ ဖိအားမ်ား သက္ေရာက္သြားျပီး လုပ္ရကိုင္ရ ခက္ခဲေစမည္ကိုလဲ စိုးရိမ္မိသည္။ တကယ္က ကုိယ္မလုပ္ႏိုင္တာကို တကယ္လုပ္ေနၾကသူမ်ားကို ကိုယ္က ကူညီေထာက္ပံသင့္သည္။ ေဝဖန္ျပစ္တင္ေနမည့္ အစား အားေပးေဖးကူလုိ ့ေျပာင္းလဲလာမည့္ အသီးအပြင့္မ်ားကို ေမွ်ာ္ေနသင့္သည္ မဟုတ္ပါလား...။

Saturday, 3 March 2012

ငါးေထာင္တန္ဖုန္းအေပၚ ဘေလာ့ဂ္ဂါတို ့အျမင္ (တဂ္)



ဒီတဂ္ပို ့ေလးကေတာ့ မဒုိးကန္ ကၽြန္ေတာ့္ကို တဂ္လုိက္တဲ့ ပိုစ့္ေလးပါ။ ခုခ်ိန္ေလာက္ဆိုရင္ ဘေလာ့ဂ္ဂါေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားလဲ ေရးျပီးေနေလာက္ပါျပီ။ ရည္ရြယ္ခ်က္ ေကာင္းေကာင္း စိတ္ကူးေကာင္းေကာင္းနဲ ့ျဖစ္တည္လာခဲ့တဲ့ တဂ္ပိုစ့္ေလး တစ္ပုဒ္ျဖစ္ပါတယ္။ ျပည္သူ ့အက်ဳိးကို ကိုယ္တတ္ႏုိင္တဲ့ ဘက္က ေစတနာနဲ ့တတ္အားသေရြ ့ေလး အားတက္သေရာ ပါဝင္ခဲ့ၾကတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါေမာင္ႏွမေတြကို ျမင္ရေတာ့ တကယ္ဝမ္းသာ ၾကည္ႏူးမိတယ္။ ဒီထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္လဲ တစ္တပ္တစ္အား ပါဝင္ခြင့္ ရေအာင္ သတိတရေလး တဂ္ေပးခဲ့တဲ့ မဒိုးကန္ကိုလဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ေျပာရရင္ ခုလို ငါးေထာင္တန္ ဘာညာ ဆိုတဲ့အထိေတာ့ မေတြးခဲ့ဘူးေပမဲ့လုိ ့ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ႏုိင္ငံက ျပည္သူေတြ လူတုိင္း ဟမ္းဖုန္းကိုင္ႏုိင္ဖုိ ့ကို ဆႏၵရွိခဲ့တာက ဟိုးအရင္ ၂၀၀၃ခုႏွစ္ အစပုိင္းေလာက္က မေလးရွာႏုိင္ငံကို စေရာက္ခဲ့တုန္းကတည္းကပါ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ GSM ဖုန္းေတြ စေပၚေနျပီ ဆိုေပမယ့္လို ့ကၽြန္ေတာ့္ အေနနဲ ့ မျမင္ဖူး၊ မထိေတြ ့ဖူးေသးတဲ့ အခ်ိန္ပါ။ အဲဒီေန ့က ကၽြန္ေတာ္ မေလးရွားႏိုင္ငံကို ေရာက္ျပီး ပထမဆံုး အလုပ္စဆင္းမယ့္ေန ့ကေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တုိ ့အတူတူ လာခဲ့ၾကသူေတြ တအုပ္အမၾကီး စက္ရံုဝင္းထဲ ဝင္လာၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ စက္ရံုဝင္းထဲမွာ အမႈိက္ၾကံဳးေနတဲ့ ကုလားက အမႈိက္ကားေဘာင္ေပၚကို ေျခတဖက္ကို တင္ျပီး ဟန္ပါပါနဲ ့ဖုန္းေျပာေနတာကို ေတြ ့လုိက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ထဲက လူတစ္ေယာက္ရဲ ့ "ဟာ... ငါတုိ ့ႏိုင္ငံမွာ သိန္းသံုးဆယ္ေလာက္ ေပးရတဲ့ ဟမ္းဖုန္းက ဒီႏုိင္ငံမွာ အမႈိက္က်ဳံးတဲ့ ကုလားေတာင္ ကုိင္ႏုိင္တယ္ကြ" လုိ ့ဆိုျပီး တအံတၾသနဲ ့ ေအာ္လိုက္သံကို ၾကားလုိက္ရတယ္။ က်န္တဲ့သူေတြလဲ အထူးအဆန္း အေနနဲ ့ဝိုင္းၾကည့္ၾကတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို ့အတူတူ လာခဲ့တဲ့ အေယာက္ႏွစ္ဆယ္ထဲမွာ ဘယ္သူမွ ဖုန္းမကိုင္ဖူးေသးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္လဲ အမႈိက္ကားေပၚက ဖုန္းေျပာေနတဲ့ ကုလားကုိ ကၽြန္ေတာ္တို ့အထင္ၾကီးျပီး ဝိုင္းၾကည့္ခဲ့ၾကရတာေပါ့။ အခုခ်ိန္ထိလဲ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဟမ္းဖုန္းကိုင္ျပီး စကားေျပာေနတဲ့  လူကို လူတခ်ဳိ ့က အထင္ၾကီးစိတ္နဲ ့ေငးၾကည့္ေနၾကတာကို ျမင္တုိင္း ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက ျမန္မာႏိုင္ငံမွာလဲ လူတိုင္း ဟမ္းဖုန္းကိုင္ႏုိင္ရင္ ေကာင္းမယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ကူးေလး ယဥ္ၾကည့္ခဲ့ဖူးတာပါ။ အရင္က စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့တာ ဆုိိေပမယ့္ ခုေတာ့ ဒါဟာ တကယ္ ျဖစ္လာႏုိင္တယ္ ဆိုတာကုိ သိလုိက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္အားတက္ မိပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ ငါးေထာင္တန္ ဟမ္းဖုန္း ေပၚလာဖို ့ကို ၾကိဳလဲၾကိဳဆုိပါတယ္ဗ်ာ။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြ ဟမ္းဖုန္း စဝယ္လာေတာ့ ဝမ္းသာပီတိ ျဖစ္ျပီး တစ္ညလံုး မအိပ္ဘဲ ဖုန္းထုိင္ကလိေနခဲ့တဲ့ ဝမ္းသာပီတိမ်ဳိးေလးကိုလဲ ကၽြန္ေတာ္တို ့ျမန္မာႏိုင္ငံက ျပည္သူေတြကို ခံစားေစခ်င္ပါေသးတယ္။ ကဲ... ကၽြန္ေတာ္ ေမးခြန္းေလးေတြကို ေျဖၾကည့္ပါဦးမယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲ ရွိတာေလးေတြကို ေျဖမွာပါ။ အဲဒီအတြက္ ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ ့ အေျခအေန ဘာညာကို ထည့္မတြက္ဘဲ ကၽြန္ေတာ္ ေျဖမွာပါ။ ဘာျဖစ္လုိ ့လဲ ဆိုေတာ့ ကုမၸဏီေသးေသးေလး တစ္ခုကေတာင္ ျမန္မာ့ဆက္သြယ္ေရးကသာ ကူညီပါ သူတုိ ့ျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္လုိ ့ေျပာခဲ့တဲ့ေနာက္ ႏုိင္ငံေတာ္က ျဖစ္ေအာင္ မလုပ္ႏုိင္ဘူး ဆုိတာကို ကၽြန္ေတာ္ မယံုပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ပါ...

(၁)ယခု ဆက္သြယ္ေရးက ခ်ထားေပးမယ့္ ႏွစ္သိန္း၀န္းက်င္ ဖုန္းကို တန္ဖိုးနည္းဖုန္းလို႔ သင္ၿမင္ပါသလား?

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ တန္ဖိုးနည္း ဖုန္းလို ့မျမင္ပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆုိေတာ့ ကိုယ့္ႏိုင္ငံထက္ ခ်မ္းသာတဲ့ ႏိုင္ငံေတြမွာေတာင္ ဒီဆင့္ကဒ္ကုိ ေပါေပါေလာေလာ၊ တခ်ဳိ ့ႏုိင္ငံေတြမွာ အလကားေတာင္ ရေနတဲ့ အခ်ိိန္မွာ ဆင္းရဲတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ႏုိင္ငံက ဆင္းရဲတဲ့ ျပည္သူေတြက တန္ဖိုးၾကီးၾကီး ေပးျပီး ဝယ္သံုးရမယ္ ဆိုတာမ်ဳိးက မျဖစ္သင့္ဘူးလုိ ့ထင္ပါတယ္။

(၂)ငါးေထာင္တန္ဖုန္းေပၚလာေစဖို႔ စေတကာကပ္ၿခင္းနဲ႔ တီရွပ္မ်ားၿပဳလုပ္ၿခင္းအေပၚ သင္ဘယ္လိုၿမင္ မိပါသလဲ?

ဒါတကယ္ ေကာင္းပါတယ္။ လုပ္ႏိုင္သူေတြ လုပ္ၾကတာကို ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ အားေပးပါတယ္။ တခါတခါ သူ ့အလုိလို မရတဲ့ အရာေတြကို ေတာင္းယူရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြ ေတာင္းယူၾကမယ္ဗ်ာ... ရေတာ့လဲ အျမတ္ မရေတာ့လဲ အရင္းေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သူတို ့ေတြ ျပႆနာ တစ္ခုခု မျဖစ္ဖုိ ့ကိုလဲ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။

(၃)ငါးေထာင္တန္ဖုန္းေပၚလာေစဖို႔ စုေပါင္းလက္မွတ္ထုိးၿပီး လႊတ္ေတာ္ကိုတင္ၿပၿခင္းအေပၚ သင္ဘယ္လိုၿမင္ မိပါသလဲ?

ခုဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို ့ႏိုင္ငံက ဒီမိုကေရစီ ႏုိင္ငံျဖစ္ေနပါျပီ။ ျပည္သူက ေရြးေကာက္တင္ေျမွာက္ထားတဲ့ အစိုးရဆိုရင္ ျပည္သူ ့အသံကို နားေထာင္ရမွာပါ။ ငါးေထာင္တန္ ဖုန္းေတြ ထြက္ေပၚလာေစခ်င္တာက ျပည္သူ ့ဆႏၵပါ။ ျပည္သူ ့ဆႏၵကို ျပည္သူက ထုတ္ေဖာ္ျပီး လႊတ္ေတာ္ကို တင္ျပတာက သဘာဝက်ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခုလုိ စုေပါင္းလက္မွတ္ထိုးျပီး လႊတ္ေတာ္ကို တင္ျပျခင္းဟာ အင္မတန္မွ သင့္ေလ်ာ္ မွန္ကန္တယ္လုိ ့ထင္ပါတယ္။
   
(၄) ငါးေထာင္တန္ဖုန္းမ်ားေပၚေပါက္လာေစဖို႔ သင့္အေနနဲ႔ ၾကိဳဆိုပါသလား?

ကၽြန္ေတာ္ အထက္က ေျပာခဲ့သလိုဘဲ ငါးေထာင္တန္ ဖုန္းေတြ ေပၚေပါက္လာဖုိ ့ကို ဝမ္းပန္းတသာနဲ ့ကို ၾကိဳဆိုပါတယ္။ ငါးေထာင္တန္ ဖုန္းေတြသာ ေပၚလာမယ္ ဆိုရင္ ဖုန္းေစ်းကြက္က လည္ပတ္လာမွာပါ။ အဲဒီလုိသာ ျဖစ္လာမယ္ ဆိုရင္ ပထမဆံုး အေနနဲ ့ဖုန္းဆိုင္ေတြ၊ second hand ဆိုင္ေတြနဲ ့ဖုန္းျပင္တဲ့ ဆိုင္ေတြ ထြက္ေပၚလာေတာ့မွာမို ့ျပည္သူေတြ ၾကားမွာလဲ အလုပ္အကိုင္ေတြ တိုးပြားလာေတာ့မွာပါ။ ဖုန္းေတြကိုလဲ အလြယ္တကူ ဝယ္ယူလုိ ့ရႏိုင္လာေတာ့မယ္လုိ ့ယူဆရပါတယ္။ ပိုက္ဆံ ခ်မ္းသာတဲ့ လူေတြ ဖုန္းကို အမ်ဳိးမ်ဳိး လွည့္သံုးႏိုင္ေတာ့မွာ ျဖစ္သလုိ ခ်ဳိ ့တဲ့သူေတြလဲ အနည္းဆံုးေတာ့ second hand ေလာက္ေတာ့ ကိုင္သံုးႏိုင္လာေတာ့မွာပါ။ ဒီလုိသာ ဖုန္းေစ်းကြက္ လည္ပတ္လာေတာ့မယ္ ဆိုရင္ သံုးဦးသံုးဖက္ အက်ဳိးရွိႏုိင္တာမို ့ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ငါးေထာင္တန္ ဖုန္းေတြ ေပၚလာဖုိ ့ကို ၾကိဳဆုိပါတယ္ဗ်ာ။

(၅)ငါးေထာင္တန္ဖုန္းအေပၚ သင့္အၿမင္ေလး ခ်ေရးေပးပါ။

ျမန္မာဆက္သြယ္ေရးရဲ ့လက္ရွိ ဖုန္းေတြ ခ်ေပးေနတ့ဲ စနစ္ကို ၾကည့္ရင္ ေရွ့ေလွ်ာက္ ဖုန္းတန္ဖိုးေတြ က်လာျပီး လူတိုင္း ကုိင္ႏိုင္လာေတာ့မွာပါ။ အခ်ိန္တစ္ခုကို ေစာင့္ေနရံုပါဘဲ။ ဟုိးအရင္က ဖုန္းတစ္လံုးကို သိန္းသံုးဆယ္ ဝန္းက်င္၊ ေနာက္ဆယ့္ငါးသိန္းနဲ ့ခ်ေပးျပီး အျပီးအစီး ဆယ့္ရွစ္သိန္းဝန္းက်င္၊ ေနာက္ပုိင္း ငါးသိန္းတန္ အျပီးအစီး ငါးသိန္းေျခာက္ေသာင္း တန္ေလာက္ေတြကို တဆင့္ျပီးတဆင့္ ေစ်းခ်ေပးလာတာပါ။ ႏွစ္စဥ္ ဒီလုိ ဖုန္းတန္ဖိုးေတြ သိန္းဂဏန္းကေန ေသာင္းဂဏန္း၊ ေနာက္ပုိင္းေထာင္ဂဏန္းေလာက္ထိ တျဖည္းျဖည္း က်က်လာျပီး လူတုိင္း ဖုန္းကိုင္ႏုိင္လာရမယ္လုိ ့သတင္းေတြ ၾကားေနရပါတယ္။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္တာပါ။ ေစ်းခ်လို ့ရမယ္ ဆိုရင္လဲ အနိမ့္ဆံုး ခ်လို ့ရႏုိင္မယ့္ ေစ်းႏႈန္းကို ခ်လုိက္ပါလားလို ့ဘာေၾကာင့္ ခုလုိ တစ္ႏွစ္ခ်င္းစီမွာ တစ္ရစ္ခ်င္းစီ ခ်ေနရမွာလဲ။ သူတို ့လုပ္ပံုက ျပည္သူကို ေစ်းကစားေနသလုိဘဲ။ တန္ဖိုးနည္းဖုန္းေတာ့ လာမယ္ ဒါေပမယ့္ ၾကာမယ္။ ျပည္သူဆီက ရသေလာက္ ႏိႈက္ယူဦးမယ္ ဆိုတဲ့သေဘာမ်ဳိး ျဖစ္မေနဘူးလား။ ဒါဟာ ျပည္သူဆီက အႏုနည္းနဲ ့ဒျမတုိက္ယူေနသလုိကို ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ခံစားမိတယ္။ ဆင့္ကဒ္တုိင္းက ဖုန္းတိုင္းမွာ ထည့္သံုးမရဘူး ဆိုတာကလဲ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ ဒီအေျခအေနေတြက စီးပြားေရးသမားေတြနဲ ့ေပါင္းျပီး လုပ္စားေနသလို ျဖစ္မေနဘူးလား။ ဟုတ္ေသာ္ရွိ မဟုတ္ေသာ္ရွိ လူေတြရဲ ့စိတ္ထဲမွာ အဲဒီလုိ ထင္ေနၾကတာပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ ဘယ္ႏိုင္ငံမွာမွ ဒီလုိ အျဖစ္မ်ဳိး မရွိဘူးေလ။ အဲဒီိလိုဘဲ ဘယ္ႏိုင္ငံမွာမွလဲ ဆင့္ကဒ္တစ္ကဒ္ကို ဒီလိုေစ်းနဲ ့ဝယ္စရာ မလုိပါဘူး။ ဒီစကားေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ျပည္သူတစ္ေယာက္ အေနနဲ ့ျမင္ေနရတဲ့ အျမင္ေတြကို ေျပာျပေနတာပါ။ ဒီဘက္ေခာတ္မွာ ဖုန္းက လူမႈဆက္သြယ္ေရးမွာ ေတာ္ေတာ္ကို အေရးပါလာေနပါျပီ။ လူတိုင္းသာ ဖုန္းကိုင္ႏိုင္လာမယ္ ဆိုရင္ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ ေတြ ့ျပီး လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္ဖို ့အရင္လို စက္ဘီးတစ္တန္၊ ဆိုင္ကယ္တတန္နဲ ့သြားေခၚေနစရာ မလိုေတာ့ပါဘူး။ ဖုန္းေခၚစရာမလိုဘဲ မက္ေဆ့ေလး ပို ့လုိက္ရံုနဲ ့ရေနပါျပီ။ ခရီးေတြ ဘာေတြ သြားရင္လဲ လူကြဲမွာကို ေၾကာက္စရာ မလုိေတာ့ပါဘူး။ စီးပြားေရး လုပ္ရာမွာလဲ အစစ အရာရာ အဆင္ေျပလာမွာပါ။ ရြာေတြကေန ျမိဳ ့ကို တကူးတက အခ်ိန္ကုန္ခံ သြားစရာ မလုိေတာ့ပါဘူး။ ဖုန္းဆက္လိုက္ရံုနဲ ့ပဲေစ်း၊ စပါးေစ်းကို သိႏုိင္လာေတာ့မွာပါ။ ဖုန္းရံုေတြမွာ တန္းစီေနရတဲ့ အျဖစ္မ်ဳိးေတြကိုလဲ ေရွာင္ႏုိင္လာေတာ့မွာပါ။ ဖုန္းေျပာခ်င္လို ့ထိုင္ေစာင့္ေနရတဲ့ အျဖစ္မ်ဳိးေတြလဲ ဒီဘက္ေခာတ္မွာ မရွိသင့္ေတာ့ပါဘူး။  တကယ္က ငါးေထာင္တန္ ဖုုန္းေတြ ေပၚလာရင္ေတာင္ လူတိုင္း ဖုန္းသံုးႏိုင္ဖို ့မလြယ္ပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ ဖုန္းဝယ္ရမယ္၊ လစဥ္ဖုန္းထဲကို ပိုက္ဆံထည့္ရမယ္။ ဒါေတြကို လက္လုပ္လက္စားေတြ လုပ္ႏိုင္ဖုိ ့မလြယ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အရင္ထက္စာရင္ေတာ့ လူေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားက ဖုန္းကို သံုးႏုိင္လာေတာ့မွာပါ။ ေနာက္ဆံုး ဖုန္းထဲပိုက္ဆံ မရွိလို ့ေခၚမရရင္ေတာင္ မက္ေဆ့ပို ့ျပီး ဆက္သြယ္လုိ ့ရပါတယ္။ ဒီိလိုဆိုရင္ အရင္ထက္ ဆက္သြယ္ေရးေတြ ပိုမိုလြယ္ကူ အဆင္ေျပလာႏိုင္မွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ လူတိုင္း ဖုန္းကိုင္ႏုိင္လာဖုိ ့လိုင္းေကာင္းေကာင္းနဲ ့ တန္ဖိုးနည္း ဖုန္းေတြကို ျပည္သူေတြနဲ ့အတူ ကၽြန္ေတာ္လဲ ေမွ်ာ္ေနမိပါတယ္။

Friday, 10 February 2012

ဘဝရဲ ့အမွတ္တရေန ့စြဲမ်ား(တဂ္)

ဘဝရဲ ့အမွတ္တရေန ့စြဲမ်ားတဲ့.... ညီမငယ္ သမီးစံက တဂ္လာသည့္ ပုိစ့္ေလး ျဖစ္သည္။ ဒီေန ့အခ်ိန္ထိ ရွင္သန္ၾကီးျပင္းလာခဲ့သည့္ ဘဝတေလွ်ာက္တြင္ အမွတ္တရ ေန ့ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ရွိခဲ့သည္။  ပထမဆံုး အေနျဖင့္ ေျပာရမည္ ဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ ေလးႏွစ္သား အရြယ္ေလာက္က ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ အေဒၚျဖစ္သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ျမစ္ဆိပ္ကို ေရခ်ဳိးလိုက္သြားခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ အေဒၚ၏သား ကၽြန္ေတာ့္ညီဝမ္းကြဲတို ့က ျမစ္ဆိပ္တြင္ အဝတ္ေလွ်ာ္ေနသည့္ အေဒၚျဖစ္သူ၏ မလွမ္းမကမ္းတြင္ ေရကစားေနၾကသည္။ ေျမာက္ရွဴံးေအာင္ ေဆာ့ေသာ ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္က ခရီးသည္မ်ားခ်ျပီး ျပန္ထြက္ေသာ စက္ေလွကို လက္ျဖင့္ခိုျပီး လိုက္သြားၾက၏။ ကမ္းစပ္မွ အေဒၚျဖစ္သူႏွင့္ တျခားသူမ်ား ပြတ္ေလာရိုက္မတတ္ ေအာ္မွ ေၾကာက္လန္ ့ျပီး လက္ကိုလႊတ္ခ် လိုက္ေတာ့ ေရနက္ပိုင္းကို ေရာက္ေနျပီမို ့ေရနစ္ပါေလေတာ့သည္။ ထိုေန ့က စက္ေလွေပၚမွ အိမ္နီးခ်င္းအစ္ကို တစ္ေယာက္က ကယ္တင္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္သာ ဒီေန ့ထိ ကၽြန္ေတာ္  အသက္ရွင္ ေနႏိုင္ျခင္း ျဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္ ငါးတန္းေအာင္ျပီး ေျခာက္တန္းတက္မည့္ ႏွစ္တြင္ျဖစ္သည္။ တစ္ဦးတည္းေသာ အစ္ကိုျဖစ္သူ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲ ေအာင္ျပီး တကၠသိုလ္ေက်ာင္းမ်ား ပိတ္လုိက္သျဖင့္ ျပည္ေတာင္တန္း ေရနံေျမသို ့အလုပ္သြားလုပ္မည္ ဆုိသျဖင့္ အရမ္းဝမ္းနည္းခဲ့ရသည္။ ထုိအခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ့္ အသက္ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္သာ ရွိေသးသည္။ သြားအတူ၊ စားအတူ၊ အိပ္ေတာ့လဲ တစ္ကုတင္တည္း အတူတူ အိပ္ခဲ့ၾကသည့္ ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္ အေနျဖင့္ ပထမဆံုး ခဲြၾကျခင္းလဲ ျဖစ္သည္။ အရင္က အဘိုးအဘြားမ်ား၏ ရြာသို ့အလည္သြားလွ်င္ပင္ ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္ ခြဲအိပ္ရမည္ စိုးသျဖင့္ ႏွစ္ေယာက္လံုး အားတဲ့ေန ့မွ အတူတူ သြားေလ့ရွိၾကသည္။ ထုိစဥ္က ကၽြန္ေတာ္ ညဘက္မ်ားဆိုလွ်င္ တစ္ေယာက္တည္း မအိပ္ရဲ အစ္ကိုေဘးနားမွာ ရွိေနမွ အိပ္ရဲသူ ျဖစ္သည္။ အခ်ိန္တိုင္းတြင္ အစ္ကို ျဖစ္သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေဖးမ၍ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ့မွ မားမားမတ္မတ္ ရပ္ခဲ့သူျဖစ္သည္။ ထိုေန ့ကစ၍ ကၽြန္ေတာ္ ညဘက္မ်ားတြင္ တစ္ေယာက္တည္း အိပ္ရ၏။ ထိုေန ့မွစ၍ ေမြးကတည္းက မိမိေဘးတြင္ မားမားမတ္မတ္ ရပ္ခဲ့သည့္ အစ္ကိုျဖစ္သူ မပါဘဲ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးျပီး  ကုိယ့္ကိစၥကိုယ္ေျဖရွင္း ခဲ့ရသည္။ အစ္ကုိျဖစ္သူ ပါသြားသည့္ မိခင္ျဖစ္သူ၏ သူငယ္ခ်င္း အရာရွိၾကီး၏ ကားကို ေငြ ့ရည္ဖြဲ ့ေနသည့္ မ်က္ဝန္းတုိ ့ျဖင့္ ေငးၾကည့္္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ ဝမ္းနည္းခဲ့ရသည္။

ကၽြန္ေတာ့္ဘဝမွာ မွတ္မွတ္ရရ ျဖစ္ေနတဲ့ ေန ့ေလးတစ္ရက္ေပါ့။ ေျပာရမွာ ရွက္ဖို ့လဲ ေကာင္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ရည္းစားစကား လိုက္ေျပာဖို ့ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ ေစာင့္ေနတဲ့ ေနရာက ဆင္ေျခေလွ်ာကုန္းဆင္းေလး။ ပထမဆံုး အၾကိမ္မို ့တဆတ္ဆတ္ တုန္ေနတဲ့ ဒူးကို ပံုမွန္ျဖစ္ဖုိ ့ၾကိဳးစားေနရ၏။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေကာင္မေလးက စက္ဘီးေလး နင္းျပီး ေရာက္လာခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလဲ အမွန္အကန္ လုိက္ေျပာမယ္ ဆိုျပီး စက္ဘီးကို စအနင္း...။ အဲဒီအခ်ိန္မွာဘဲ ေကာင္မေလးက ကုန္းဆင္းအတုိင္း စက္ဘီးကို ဒံုးပ်ံလုိ ဝွီးကနဲ နင္းထြက္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ စက္ဘီးက ေယာက္က်ားစီး ဆိုေတာ့ အထေႏွးျပီး အရွိန္မရေသးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ျပာယာခတ္သြားျပီး ေကာင္မေလးကို လႊတ္ခနဲ "ဟိတ္... ခဏေနဦး" ဆိုျပီး ေအာ္တားလုိက္မိတယ္။ ေကာင္မေလးကလဲ သူ ့ကို ေခၚတယ္ဆိုေတာ့ စက္ဘီးကို ဘရိတ္ေတြ ဘာေတြအုပ္လုိ ့အရွိန္ေလွ်ာ့ေပးရတာေပါ့။ အဲဒီက်မွ ကၽြန္ေတာ္လဲ သူမကို မွီလာျပီး ေျပာစရာ ရွိတာကို ေျပာရတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္က ျဖစ္လိုက္ရင္ အဲဒီလို... အဲဒီလုိ...

အဲဒီေန ့ကေပါ့ ကမၻာေလာကၾကီးက အရမ္းကို ရုန္းၾကြလွပလို ့အသက္ဝင္ေနသည္။ ျမင္သမွ်၊ ေတြ ့သမွ်က လွပႏွစ္လုိဖြယ္ အတိျပီးေန၏။  ကၽြန္ေတာ္လဲ အူျမဴးျပီး လူေတြ ့တိုင္း အတင္းလိုက္ ႏႈတ္ဆက္လို ့  ျပံဳးျပံဳးျပေနမိသည္။ လူကလဲ ထိုင္ရမလို၊ ထရမလုိနဲ ့ဂနာမျငိမ္ ျဖစ္ေနတာေပါ့။ အိမ္ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့လဲ မိဘက မခုိင္းရဘဲနဲ ့ကို အိမ္အလုပ္ေတြကို ကူလုပ္ေပးေနမိတယ္။ မိခင္ျဖစ္သူကေတာ့ အရမ္းကို အံၾသေနတာေပါ့။ အရင္က လိပ္ေခါင္းထြက္မတက္ ေအာ္ေခၚျပီး ခိုင္းေနရတဲ့လူက ခုက် တာဝန္တသိနဲ ့အိမ္အလုပ္ေတြ ကူလုပ္ေနတာဆုိေတာ့ တအံတၾသကို ျဖစ္လုိ ့ေပါ့။ ေနာက္ဆံုး မေနႏိုင္လုိ ့ႏႈတ္က "ဟဲ့... ေကာင္ေလး ဂနာမျငိမ္နဲ ့ဘာျဖစ္လာတာလဲလုိ ့" ထုတ္ေမးရတဲ့ အထိကို ျဖစ္ခဲ့တာ။ ဒါေပမယ့္ အေတြ ့အၾကံဳရွိဟန္တူတဲ့ ဖခင္ျဖစ္သူက "ဘာျဖစ္ရမွာလဲ ဒီေလာက္ ဂဏာမျငိမ္ ျဖစ္ေနတာ ဒီေကာင္ သူ ့ေကာင္မေလးဆီက အေျဖရလာလုိ ့ေနမွာေပါ့" လုိ ့ကြက္တိကို တမ္းေဟာလုိက္တာ...။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ရွက္ျပီး.... "ဟာ... အေဖကလဲ" ဆုိျပီး ရုပ္ရွင္ထဲက မင္းသမီးေလးလုိ ထြက္ေျပးရတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီလုိေလးလဲ ရွက္တတ္ေသးတယ္ေလ။

ကၽြန္ေတာ္ ဆယ္တန္းတက္သည့္ ႏွစ္တြင္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ တစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ စာအတူတူ လာက်က္ေလ့ရွိသည္။ ႏွစ္ေယာက္ အတူတူ စာလုပ္လွ်င္ တိုင္တုိင္ပင္ပင္ျဖင့္ စာပိုလုပ္ျဖစ္ရန္ ျဖစ္သည္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ သြားလွ်င္ သူကမလုိက္ စာက်က္က်န္ခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ တီဗီဆင္းၾကည့္လွ်င္လဲ သူက ဆင္းမၾကည့္ စာက်က္က်န္ခဲ့သည္။ ညအိပ္ေတာ့ တစ္ညေနလံုး ေဘာ္လံုးကန္ထားသည့္ ကၽြန္ေတာ္က ပင္ပန္းျပီး အေစာၾကီး အိပ္ေပ်ာ္သြားတတ္ေသာ္လဲ သူက ေနာက္က်မွ အိပ္သည့္အျပင္ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ေစာေစာထျပီး စာက်က္ေလ့ ရွိသည္။ ထို ့ေၾကာင့္  မိခင္ျဖစ္သူ၏ ဆူပူၾကိမ္းေမာင္းမႈကို ေန ့စဥ္ ခံရေလ့ရွိသည္။ ၾကာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဒဏ္မခံႏိုင္ေတာ့။ သူရွိေနလုိ ့ေန ့စဥ္အဆူခံေနရသည္ဟုလဲ လြဲမွားစြာ ထင္မိခဲ့သည္။ ထို ့ေၾကာင့္ အစ္ကိုျဖစ္သူ သူ ့အလုပ္မွ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို အိမ္လည္ေခၚျပီး ျပန္လာသည့္ တစ္ေန ့... ကၽြန္ေတာ္က အိမ္မွာ ဧည့္သည့္ေတြ ေရာက္ေနတယ္ မင္းအိမ္ျပန္လိုက္ဦး ဆိုျပီး သူငယ္ခ်င္းကို ေမာင္းထုတ္ခဲ့မိသည္။ ညတစ္နာရီခဲြေလာက္မွာ စက္ဘီးကေလးဆြဲျပီး မိနစ္ေလးဆယ္ခန္ ့စက္ဘီးနင္း၍ ျပန္ရသည့္ သူတို ့ရြာကို ညအခ်ိန္မေတာ္ ထျပန္သြားရသည့္ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သူ၏ ပံုရိပ္ကို ျပန္ျမင္ေယာင္မိတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ခြင့္မလႊတ္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္မိသည္။ အိမ္မွာ အိပ္စရာေနရာ အမ်ားၾကီး ရွိသည္ကို သူလဲ သိေနသည္ဘဲ။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ့္အမွားကို ျပန္ေတာင္းပန္ခဲ့ေသာ္လဲ  ထိုေန ့က စ၍ ထုိသူငယ္ခ်င္းနဲ ့အေနေအးသြားခဲ့သည္။ သူက ဘာမွသေဘာမထားဘဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို ပံုမွန္ ဆက္ဆံေသာ္လဲ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က သူ ့ကို ရွိန္သြားျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုအျဖစ္အပ်က္ေလးကို ျပန္စဥ္းစားမိတုိင္း ကၽြန္ေတာ္အမွားၾကီး တစ္ခုကို က်ဴးလြန္မိခဲ့သလုိ ကုိယ့္စိတ္ကိုယ္မလံုျဖစ္ကာ ရင္ဘတ္ထဲ ဆူးတစ္ေခ်ာင္းဝင္ေနသလုိ ခံစားေနရသည္။ သူခြင့္လႊတ္ပါသည္ဟု ဘယ္ေလာက္ေျပာေျပာ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ့္ကုိယ္ကို ခြင့္မလႊတ္ႏုိင္ ျဖစ္ရသည္။

ကၽြန္ေတာ္ မေလးရွားႏုိင္ငံတြင္ အလုပ္သြားလုပ္ရန္ ဆံုးျဖတ္ျပီးခ်ိန္က ျဖစ္သည္။ ပတ္စပို ့စာအုပ္ လုပ္ျပီးသြားျပီ။ သြားဖို ့လာဖို ့အားလံုး စီစဥ္ျပီးသြားျပီ။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ GTC ေက်ာင္းတက္ခြင့္ ရခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းကုိ ဆက္တက္ခ်င္ခဲ့သည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကလဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေက်ာင္းဆက္တက္ဖို ့တိုက္တြန္းၾကသည္။ တခ်ဳိ ့သူငယ္ခ်င္းမ်ားဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္ မိဘမ်ားကိုပင္ လာေျပာေပးၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ မိဘႏွစ္ပါးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ သေဘာဟု ေျပာၾကသည္။ သို ့ေသာ္ မေလးရွားကို သြားဖို ့က အားလံုး စီစဥ္ျပီးေနျပီ ပုိက္ဆံေတြကလဲ ကုန္ထားျပီး ေနျပီျဖစ္သည္။ ထို ့ေၾကာင့္ လက္ရွိအေျခအေနကို နားလည္သည့္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းတက္ခ်င္သည္ဟု တစ္ခြန္းမွ မေျပာခဲ့။ ထိုေန ့က သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ဘီယာဆိုင္ကို အတူလိုက္ထိုင္ခဲ့ျပီး ဘဝတြင္ ပထမဆံုးအၾကိမ္ အၾကီးအက်ယ္ မူးခဲ့သည္။

ကၽြန္ေတာ့္တြင္ ငယ္ငယ္ေလး ကတည္းက အလြန္ခင္ခဲ့ရသည့္ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ရွိခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ အိမ္မ်က္ေစာင္းထိုးတြင္ ေနသည့္ ကၽြန္ေတာ့္ အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သည္။ အိမ္နီးနားခ်င္း ငယ္သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သျဖင့္ ငယ္စဥ္မွ ၾကီးသည္အထိ တတြဲတြဲျဖင့္ မခြဲအတူ ရွိခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ နားအလည္ႏိုင္ဆံုးႏွင့္ အသိတတ္ဆံုးေသာ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သည္။ တစ္ေယာက္စိတ္ တစ္ေယာက္သိျပီး တစ္ေယာက္ဆႏၵကို တစ္ေယာက္က ဘယ္တုန္းကမွ မျငင္းခဲ့ေပ။ တစ္ေန ့သူ ေနမေကာင္း ျဖစ္သျဖင့္ ေဆးရံုကို တင္လုိက္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ တေနရာကို သြားေနသျဖင့္ သူေဆးရံုတင္လုိက္ရသည္ကို မသိလုိက္ေပ။ ညဆယ့္တစ္နာရီေလာက္မွ သူ ့ေယာက္ဖက ကၽြန္ေတာ့္ကို လာေျပာျခင္း ျဖစ္သည္။ အေျခအေန သိပ္မေကာင္းေၾကာင္း၊ အေၾကာင္းထူးလွ်င္ ဖုန္းဆက္ဖုိ ့ကၽြန္ေတာ့္ ဖုန္းကို ေပးခ့ဲသည့္ အေၾကာင္း ေျပာသည္။ ထိုေန ့ညက သူဆံုးသြားျပီ ဆိုသည့္ အေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို ဖုန္းဝင္လာသည္။ ထုိေန ့က ကၽြန္ေတာ္ အလြန္ဝမ္းနည္းခဲ့ရျပီး ငုတ္တုတ္ မိုးလင္းခဲ့ရသည္။

တျခား အမွတ္တရ ေန ့စြဲ အတိုအထြာေလးမ်ားလဲ ရွိေသးသည္။ ေၾကာင္ေပါက္စ ေလးမ်ားကို တက္ၾကည့္ရင္း ေလွကားေပၚမွ ေအာက္သမံတလင္းေပၚကို ေဇာက္ထိုးျပဳတ္က်လာသည့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖခင္ျဖစ္သူက ေအာက္မွ ဆီးဖမ္းထားသျဖင့္သာ ဒီေန ့ထိ အသက္ရွင္ေနရျခင္း ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ျမိဳ ့နယ္ ေဘာ္လံုးျပိဳင္ပဲြတြင္ ပထမဒိုင္းဆုၾကီး ဆြတ္ခူးျပီး ရပ္ကြက္ထဲတြင္ လွည့္လည္ ေအာင္ပဲြခံခဲ့ၾကသည္။ ထိုေန ့ညဘက္တြင္လဲ ရပ္ကြက္လူၾကီးမ်ားက ကၽြန္ေတာ္တို ့ကို တခမ္းတနားျဖင့္ ဂုဏ္ျပဳခဲ့ၾကသည္။ ထိုေန ့ေလးကလဲ မေမ့ႏိုင္စရာ ေန ့ေလးတစ္ရက္ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္း ထြက္သည့္ေန ့ကလဲ မိဘမ်ားက ခရီးထြက္ေနၾကသည္။ ညဘက္ ေတာ္ေတာ္နဲ ့မအိပ္ျဖစ္သျဖင့္ ေနာက္ေန ့မနက္ ၉နာရီေလာက္မွ ႏိုးသျဖင့္ ေအာင္စာရင္း သြားၾကည့္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း ရွိေတာ့သည္။  ဒီလိုဘဲ ကၽြန္ေတာ္က ျဖစ္လုိက္ရင္ အရာရာနဲ ့အေၾကာင္းေၾကာင္းေပါ့...

Friday, 6 January 2012

တေန ့တာ... (တဂ္)

အိပ္ယာမွ ႏိုးလွ်င္ႏိုးျခင္း ဆူညံစြာ ေအာ္ဟစ္ေနသည့္ ႏႈိးစက္ကို အရင္ပိတ္လိုက္သည္။ ထို ့ေနာက္ မ်က္ႏွာသစ္၊ သြားတိုက္၊ ေရခ်ဳိး၊ ကိုယ္လက္သန္ ့စင္ျပီးေနာက္ အလုပ္သြားဖုိ ့ျပင္ရသည္။  အလုပ္သြားဖို ့အိမ္မွ ထြက္သည္ႏွင့္ ပိုက္ဆံအိတ္၊ ဖုန္းႏွင့္ အိမ္ေသာ့တို ့ကို မပါမျဖစ္ သတိထားျပီး ယူသြားျဖစ္သည္။ ေစာေစာစီးစီး မနက္စာ အတြက္ မုန္ ့ဟင္းခါး၊ ၾကက္သားပလာတာ၊ ထမင္းသုပ္၊ ေခါက္ဆဲြသုပ္ႏွင့္ တို ့ဟူးသုပ္ကို ထမင္းပူပူေလးျဖင့္ စားခ်င္မိေသာ္လဲ တကယ္တမ္း လက္ေတြ ့စားျဖစ္ေနသည္က MRT ဘူတာတြင္ ဖယ္ရီစီးသည့္ နားက တရုတ္ဆိုင္မွ ထမင္းေၾကာ္၊ ေခါက္ဆဲြေၾကာ္၊ ၾကာဆံေၾကာ္ တခုခုကို ဝယ္စားေနရသည္။ အလုပ္ထဲကို မဝင္မွီ ဝယ္လာသည့္ မနက္စာကို ေကာ္ဖီပူပူေလးျဖင့္ ေမွ်ာခ်ျပီးေနာက္ တေန ့တာအစ လုပ္ငန္းခြင္သို ့ စတင္ဝင္ေရာက္ရေတာ့သည္။ ထိုေန ့စဥ္ စားေနရသည့္ မနက္စာမ်ားကိုလဲ မုန္းေနျပီ ျဖစ္ေသာ္လဲ ဒီအစားအစာေတြကိုမွ မစားလွ်င္ မျဖစ္ေတာ့လဲ ၾကိတ္မွိတ္ စားေသာက္ေနရ၏။  ကိုယ္စားခ်င္တာေလးေတြ မစားမေသာက္ရသည့္ ကုိယ့္ဘဝကို တခါတခါလဲ  သနားမိသည္။ 

ေန ့လည္ Lunch Time ခ်ိန္ကို ေရာက္လွ်င္ ကန္တင္းကို ေျပးျပီး တန္းစီရသည္။ ႏို ့မို ့ထမင္းစားနားခ်ိန္က တန္းစီေနတာနဲ ့၁၅မိနစ္ေလာက္က အခ်ိန္ပုပ္သြား၏။ တခါတခါလဲ ကိုယ့္ပါးစပ္ႏွင့္ အစပ္အဟပ္ မတည့္သည့္ ဒီတရုတ္စာေတြကို အလုအယက္ေျပးျပီး တန္းစီ ေနရသည့္ အျဖစ္ကို စိတ္ပ်က္မိသည္။ ထိုေပါ့ရႊတ္ရႊတ္ႏွင့္ တရုတ္စာမ်ားကို ဘယ္ေတာ့မွ ကုန္ေအာင္မစားႏိုင္ေပ။ တကယ္က ကၽြန္ေတာ္ စားခ်င္သည္က ျမန္မာျပည္က မိမိအိမ္တြင္ မိခင္ျဖစ္သူ ခ်က္ေကၽြးေလ့ရွိသည့္ ကင္မြန္းခ်ဥ္ရြက္ဟင္း၊ ပုစြန္ဆီျပန္ဟင္းကို ပဲၾကီးဟင္းရည္ေလးႏွင့္ စားေသာက္ခ်င္မိျခင္း ျဖစ္သည္။ ျမန္မာျပည္ မျပန္ႏုိင္ေသး သေရြ ့ကေတာ့ ထိုအစားအစာမ်ားကို စားရဖုိ ့က အိပ္မက္သာ ျဖစ္သည္။ ေန ့လည္စာ စားေသာက္ျပီးေနာက္ အလုပ္ျပန္လုပ္ကာ over time ရွိလွ်င္ သံုးနာရီ tea break ခဏနားျပီး ေကာ္ဖီထြက္ေသာက္ေလ့ ရွိေသာ္လဲ over time မရွိ၍  အိမ္ျပန္လွ်င္ေတာ့ ေကာ္ဖီမေသာက္ျဖစ္ေတာ့ေပ။ သို ့ေသာ္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ တခါတခါေတာ့ Tampines Mall တြင္ ဝင္ျပီး အေအးေသာက္ေလ့ေတာ့ ရွိ၏။ အလုပ္မွ အိမ္ကို ျပန္ျပီဆိုလွ်င္ လူတကိုယ္လံုး ေပါ့ပါးလန္းဆန္း သြားသလုိ ခံစားရသည္။ အလုပ္ထဲမွ ထြက္ျပီဆုိသည္ႏွင့္ အလုပ္ကိစၥ အားလံုးကို ေမ့ထားလုိက္ျပီး ကိုယ့္ personal ကိစၥကိုဘဲ ေတြးေတာျဖစ္ေတာ့၏။

ညေနဘက္ over time မရွိ၍ 3:00 နာရီ ျပန္လွ်င္ေတာ့ NTUCတြင္ ခ်က္စရာ ျပဳတ္စရာမ်ား ဝင္ဝယ္ျပီး ကိုယ္တိုင္ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ ျဖစ္ေလ့ရွိသည္။ အိမ္ျပန္ေရာက္သည္ႏွင့္ အခန္းမီးဖြင့္ျပီး ကြန္ျပဴတာကို အရင္ဖြင့္ကာ ဘေလာ့ဂ္ထဲကို အရင္ဝင္လုိက္သည္။ ထို ့ေနာက္ သီခ်င္းဖြင့္ နားေထာင္ရင္း ခဏနားျပီး ခ်က္ဖို ့ျပဳတ္ဖို ့ျပင္ဆင္ရသည္။ ကိုယ္ကုိယ္တိုင္ ခ်က္ျပဳတ္ျပင္ဆင္ျပီး ကိုယ့္အိမ္မွာ ကိုယ္စားေသာက္ရသည္က အျပင္ဆုိင္ေတြမွာ ေစ်းၾကီးေပးျပီး ဝယ္စားရသည္ထက္ ပို၍ စားဝင္သည္။ သို ့ေသာ္ over time ရွိ၍ ညေန 7:00 မွ အလုပ္က ျပန္လွ်င္ေတာ့ ျဖစ္သလုိ ၾကံဳသလုိဘဲ စားျဖစ္လုိက္သည္က မ်ားသည္။  သို ့ေသာ္ မ်ားေသာအားျဖင့္ကေတာ့ ညေနစာကို အိမ္မွာ စားျဖစ္သည္က မ်ားသည္။ ညေနစာ စားရင္း ဟိုအေၾကာင္း ဒီအေၾကာင္းေလးမ်ား စဥ္းစားျဖစ္သည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ကေတာ့ ထမင္းစားျပီး မအိပ္ခင္ ဘာလုပ္စရာ က်န္ေနေသးသလဲဟု စဥ္းစားျဖစ္သည္။ ထမင္းစားျပီးလွ်င္ေတာ့ ေကာ္ဖီမေသာက္ဘဲ အေအး(သို ့) ႏြားႏို ့တစ္ခုခုကိုေတာ့ ကြန္ျပဴတာသံုးရင္း ေသာက္ျဖစ္၏။  ကြန္ျပဴတာ သံုးရင္း အိပ္ခ်င္လာလွ်င္ ဝင္အိပ္လိုက္သည္။ ဒီဘက္ႏွစ္ေတြမွာေတာ့ ညအိပ္ယာ ဝင္ခါနီး ဘုရားမရွိခိုး ျဖစ္ေတာ့ေပ။ လူလဲ ဘုရား၊ တရားႏွင့္ ေဝးေနတာ ၾကာျပီျဖစ္သည္။ မေကာင္းမွန္း သိေပမယ့္လဲ မလုပ္ျဖစ္ဘူး ျဖစ္ေနသည္။

ေနာက္ေန ့အလုပ္သြားရမည္မို ့မနက္အေစာၾကီး ထရမွာကို ညဘက္ အိပ္မေပ်ာ္လွ်င္ ထိုကဲ့သုိ ့ေသာ ညမ်ဳိးကို ကၽြန္ေတာ္ အလြန္စိတ္ပ်က္သည္။ အိပ္မေပ်ာ္သည့္ ညမ်ားတြင္ အိပ္ယာထဲမွာ လူးရင္းလြန္ ့ရင္း ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြးျဖင့္ တစ္ေယာက္တည္း အေတြးၾကြယ္ေနတတ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ခင္တြယ္ရသည့္ မိသားစုအေၾကာင္းကိုလဲ ေတြးျဖစ္သည္။ အေဖနဲ ့အေမတို ့ေနေကာင္းၾကရဲ ့လား။ အစ္ကိုေရာ အလုပ္အေျခအေန ေကာင္းရဲ ့လား စသျဖင့္ ေတြးၾကည့္မိသည္။ ေျပးၾကည့္မွ ဒီအေဖ၊ အေမႏွင့္ အစ္ကိုသာ ရွိသည့္အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ မိသားစုဝင္ အားလံုးကို ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ပါသည္။  ထို ့ေနာက္ ရန္ကုန္တြင္ ရွိေနသည့္ တစ္ေယာက္ေသာ သူကိုလဲ သတိရမိသည္။ ရန္ကုန္တြင္ ရွိေနသည့္ သူမကို တခါတရံ သံသယ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ ၾကည့္မိေလ့ ရွိတတ္ေသာ္လဲ သူမကို ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္ပါသည္။ သူမကို ယံုၾကည္စိတ္ေၾကာင့္လဲ ခုလို ဆယ္စုႏွစ္တခုေက်ာ္၊ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္လုိ ့ဆယ့္သံုးႏွစ္ထဲ ေရာက္သည္အထိ တြဲလက္ျမဲခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ဒီလိုဘဲ အေတြးေတြက ဟုိေရာက္ဒီေရာက္ မိသားစုအေရး၊ အလုပ္အေၾကာင္း၊ ခင္မင္ရသည့္ မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အေၾကာင္းကို ေတြးမိတတ္သည္။ တခါတခါလဲ အလုပ္ထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ္ အလြန္ခင္မင္ရသည့္ King ဟု ေခၚသည့္ မေလးတရုတ္ သူငယ္ခ်င္း အေၾကာင္းကိုလဲ ေတြးမိသည္။ မေလးရွားႏိုင္ငံကို ျပန္သြားျပီးသည့္ေနာက္ ခုသူ မေလးရွားႏိုင္ငံမွာ ဘာေတြ လုပ္ေနမလဲဟု ေတြးမိတတ္ျခင္း ျဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ့္ ဘဝတြင္ အလြန္စိတ္ဓာတ္က်စရာ ေကာင္းသည့္ အခ်ိန္မ်ား ရွိခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ဳိးမ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း ဘယ္သူ ့ကိုမွ စကားမေျပာေတာ့ဘဲ သာသာယာယာ ရွိသည့္ ေနရာေလး တစ္ေနရာမွာ တစ္ေယာက္တည္း သြားထိုင္ျပီး ဘာေၾကာင့္ ဒီအျဖစ္မ်ဳိးေတြ ျဖစ္တာလဲဟု အျပန္ျပန္ အလွန္လွန္ ျပန္ေတြးေတာ ဆန္းစစ္ၾကည့္မိေလ့ ရွိသည္။ ေနာင္ထိုကဲ့သုိ ့ေသာ အမွားမ်ဳိး ထပ္မျဖစ္ဖုိ ့အတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ဆင္ျခင္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္သည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ နားအလည္ေပးႏိုင္ဆံုး ျဖစ္သည့္ မိခင္ျဖစ္သူကို တမ္းတမိတတ္သည္။ မိခင္ေလာက္ သားသမီအေပၚ နားလည္ေပးႏုိင္သူ မရွိဟုလဲ ထင္မိသည္။ မိခင္ျဖစ္သူ၏ အားေပးစကားက မိမိအတြက္ လက္ရွိ ျဖစ္ေနသည့္ ျပႆနာကို ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းရန္၊ အနာဂါတ္ထဲသို ့ဆက္လက္တိုးဝင္ရန္အတြက္ ခြန္အားသတိၱမ်ားကို အသစ္တဖန္ ျပန္လည္ေမြးဖြားေပးသည္။

ကၽြန္ေတာ့္ ကိုယ္ပိုင္ ပစၥည္းအားလံုးကို တန္ဖိုးထား တတ္ေသာ္လဲ ျမန္မာျပည္က အိမ္တြင္ က်န္ခဲ့သည့္ ဆုိင္ကယ္ေလးကိုေတာ့ တိုက္ဆိုင္တိုင္း ျပန္လြမ္းမိသည္။ ထိုစီးေတာ္ယာဥ္ေလးက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ျမန္မာျပည္မွာ ရွိေနစဥ္မွာေတာ့ မရွိမျဖစ္ ဆုိင္ကယ္ေလး ျဖစ္သည္။ ထိုကဲ့သို ့ပင္ ကၽြန္ေတာ့္အား ခ်စ္သူ၊ ခင္သူ၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ေပးသည့္ လက္ေဆာင္တိုင္းကိုလဲ ႏွစ္သက္သေဘာက်သည္။ အၾကိဳက္ဆံုးဟူ၍ မရွိဘဲ အားလံုးကို တျမတ္တႏိုးျဖင့္ သိမ္းထားေလ့ရွိသည္။ လက္ရွိ အျဖစ္ခ်င္ဆံုး ဆႏၵကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေျပာင္းလဲမွာ မဟုတ္သည့္ ျမန္မာျပည္ကုိ ျပန္ခ်င္သည့္ စိတ္ျဖစ္သည္။ ျမန္မာျပည္ျပန္ျပီး တစ္ေယာက္ေသာသူ လက္ကိုတြဲ၍ ျမန္မာျပည္တပတ္ ဘုရားဖူး ထြက္ခ်င္မိခ်င္း ျဖစ္သည္။ ထိုေန ့မ်ဳိးကိုလဲ တေန ့ကိုယ္တိုင္ ဖန္တီးႏိုင္မည္ဟုလဲ ယံုၾကည္ေနမိသည္။ ဒီအေၾကာင္းအရာေလးမ်ားကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ရွိ ေန ့စဥ္ထိေတြ ့ျဖတ္သန္းျဖစ္ေနသည့္ တေန ့တာ အေၾကာင္းအရာေလးမ်ား ျဖစ္ပါေတာ့သည္။

မွတ္ခ်က္။     ။ ဒီတဂ္ပိုစ့္ေလးကကို ကၽြန္ေတာ္က ဘလက္ဟု ေခၚျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကိုလဲ ဘလက္ဟု ျပန္ေခၚသည့္ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းမေလး blackroze က တဂ္လာသည့္ ပိုစ့္ေလးျဖစ္ပါသည္။ ဒီပိုစ့္ေလးမွာ ကိုယ့္ကုိယ္ကိုေဖာ္ မသူေတာ္ ဆိုသကဲ့သုိ ့ကုိယ့္ေပါင္ကိုယ္လွန္ေထာင္းသည့္ ပိုစ့္တစ္ပုဒ္လဲ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ကဲ... သူငယ္ခ်င္း ဘလက္ေရ... အစဥ္လုိက္ မဟုတ္ေသာ္လဲ တတ္ႏုိင္သေလာက္ေတာ့ ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ေရးလုိက္ပါတယ္။ ခုလုိ မွတ္မွတ္ရရေလး တဂ္တဲ့အတြက္လဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လုိ ့ေျပာပါရေစ။

Sunday, 25 December 2011

ဒီဇင္ဘာ ပိတ္ရက္မွာ ဘာလုပ္မယ္(တဂ္)

ခုတေလာ အလုပ္ေတြ က်ေနသည့္ အတြက္ လူလဲ မနားရ ျဖစ္ေနသည္။ ဒီဇင္ဘာ ခရစ္စမတ္ႏွင့္ New Year တြင္ Shut Down ရွိေသာေၾကာင့္ ဒီဘက္ရက္ေတြမွာ အလုပ္ေတြကို ၾကံဳးရုန္း လုပ္ေနၾကရျခင္း ျဖစ္သည္။ Shut Down ရွိသည္ဆိုမွ ေၾသာ္... ဒီဇင္ဘာ ခရစ္စမတ္ေတာင္ နီးလာျပန္ပါေရာလားဟု ေတြးမိသည္။ အလုပ္က တရုတ္ေတြကေတာ့ ဒီဇင္ဘာ ခရစ္စမတ္တြင္ ဟိုဟာလုပ္မယ္ ဒီဟာလုပ္မယ္ မေလးရွားႏိုင္ငံ ျပန္မယ္၊ ထိုင္ဝမ္ႏိုင္ငံသြားမယ္၊ ေဟာင္ေကာင္းသြားမယ္ ေျပေနၾကသည္။ ျမန္မာ သူငယ္ခ်င္းေတြကလဲ မေလးရွားႏုိင္ငံကို အလည္သြားၾကမည္ ေျပာၾကသည္။ မိမိလဲ ဒီဇင္ဘာ ခရစ္စမတ္ႏွင့္ New Year တြင္ ဘာလုပ္မလဲဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ေမးၾကည့္မိသည္။ အေျဖက ထြက္မလာ ဟိုအရင္ ႏွစ္ေတြကလိုဘဲ ထံုးစံအတိုင္း ဘာအစီအစဥ္မွ ရွိမေနေပ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ Boon Lay တြင္ ေနသည့္ အစ္ကို ့အိမ္ကို ေရာက္ေနမည္ကေတာ့ ေသခ်ာသည္။ ဒါကလဲ ပိတ္ရက္တိုင္း သြားေနၾက ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အထူးအဆန္း ျဖစ္မေနေပ။ ထို ့ေၾကာင့္ ဒီႏွစ္ဒီဇင္ဘာလဲ အရင္ႏွစ္ေတြလုိဘဲ မသိလိုက္ မသိဘာသာ ေက်ာ္သြားျဖစ္ဖို ့က မ်ားေနသည္။ ဒါကလဲ မိမိပတ္ဝန္းက်င္ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားထဲတြင္ ခရစ္ယာန္ ဘာသာဝင္ မရွိျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္မည္ဟု ထင္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ဘဝတြင္ ခရစ္စမတ္ႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ အမွတ္ရစရာက ရွိေတာ့ရွိသည္ ဒါေပမယ့္ ရွားသည္ဟု ေျပာရမည္ ျဖစ္သည္။

ခရစ္စမတ္ ဆိုသည္က ငယ္ဘဝတြင္ ဒီဇင္ဘာ ပိတ္ရက္ႏွင့္အတူ ေျပးရင္းလႊားရင္း မသိလိုက္ မသိဘာသာ ေက်ာ္ျဖတ္သြားျဖစ္သည္က မ်ားသည္။ အရြယ္ေလး ေရာက္လာေတာ့ အထက္တန္း ေက်ာင္းသား ဘဝတြင္ သၾကၤန္တို ့သီတင္းကၽြတ္တို ့လို တကူးတကၾကီး ခရစ္စမတ္ေရာက္ရင္ ဘာလုပ္မည္ဟု ၾကိဳတင္ စီစဥ္ထားျခင္း မရွိေသာ္လဲ ခရစ္စမတ္ေန ့ေရာက္ရင္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြစုျပီး ဟာ... ဒီေန ့ခရစ္စမတ္ေန ့ဘဲ တို ့ေတြ တစ္ခုခု လုပ္စားၾကရေအာင္ဟု ဆိုကာ တစ္ခုခုေတာ့ လုပ္စား ျဖစ္ေလ့ ရွိၾကသည္။ ခရစ္စမတ္ေန  ့ေရာက္လွ်င္ ၾကက္သားကာလသားခ်က္ ခ်က္စားၾကျခင္း၊ ၾကာဇံဟင္းခါး ခ်က္စားၾကျခင္း၊ ေကာက္ညွင္းေပါင္း ေပါင္းစားၾကျခင္း စသည္ျဖင့္ တစ္ခုခု လုပ္စားျဖစ္ၾက၏။ သူတို ့ရိုးရာျဖင့္ မဟုတ္ေသာ္လဲ ကိုယ့္ရိုးရာျဖင့္ ခရစ္စမတ္ေန ့မ်ားကို ေက်ာ္ျဖတ္ျဖစ္ေလ့ ရွိခဲ့သည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ား စုကာ ဂီတာတီးသည့္သူကတီး၊ ခ်က္ျပဳတ္ေၾကာ္ေလွာ္သည့္ သူကေၾကာ္၊ ကစားသည့္သူက ကစားျဖင့္ အလြန္ေပ်ာ္ဖုိ ့ေကာင္းလွသည္။ အလုပ္မလုပ္ခ်င္သျဖင့္ ေရသာခိုျပီး ခိုးအိပ္ၾကသူမ်ားကို အိုးမည္းသုတ္ျခင္း၊ ခ်မ္းေအးလွသည့္ ဒီဇင္ဘာေဆာင္းတြင္းၾကီးတြင္ အိပ္ေပ်ာ္ေနသူ၏ အဝတ္အစားမ်ားကို ခိုးခၽြတ္ျခင္း၊ ေရေလာင္း၍ ႏႈိးျခင္း စသည္ျဖင့္ စၾကေနာက္ၾကသည္မွာ အလြန္ေပ်ာ္ဖို ့ေကာင္းလွ၏။ ဒါေတြက ျပန္ေတြးၾကည့္ရင္ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မရႏုိင္ေတာ့တဲ့ အေပ်ာ္ေလးမ်ား ျဖစ္၏။ ခုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားလဲ တစ္ေယာက္တစ္ေနရာစီနဲ ့တကြဲတျပားစီ ျဖစ္ေနၾကျပီျဖစ္သည္။ တကယ္ျဖစ္ႏုိင္မယ္ ဆုိရင္ အဲဒီလို သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့တစ္ေခါက္ေလာက္ ျဖစ္ျဖစ္ ျပန္ဆံုခ်င္ပါေသးသည္။
  
ခရစ္စမတ္နဲ ့ပတ္သက္ျပီး ဘာမွ ၾကိဳတင္ ျပင္ဆင္ ထားခဲ့ေလ့ မရွိေပမယ့္လုိ ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ေပ်ာ္ဖုိ ့ေကာင္းျပီး စိတ္လႈပ္ရွားခဲ့ရတဲ့ ခရစ္စမတ္ေန ့ေလး တစ္ေန ့ ရွိခဲ့ဘူးသည္။ ထိုေန ့က ကၽြန္ေတာ္နဲ ့အတန္းတူတက္သည့္ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က ခရစ္စမတ္ သူတို ့ရြာကို အလည္လုိက္ခဲ့ဖို ့ေခၚသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္လဲ အလည္ေရာက္သြားျဖစ္သည္။ သူကကၽြန္ေတာ္တို ့ရြာနဲ ့နဲနဲလွမ္းတဲ့ ရြာသစ္ကုန္းရြာက ခ်င္းလူမ်ဳိး ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္ တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ သူတို ့တစ္ရြာလံုး ခ်င္းလူမ်ဳိးမ်ား ျဖစ္ျပီး ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ဧရာဝတီျမစ္ ေနာက္ဘက္ကမ္း ရခိုင္ဘက္ကို သြားတဲ့ လမ္းတေလွ်ာက္တြင္ ခ်င္းလူမ်ဳိးမ်ား ေနထိုင္သည့္ ခ်င္းရြာမ်ားရွိသည္။ တခ်ဳိ ့ရြာမွ ခ်င္းလူမ်ဳိးမ်ား ဆိုလွ်င္ ဗမာစကားကိုပင္ ေကာင္းေကာင္း မေျပာတတ္ၾကေပ။ သူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္ေတာ့္တို ့ရြာတြင္ ေစ်းလာဝယ္ရင္း ၾကံဳသျဖင့္ ေခၚေသာေၾကာင့္ အစီအစဥ္မရွိဘဲ လိုက္သြားျဖစ္ျခင္း ျဖစ္၏။ သူတို ့ကေတာ့ ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္မ်ား ျဖစ္သျဖင့္ ခရစ္စမတ္ပြဲကို ေသေသခ်ာခ်ာ ခမ္းခမ္းနားနားကို က်င္းပၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ သိုေသာ္ ျမိဳ ့ၾကီးျပၾကီးမ်ားမွ ခရစ္စမတ္ပဲြမ်ားကဲ့သုိ ့ ခမ္းခမ္းနားနားၾကီး က်င္းပျခင္းမ်ဳိးလဲ မဟုတ္ေပ။ သူတို ့ရြာဓေလ့ျဖင့္ သူတို ့ပြဲေတာ္ကို ရိုးရိုးေလး က်င္းပၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ ခရစ္စမတ္တြင္ သူတို ့ရြာမွ အိမ္မ်ားတြင္ အလွဴလုပ္ပံုက တမ်ဳိးျဖစ္သည္။ ဝက္သားဟင္းကို အမ်ဳိးမ်ဳိး ခ်က္ျပဳတ္ျပီး ဧည့္သည္မ်ားကို ေကၽြးျခင္းျဖစ္သည္။ တတ္ႏုိင္သည့္ အိမ္မ်ားက ဝက္ႏွစ္ေကာင္၊ သံုးေကာင္၊ စသျဖင့္ ေပၚၾကသည္။ ထို ့ေနာက္ သူတို ့လွဴသည့္ အလွဴကို အိမ္ေရွ့တြင္ ဝက္ေခါင္းမ်ား ခ်ိတ္ဆဲြျခင္းျဖင့္ ေဖာ္ျပေလ့ ရွိၾကသည္။ ဝက္ႏွစ္ေကာင္ လွဴလွ်င္ ဝက္ေခါင္း ႏွစ္ေခါင္း၊ ဝက္သံုးေကာင္ လွဴလွ်င္ ဝက္ေခါင္းသံုးေခါင္း စသည္ျဖင့္ ခ်ိတ္ဆြဲထားေလ့ ရွိၾကသည္။ ထိုေန ့က ပံုစံမ်ဳိးစံုနဲ ့ခ်က္ထားတဲ့ ဝက္သားဟင္းကုိ တဝၾကီး စားေသာက္ခဲ့ရသည္။ သံုးထပ္သား၊ ဝက္သားခ်က္၊ ဝက္သားေၾကာ္၊ ဝက္ကလီစာ၊ ဝက္အူမၾကီးဟင္း၊ ဝက္ေျခေထာက္စြပ္ စသည့္ တျခားတျခားေသာ ကၽြန္ေတာ္ မမွတ္မိေတာ့သည့္ ခ်က္နည္းျဖင့္ ခ်က္ထားသည့္ ဝက္သားဟင္းမ်ားကို  ဗိုက္ၾကီးကားေနေအာင္ စာခဲ့ရသည္ကုိ မွတ္မိေသးေတာ့သည္။ 

ညဘက္ ဒီဇင္ဘာေဆာင္းညတြင္ မီးဖိုၾကီးမ်ားဖိုကာ ဂစ္တာေတြ ဝုိင္းဖြဲ ့တီး၊ သီခ်င္းေတြ ဆိုၾကျဖင့္ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေပ်ာ္ဖုိ ့ေကာင္းခဲ့သည္။ ရြာထဲမွ ကာလသား လူငယ္မ်ားစု၍ တစ္အိမ္ဝင္၊ တစ္အိမ္ထြက္၊ တစ္ရြာဝင္ တစ္ရြာထြက္ျဖင့္ ဂစ္တာတီး၊ သီခ်င္းဆိုျပီး အလွဴခံၾကသည္မွာလဲ အလြန္ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းလွသည္။ မီးပံုေဘးတြင္ ဂစ္တာတီး၊ သီခ်င္းဆိုရင္း အျမည္းအလွ်ံအပယ္ျဖင့္ ဆန္အရက္ေလး ေသာက္ရင္း အေပ်ာ္ၾကီး ေပ်ာ္ခဲ့ရသည္။ ထိုအေၾကာင္းအရာေလးမ်ားက  ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိသေလာက္ေလး ျပန္ေရးျပလုိက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ တကယ္က ထိုထက္မက အမ်ားၾကီး ေပ်ာ္ဖုိ ့ေကာင္းခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ၾကာျပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လဲ အားလံုးကို ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္မမွတ္မိေတာ့ေခ်း။ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခ်င္တာကေတာ့  ခရစ္စမတ္အတြက္ တကူးတက အစီအစဥ္ ဆြဲထားေလ့ မရွိခဲ့ေသာ္လဲ ထိုကဲ့သို ့ ၾကိဳတင္ မစီစဥ္ထားေပမယ့္ အမွတ္ရစရာ ခရစ္စမတ္ေလးေတြ ရွိခဲ့သည္ ဆိုသည္ကို ေျပာျပခ်င္ျခင္း ျဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ့္ ဘဝတြင္ ခရစ္စမတ္ႏွင့္ပတ္သက္၍ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့သည့္ စိတ္ကူးေလးမ်ား ရွိခဲ့သည္။ ႏွင္းျဖဴျဖဴေလးမ်ား တဖဲြဖဲြက်ေနသည့္ ႏွင္းေတာထဲတြင္  ေလွ်ာက္သြားခ်င္သည့္ စိတ္ကူးေလးမ်ား ငယ္စဥ္ကတည္းက ရွိခဲ့ဖူးသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အလြန္ႏွစ္သက္ သေဘာက်သည့္ မိုးဖြဲဖြဲေလးမ်ား ေအာက္တြင္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ႏွင္းမ်ား တဖြဲဖြဲ က်ဆင္းေနသည့္ ႏွင္းေတာထဲတြင္ လမ္းေလွ်ာက္ရလွ်င္ ဘယ္လုိ ေနမလဲဟု ေတြးၾကည့္မိဖူးသည္။ သို ့ေသာ္ ဒီေန ့ဒီအခ်ိန္ထိေတာ့ အေကာင္အထည္ မေဖာ္ႏုိင္ေသးေပ။ အခြင့္ရရင္ေတာ့ တစ္ခါေလာက္ေတာ့ ၾကံဳဖူးခ်င္ပါေသးသည္။ တစ္ေယာက္ေသာ သူရဲ ့လက္ကို တြဲျပီး ႏွင္းေတာထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ ဘယ္လုိ အရသာ ရွိတယ္ဆုိသည္ကိုေပါ့။ ဒါေတြက ခုခ်ိန္မွာေတာ့ အိမ္မက္ပမာသာ ရွိေနသည္။ ဘယ္ေတာ့မွ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ႏုိင္မည္ကိုလဲ ကုိယ္ကုိယ္တိုင္က မေရမရာ ရွိေနသည္။ ဒီဇင္ဘာႏွင့္အတူ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ မွတ္မွတ္ရရ ရွိေနသည္။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ဒီႏွစ္ဒီဇင္ဘာကလဲ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ မသိလိုက္ မသိဘာသာ ေသာက္ရင္းစားရင္း ေက်ာ္ျဖတ္သြားဖုိ ့မ်ားေနသည္။

မွတ္ခ်က္။    ။ ဒီပိုစ့္ေလးကို ညီမေလး တစ္ေယာက္လုိ ခင္ရသည့္ ညီမငယ္ ကန္ဒီတဂ္ထားသျဖင့္ မရွိမဲ့ ရိွမဲ့အမွတ္တရေလးမ်ားထဲမွ ျဖစ္ညွစ္ေရးခဲ့ရျခင္း ျဖစ္သည္။ ခုလုိ သတိတရျဖင့္ တဂ္ခဲ့သည့္ ညီမငယ္ ကန္ဒီကိုလဲ ေက်းဇူးတင္ပါသည္။ အားလံုးဘဲ ေပ်ာ္စရာ ခရစ္စမတ္ေန ့ေလး ျဖစ္ဖုိ ့ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။

Monday, 12 September 2011

ဘေလာ့ဂါဆိုတာဘာလဲ(တဂ္)

ဘေလာ့ဂါ ဆိုတာ ဘာလဲ.... ညီမငယ္ candy က ကၽြန္ေတာ့္ကို တဂ္လာတဲ့ပိုစ့္ပါ။ အဲဒီ ဘေလာ့ဂါဆိုတာ ဘာလဲ ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ကို ၾကည့္ျပီး အစ္မ မိုးေငြ ့ေျပာသလို နဲနဲ စားသြားပါတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာပဲ အစ္မ ျဖစ္သူ jasmine (ေတာင္ၾကီး)က ထပ္တဂ္ လာျပန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မေရးမျဖစ္ ေရးရမဲ့ကိန္း ဆိုက္လာခဲ့ ပါေတာ့တယ္။ ဒီေန ့ဘေလာ့ဂ္ ေလာက ၾကီးက သတ္မွတ္ ထားသလုိပဲ ဘေလာ့ဂါ ေတြဟာ ဘေလာ့ရြာၾကီး တစ္ရြာထဲမွာ စုေဝးေနၾကတာပါ။ ဒီရြာၾကီးကုိ တရားဓမၼ၊ နည္းပညာ၊ သတင္း၊ သုတ၊ ရသ၊ ဟာသ၊ ကဗ်ာ၊ ခ်က္နည္း ျပဳတ္နည္း၊ ဓာတ္ပံု စသည့္ တျခား တျခားေသာ က႑ေပါင္းစံုျဖင့္ စုစည္း ထားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဘေလာ့ဂါေတြကလဲ ကိုယ္သန္ရာ သန္ရာ က႑ေလးေတြကေန ဘေလာ့ရြာၾကီးကို ပံုေဖာ္ ေနၾကတာပါ။ တကယ္ေတာ့ ဘေလာ့ ဆိုတာ ဘေလာ့ေရးသူရဲ ့မွတ္စု ဒိုင္ယာရီလို ့ေခၚမယ္ဆို ေခၚလို ့ရပါတယ္။

ဘေလာ့ဂါေတြဟာ ကိုယ္သန္ရာ သန္ရာ က႑ေတြကေန ကိုယ့္ရဲ ့ဗဟုသုတ၊ အသိပညာ၊ စိတ္ခံစားခ်က္ ေတြကို ေဝမွ် ေနတဲ့သူေတြပါ။ တရားဓမၼ ေလ့လာ လိုက္စားတဲ့ သူေတြက  ဘုရား အေၾကာင္း တရား အေၾကာင္းေလးေတြ တင္မယ္။ နည္းပညာ ေလ့လာ လုိက္စားသူေတြက ကိုယ္ေလ့လာ ေတြ ့ရွွွွိထားတဲ့ နည္း ပညာ အေၾကာင္းေလး ေတြကို တင္မယ္။ ကဗ်ာ ဝါသနာ ပါသူေတြက ကဗ်ာေလးေတြ တင္မယ္။ တခ်ဳိ ့ က ရသ၊ တခ်ဳိ ့က ဟာသ၊ တခ်ဳိ ့က သုတေလးေတြ အသီးသီး တင္ၾကမယ္။ ဒီလိုပဲ တခ်ဳိ ့က ခ်က္နည္းျပဳတ္နည္း ေလးေတြကို ေဝမွ်ၾကတယ္။ သတင္းေတြ ေဝမွ်ၾကတယ္။ဘာေတြ ဘယ္လိုပဲ တင္တင္ ဘေလာ့တစ္ခုမွာ နာမည္ တစ္ခု ယူျပီး တင္ျပီ ဆုိတာနဲ ့ကိုယ္တင္လိုက္တဲ့ စာ၊ ပိုစ့္ေတြ အတြက္ တာဝန္ ယူရပါမယ္။ ကိုယ္ေရးလိုက္တဲ့ စာရဲ ့အေကာင္း အက်ဳိး၊ အဆိုး အေကာင္းကို တာဝန္ယူရဲ၊ တာဝန္ ယူႏိုင္ရပါမယ္။ အဲဒီ အတြက္ ျဖစ္ေပၚလာမယ့္ ျပႆနာ အေပါင္းကို ေျဖရွင္း ႏိုင္ရပါမယ္။ ဒါမွလဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘေလာ့ဂါ တစ္ေယာက္လုိ ့မွတ္ယူ ႏိုင္ပါမယ္။ ဘေလာ့ဂါ တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာျပီ ဆုိရင္ ကိုယ့္ရဲ ့စာေပ အေရးအသားက အစ ဂရုစိုက္သင့္ပါတယ္။ ကုိယ့္ရဲ ့ စာေပကို ဖတ္ျပီး စာဖတ္သူ တစ္ေယာက္ လမ္းမွား မေရာက္သြားဖုိ ့အတြက္ စာေရးတဲ့ အခါမွာ ဂရုစိုက္ဖို ့ လိုအပ္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ဒါကို အေၾကာင္းမဲ့ ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ စင္ကာပူ ဒုတိယ အၾကိမ္ေျမာက္ စာေပေဟာေျပာပြဲမွာ ဆရာ လယ္တြင္းသား ေစာခ်စ္ ကိုယ္တုိင္ ဆယ္တန္းႏွစ္က ဝတၳဳ တစ္ပုဒ္က ဇာတ္ေကာင္ရဲ ့စရိုက္ကို အတု ယူမွားမိလို ့ဆယ္တန္း စာေမးပဲြကို ေျခာက္ႏွစ္တိတိ မေျဖပဲ ေလလြင့္ ေနခဲ့ဖူးပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွ ဆရာၾကီး ပီမိုးနင္းရဲ ့ ေအာင္စိတ္ စာအုပ္တြဲၾကီးကို ဖတ္မိျပီး ဆယ္တန္း စာေမးပဲြၾကီးကို ျပန္ေျဖလုိ ့ လမ္းမွန္ေပၚကို ျပန္ေရာက္ကာ ဒီေန ့ ဒီလို အေျခအေန မ်ဳိးကို ေရာက္ခဲ့ရပါတယ္ ဆိုျပီး  ဆရာ လယ္တြင္းသား ေစာခ်စ္ ကုိယ္တိုင္ ျပန္ေျပာ ျပခဲ့တာပါ။  ဒါေၾကာင့္ ဘေလာ့ဂါ တစ္ေယာက္ အေနနဲ ့ကိုယ္ရဲ ့ စာေပ အေရးအသားကို ဂရုစိုက္ဖို ့ လိုတယ္လုိ ့ေျပာၾကားရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္ေရးလိုက္တဲ့ စာေၾကာင့္ စာဖတ္သူ တစ္ေယာက္ အတုယူ မွားျပီး လမ္းလြဲကို ေရာက္သြားခဲ့ရင္ စာေရးသူမွာ အျပစ္ရွိပါတယ္။

ဘေလာ့ဂါ တစ္ေယာက္ အေနနဲ ့ ဒီအျဖစ္မ်ဳိးကို  သတိထားသင့္ပါတယ္။ ငါ့ဘေလာ့ ငါေရးခ်င္သလို ေရးျပီး ငါတင္ခ်င္တာ တင္မယ္ ဆိုတဲ့ စိတ္မ်ဳိး မထားသင့္ပါဘူး။ ဘေလာ့ဂါ တစ္ေယာက္ အေနနဲ ့ဘေလာ့ကို လာဖတ္တဲ့ စာဖတ္သူကို ေလးစား ရပါမယ္။ ကိုယ္က မအားတဲ့ ၾကားက ေရးရသလို စာဖတ္သူကလဲ ကိုယ့္ဘေလာ့ကို ေရာက္ေအာင္လာျပီး ကိုယ္ဖန္တီး လိုက္တဲ့ အႏုပညာကို တကူးတက လာအားေပး ေနရတယ္ ဆိုတာကို သိထား သင့္ပါတယ္။ အဓိက ကေတာ့ စာဖတ္သူကို ေစာ္ကားသလုိ စာမ်ဳိး ပိုစ့္မ်ဳိးေတြ မေရးမိဖုိ ့ လုိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပိုစ့္ျဖစ္ျပီးေရာ တင္တာထက္ ကိုယ္ေရးလိုက္တဲ့ စာတစ္ပုဒ္၊ ပိုစ့္တစ္ပုဒ္က စာဖတ္သူကို တစ္ခုခု ရသြားေစခ်င္တဲ့ စိတ္ေစတနာေကာင္း တစ္ခု ရွိဖို ့လိုအပ္ပါတယ္။ စာတစ္ပုဒ္၊ ပိုစ့္တစ္ပုဒ္ကို ျပီးျပီးေရာ ေရးဖုိ ့မသင့္ပါဘူး။ အခ်ိန္ကာလ မလိုပါဘူး စာေကာင္းတစ္ပုဒ္၊ ပိုစ့္ေကာင္းတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ဖုိ ့ လိုပါတယ္။ တခ်ဳိ ့က ပိုစ့္တင္ခ်င္ေဇာနဲ ့ပိုစ့္ကို ျပီးျပီးေရာ ေရးတတ္လို ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဒီအျဖစ္မ်ဳိး ၾကံဳဖူးပါတယ္။

ရသစာေပ ေရးသူပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သုတစာေပ ေရးသူပဲ ျဖစ္ျဖစ္ စာဖတ္သူရဲ ့ရင္ထဲ၊ အသိထဲ ေရာက္သြားတဲ့ အထိ တစ္ခုခုကို ေပးႏုိင္လိုက္ဖို ့လိုပါတယ္။ ဥပမာ ကိုျမစ္က်ဳိးအင္း ဆိုရင္ စာေရး ေကာင္းပါတယ္။ သူေရးလိုက္တဲ့ စာတစ္ပုဒ္၊ ပုိစ့္တစ္ပုဒ္က စာဖတ္သူကို တခုခုေတာ့ ေပးႏိုင္လိုက္တာ ခ်ည္းပါပဲ။ ဟိုတေန ့က ကိုေဇာ္ ေရးတဲ့ အေဖဆိုတာ... ဆိုတဲ့ ဝတၳဳတိုေလးကို ဖတ္ၾကည့္ျပီး ျမန္မာျပည္မွာ က်န္ခဲ့တဲ့ အေဖကို သတိရသြားမိတယ္။ ဒါဟာ စာဖတ္သူ ရင္ထဲ ေရာက္သြားတဲ့ အထိ တစ္ခုခု ေပးႏိုင္ လိုက္တာပါ။  ကိုျမစ္က်ဳိးအင္း၊ ကိုေဇာ္တို ့လုိပဲ ကိုညီလင္းညိဳ၊ ကိုေနဝသန္၊ ကိုဆိုဆီကာဒို၊ အစ္မ ခ်စ္ၾကည္ေအး၊ ျမတ္မြန္ တို ့လဲ စာေရးေကာင္း ၾကပါတယ္။ သူတို ့လိုပဲ စာေရးေကာင္းတဲ့ သူေတြလဲ ရွိပါလိမ့္မယ္။ ဘေလာ့ အလည္ထြက္တာ နဲတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ မသိလို  ့ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ လက္လွမ္းမွီသေလာက္ ထဲမွာလဲ စာေရးေကာင္းတဲ့ သူေတြ ရွိပါေသးတယ္။  အားလံုးကို ခ်ေရးျပဖို ့အခက္အခဲ ရွိလို ့အကုန္ ေရးမျပေတာ့ပါဘူး။ မ်ားေသာ အားျဖင့္ ဘေလာ့ဂါေတြက စာေရး ေကာင္းၾကပါတယ္။ မႏုိင္းႏုိင္းစေန၊ မျမေသြးနီ တို ့ကေတာ့ စာေရးဆရာေတြ ျဖစ္ေနၾကပါျပီ။ စာေရးေကာင္းတယ္ ဆုိတာ ထည့္ေျပာစရာ မလိုေတာ့ပါဘူး။ တခ်ဳိ ့ဆိုရင္လဲ ကဗ်ာ ေရးတာ တကယ္ ေတာ္ၾကပါတယ္။ ဥပမာ ကိုမိုးျမင့္တိမ္၊ အစ္မ အိျႏၵာ တို ့ပါ။ ကိုမိုးျမင့္တိမ္ရဲ ့ကဗ်ာ ဆိုတဲ့ ကဗ်ာ၊ အစ္မ အိျႏၵာရဲ ့ လီလီ ဆိုတဲ့ ကဗ်ာေတြက စာဖတ္သူ ရင္ကို ထိတဲ့ ကဗ်ာေတြပါ။

ျပီးေတာ့ ဘေလာ့ဂါ တစ္ေယာက္ အေနနဲ ့ခ်ီးက်ဴးဖုိ ့ေကာင္းတဲ့ သူတစ္ေယာက္ ရွိပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေလးစားရတဲ့ မေခ်ာ (အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္)ပါ။  မေခ်ာ ဘေလာ့ကို သြားရင္ စိတ္ခ်မ္းသာဖုိ ့ ေကာင္းပါတယ္။ ပုိစ့္ေတြကို ဓာတ္ပံုနဲ ့စာနဲ ့တကြ ေသေသခ်ာခ်ာ ဖတ္ခ်င္စဖြယ္ေလး ျဖစ္ေအာင္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ တင္ထားတာပါ။ ဒါဟာ စာဖတ္သူ အေပၚထားတဲ့ ဘေလာ့ပိုင္ရွင္ရဲ ့ေစတနာပါ။ အျမဲစိမ္း ဘူတာ၊ ေရခဲနန္းေတာ္၊ ေျမေအာက္အိမ္တို ့ ရွိတယ္ဆိုတာ ဒီဆိုဒ္ေလးကို သြားၾကည့္ျပီးမွ ကၽြန္ေတာ္ သိခြင့္ရခဲ့တာပါ။  ျပီးေတာ့ အစ္မေခ်ာရဲ ့ ေလးစားစရာ ေကာင္းတဲ့ အခ်က္က ဘေလာ့အေဟာင္းေတြကေန ဘေလာ့ အသစ္ေလးေတြ အထိ ေရာက္ေအာင္သြားတတ္ျပီး ဘေလာ့ဂါ အသစ္ေလးေတြကုိ ေႏြးေထြးပ်ဴငွာတဲ့ ကြန္မန္ ့ေလးေတြနဲ ့ လက္တြဲ ေခၚတတ္တာပါဘဲ။ ေျပာရရင္ မေခ်ာက ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ေလးစားသင့္တဲ့ ဘေလာ့ဂါ တစ္ေယာက္ပါ။ ဒီလိုေတြ ေျပာလုိ ့မေခ်ာနဲ ့ကၽြန္ေတာ္ ရင္းႏွီးတယ္လုိ ့မထင္ပါနဲ ့။ ကၽြန္ေတာ္ မေခ်ာကို ကြန္မန္ ့ေတြထဲမွာ ေလာက္ပဲ သိတာပါ။ လက္ရွိ ဘေလာ့ေလာက အတြင္း လႈပ္ရွားမႈ အျမင္ကို ခ်ေရးျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဘေလာ့ဂါ တစ္ေယာက္ အေနနဲ ့ေတာ့ မေခ်ာက တကယ္ အလုပ္ၾကိဳးစားသူ တစ္ေယာက္ပါ။

အစ္မခ်စ္ေရးတဲ့ ေထြရာေလးပါးပိုစ့္ ထဲမွာ အန္တီတင့္ ဘေလာ့မွာ ေတြ ့လို ့စမ္းထိုးၾကည့္တာ ဆိုျပီး ေရႊၾကည္ စႏြန္းမကင္း ထိုးထားတာေလးကို တင္ထားပါတယ္။ ဒါဟာ အန္တီတင့္ ဘေလာ့ကို စာလာဖတ္ရင္း ရခဲ့တဲ့ အသိေလးကုိ လက္ေတြ ့ျပန္အသံုး ခ်လိုက္တာပါ။ ဒီလိုပဲ ဟုိတေန ့က အန္တီတင့္ ဘေလာ့မွာ က်ဳိကၠဆံ ဘုရား ပံုေတြကို ၾကည့္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ ဖူးခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ က်ဳိကၠဆံဘုရားကို မေရာက္ဖူးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီဘေလာ့ေလးကေန ကၽြန္ေတာ္ ဖူးခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။ ဒါဟာ စာဖတ္သူ တစ္ေယာက္အေနနဲ ့ သိခဲ့၊ ရခဲ့ တာေလးေတြပါ။ ဒါေတြက ကၽြန္ေတာ္ ဥပမာေပး ေရးျပထားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ တျခား ဘေလာ့ေတြလဲ သူ ့ နည္းသူ ့ဟန္နဲ ့ေဝမွ် ေနၾကတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဘေလာ့ဂါ သမား တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာရင္ ကိုယ္ေရးလိုက္တဲ့ စာကေန စာဖတ္သူကို တခုခုေတာ့ ေပးႏုိင္ရပါမယ္။ ဒါမွ ဘေလာ့ဂါလို ့ေခၚဆုိႏိုင္မွာပါ။ ႏို ့မို ့ကေတာ့ ကိုဗညားရွိန္ ေျပာသလို ဘေလာ့ဂင္း ေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္ပဲ ျဖစ္မွာပါ။ ေနာက္ျပီးေတာ့ ကိုဗညားရွိန္ ေျပာသလုိပဲ ဘေလာ့ဂါ သမား အခ်င္းခ်င္း ေလးစားမႈ ရွိသင့္ပါတယ္။ ဒါဟာ ဘေလာ့ဂါ သမား တစ္ေယာက္အေနနဲ ့အထူး ဂရုျပဳသင့္တဲ့ အခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္ကုိယ္တိုင္ ဖန္တီး လိုက္တဲ့ အႏုပညာကို တျခားသူ တစ္ေယာက္ ကူးယူတာကို မၾကိဳက္သလို ကုိယ္ကုိယ္တိုင္ကလဲ မကူးယူသင့္ ပါဘူး။ ဒါက ဘေလာ့ဂါ သမားတစ္ေယာက္ ထားသင့္တဲ့ စည္းပါ။ ေနရာတိုင္းမွာ သူ ့စည္းနဲ ့သူ ရွိပါတယ္။ စည္းမေဖာက္သင့္ပါဘူး။

တကယ္ေတာ့ ဘေလာ့ဂါ ဆိုတာ ပိုက္ဆံ တျပားမွ မရဘဲ အိပ္ေရးပ်က္ခံ၊ အစားအေသာက္ပ်က္ခံ၊ အလုပ္ပ်က္ခံျပီး အဘက္ဘက္ကို ဂရုစိုက္ေနရတဲ့ သူေတြပါ။ ဘာနဲ ့တူသလဲဆိုရင္ ကိုယ္ထမင္း ကိုယ္စားျပီး ဂ်ီးေတာ္ႏြား ေက်ာင္းေနရတဲ့ သူေတြအျဖစ္နဲ ့တူပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို အခန္းေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေခၚတဲ့ နာမည္ တစ္ခုရွိပါတယ္ အလကား စာေရးဆရာတဲ့...။ ပိုက္ဆံ တျပားမွ မရတဲ့ စာေရးဆရာလုိ ့ ေျပာတာပါ။ ကိုယ့္ဝါသနာနဲ ့ကိုယ္မို ့ကၽြန္ေတာ္ သူတို ့ဘာေျပာေျပာ မမႈပါဘူး။ ဒါေတြက ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္ကို ခ်ျပ ထားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္ကိုလဲ အမွန္လို ့ မဆိုလိုပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္မွားေနတယ္ ဆိုရင္လဲ ေျပာျပ ေထာက္ျပ ေပးလုိ ့ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္က တျခားသူတစ္ေယာက္ကို ထိခိုက္ေစတယ္ ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ျပင္ေပး၊ ဒါမွမဟုတ္ ျပန္ျဖဳတ္ခ် ေပးပါ့မယ္။  ဒီပိုစ့္ေလးကုိ ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္ ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ခဲ့ျပီးတဲ့ တခ်ဳိ ့ဘေလာ့ဂါေတြရဲ ့အျမင္ေတြ ထဲက ေကာက္ႏုတ္ ေဖာ္ျပ ထားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ဘေလာ့ဂါ ေမာင္ႏွမ အားလံုး ဘေလာ့ဂါ ေကာင္းမ်ား ျဖစ္ၾကပါေစလို ့ဆုေတာင္းေပး လိုက္ပါတယ္။