အလုပ္နားရက္ တနဂၤေႏြ တစ္ရက္တြင္ ပ်င္းပ်င္း ရွိသျဖင့္ စင္ကာပူႏိုင္ငံရွိ ေရႊျမန္မာတို ့ဆံုဆည္းရာ ပင္နီဆူလာ ပလာဇာသို ့တစ္ေခါက္ ေရာက္လာခဲ့၏။ ဟိုေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္ ဟိုေတြးဒီေငးျဖင့္ ပင္နီဆူလာ၏ လူစီးေၾကာင္းၾကီးထဲ ေမ်ာလြင့္ေနခဲ့၏။ ပင္နီဆူလာ၏ လူစီးေၾကာင္းထဲတြင္ ေရႊျမန္မာတုိ ့ကို လူမ်ဳိးစံု၊ စရုိက္မ်ဳိးစံုျဖင့္ ေတြ ့ရ၏။ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ား၊ ျမန္မာ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစုမ်ား၊ ျမန္မာစကားေျပာၾကသည့္ တရုတ္လူမ်ဳိးႏွင့္ ကုလားလူမ်ဳိးမ်ားကို အမ်ဳိးအစား စံုလင္စြာ ေတြ ့ရသည္။ တခ်ဳိ ့ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ ့ျပီး အခ်ဳိးအနား က်နစြာ စမတ္က်က် ဝတ္ဆင္ထားၾကသည္။ တခ်ဳိ ့လဲ ကိုယ္ႏွင့္လုိက္၏ မလိုက္၏ကို မွန္ထဲ ျပန္မွ ၾကည့္ခဲ့ရဲ ့လား ေတြးယူရေလာက္ေအာင္ ဝတ္စားထားၾကသည္။ တိုမွ ျပတ္မွ မတို၊ မျပတ္၊ မဟိုက္ရင္ျဖင့္ လူရာမဝင္ဟု ေတြးထားသလား မသိရသည့္ ေရႊမေလးမ်ားကိုလဲ ေတြ ့ရ၏။ ကြမ္းတပ်စ္ပ်စ္ ဝါးေနသူမ်ား၊ ဘီယာဗူးေလး ကိုင္ကာကိုင္ကာျဖင့္ ပင္နီဆူလာ ပလာဇာထဲ လမ္းသလားရင္း အတိုအျပတ္ေလးမ်ားကို မ်က္စိအစာေကၽြးေနသည့္ ငတိမ်ားကိုလဲ ေတြ ့ရ၏။ ဒါေတြကို ျမင္လုိက္ေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ ဘာကိုမွန္းမသိဘဲ သက္ျပင္းေမာ တစ္ခ်က္ လြင့္က်သြားသည္။ ထုိစဥ္ ေနာက္ေက်ာဘက္မွ လွမ္းဆဲြျပီး ႏႈတ္ဆက္ျခင္းကုိ ခံလုိက္ရသည္။ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ကာလက ဆိုသည္ကို စဥ္းစားမရေတာ့သည့္ ကၽြမ္းဝင္ဖူးသည့္ မ်က္ႏွာေဟာင္း တစ္ခုကို ေတြ ့လုိက္ရ၏။ ဒါကလဲ စကားၾကီး စကားက်ယ္ ေျပာတတ္လြန္းသည့္ ရန္ကုန္သား တစ္ေယာက္ ဆုိသည့္ အသိျဖင့္ မွတ္မိေနျခင္း ျဖစ္သည္။
"တစ္ေယာက္တည္းလား... မေတြ ့တာေတာင္ ၾကာျပီေနာ္"
"ဟုတ္... တစ္ေယာက္တည္းပါဘဲ"
"ဘယ္လုိလဲ အဆင္ေျပရဲ ့လား"
"ေျပပါတယ္ ပံုမွန္ အတိုင္းပါဘဲ"
"အင္းေလ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ရြာမွာေနတာထက္ေတာ့ သာပါတယ္"
"ဒါေပါ့ ဒါေပါ့"
"ရြာကို အလည္ ျပန္ျဖစ္ေသးလား"
"သၾကၤန္တုန္းကေတာ့ တစ္ေခါက္ ျပန္ျဖစ္ေသးတယ္"
"ရြာမွာလဲ ခုေရေတြ ၾကီးေနတယ္ေနာ္"
ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ထဲ ထိတ္ကနဲ ျဖစ္သြားသည္။ ဧရာဝတီ ျမစ္ကမ္းေဘး ေနသည့္ ကၽြန္ေတာ္တို ့အတြက္ ေရၾကီးသည္က နဲနဲေတာ့ ရင္ထိတ္စရာ ျဖစ္သည္ မဟုတ္လား။ ရြာမွာ က်န္ခဲ့သည့္ မိဘႏွစ္ပါးအတြက္ စိတ္မေအး ျဖစ္သြားမိသည္။
"ဟုတ္လား ဒီရက္ထဲ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဖုန္းမဆက္ျဖစ္ေတာ့ မသိေသးဘူး။ ဒါနဲ ့ရြာမွာ ေရၾကီးတာ ဘယ္လုိ သိသလဲဗ်"
"ဟာ... ကိုယ့္လူကလဲ ဖုန္းဆက္မွလား ရန္ကုန္မွာ ေရၾကီးတာ လူတိုင္းသိေနတာဘဲ"
အိုး... ကိုယ့္ရြာအေၾကာင္းကို ေျပာေနတယ္မွတ္တာ...။ သူက ရန္ကုန္ျမိဳ ့အေၾကာင္းကို ေျပာေနတာကိုး။
"ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ျမိဳ ့က မဟုတ္ဘူးဗ် နယ္က..."
"ဟုတ္ပါရဲ ့... ရန္ကုန္ကမွ မဟုတ္ဘဲ။ ဒါနဲ ့ျပည္ဘက္က ထင္တယ္..."
"ဟုတ္တယ္ ကၽြန္ေတာ္က ျပည္ျမိဳ ့တဖက္ကမ္း ဆင္တဲက...။ ဒါနဲ ့ရန္ကုန္ျမိဳ ့က ဘယ္တုန္းက ရြာျဖစ္သြားတာလဲ။ ဘယ္သူေတြကမ်ား ရန္ကုန္ျမိဳ ့ကို ရြာလုိ ့သတ္မွတ္လုိက္ၾကတာလဲဗ်..."
"ဒီလိုဘဲ လူေတြ ေျပာေနၾကတာဘဲေလ"
"ဟုတ္လား... ဘယ္လို လူေတြမ်ား ေျပာေနၾကတာလဲ။ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြကို အရွိန္အဟုန္နဲ ့လုပ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ရဲ ့သမၼတၾကီးမ်ား မိန္ ့ခြန္းေတြထဲမွာ ထည့္ေျပာမိလို ့လား။ ဒါမွမဟုတ္ လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္မ်ား ေျပာမိလိုက္လား"
"ဟာ... အဲဒီလိုေတာ့ မေျပာပါဘူး"
"ဒါဆို စတုတၳမ႑ိဳင္လုိ ့ေခၚတဲ့ မီဒီယာသမားေတြမ်ား ဂ်ာနယ္ေတြထဲမွာ ထည့္ေဖာ္ျပၾကလုိ ့လား"
"ဂ်ာနယ္ေတြထဲလဲ မေဖာ္ျပၾကပါဘူး"
"ကၽြန္ေတာ္တို ့ေလးစားရတဲ့ သမိုင္းသုေတသီေတြရဲ ့ႏႈတ္ထြက္စကားထဲမွာ၊ ဒါမွမဟုတ္ စာေရးဆရာၾကီးေတြရဲ ့စာေပေဟာေျပာပြဲေတြမွာမ်ား သူတုိ ့ထည့္ေဟာေျပာခဲ့ၾကလို ့မ်ားလားဗ်ာ"
"အဲဒီလိုလဲ မေျပာ၊ မေဟာခဲ့ၾကပါဘူး"
"သင္ရိုးညႊန္းတန္းေတြမ်ား ေျပာင္းသြားသလားဗ်ာ"
"သင္ရိုးညႊန္းတန္းေတြလဲ မေျပာင္းပါဘူး"
ေသေသခ်ာခ်ာ ေစ့ေစ့ၾကည့္ျပီး အေမးခံေနရသျဖင့္ ထိုသူ နဲနဲေတာ့ အိုးတိုးအမ္းတမ္း ျဖစ္ေနျပီ။ သူ ့ပံုက ကေယာင္ကတန္းျဖင့္ ေျဖေနဟန္ ျဖစ္လာ၏။
"ရန္ကုန္ျမိဳ ့ေၾကာင့္ခင္ဗ်ားမွာ ထိခုိက္နစ္နာစရာေတြမ်ား ရွိခဲ့ဖူးလို ့လား"
"အဲဒီလိုလဲ မရွိပါဘူး"
"ဒါနဲ ့မ်ားဗ်ာ ဘာေၾကာင့္ ကိုယ္ေနေနတဲ့ ရန္ကုန္ျမိဳ ့ကို ရြာလို ့ႏွိမ္ခ် သံုးႏႈန္းေနရတာလဲ"
"ဟာ... ဟို... ကိုယ္က အဲဒီသေဘာနဲ ့မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္ဆိုလိုခ်င္တာက အဲဒီလို အဓိပၸါယ္ မဟုတ္... ဘယ္လို ေျပာမလဲ တျခားလူေတြလဲ ဒီလိုဘဲ ေျပာေနၾကတာ ဆိုေတာ့... ဟိုေလ... အင္း..."
ဘာမွ ဆက္မေျပာခ်င္ေတာ့ သျဖင့္ ကိုယ့္စကားလံုးမ်ားႏွင့္ကိုယ္ လံုးေထြးေနသည့္ ထိုလူကို ထားခဲ့ျပီး လွည့္ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။ ထို ့ေနာက္ ပင္နီဆူလာရဲ ့လူစီးေၾကာင္းၾကီးထဲ ထပ္မံ ေမ်ာပါသြားျပန္သည္။ ဒီတၾကိမ္ေတာ့ ဟိုေတြးဒီေတြး မဟုတ္ေတာ့။ ဒီလူေတြ ဘာေၾကာင့္မ်ား ရန္ကုန္ျမိဳ ့ကို ရြာလို ့ႏွိမ္ခ် သံုးႏႈန္း ေျပာဆိုေနၾကတာလဲဟု ေတြးၾကည့္ေနမိ၏။ ယခင္ကတည္းက ခုလုိ သံုးႏႈန္းေျပာဆိုေနသံမ်ားကို တဆင့္စကားမ်ားျဖင့္ ၾကားဖူးေနခဲ့သည္။ သို ့ေသာ္ ေတ့ေတ့ဆိုင္ဆိုင္ ကေတာ့ ခုမွ ၾကံဳဖူးျခင္း ျဖစ္သည္။ ယခုကဲ့သို ့ၾကံဳလာေတာ့လဲ ဒီပါးစပ္က မေနႏိုင္ေတာ့ ေျပာမိဆိုမိ ရျပန္သည္။ ထိုသူတို ့ေျပာသလုိ ရန္ကုန္ျမိဳ ့က တကယ္ဘဲ ရြာျဖစ္သြားျပီလား ေတြးၾကည့္မိသည္။ ကုိယ္ေတြ ငယ္ငယ္တုန္းက စာထဲမွာ သင္ခဲ့ရသလို ရန္ကုန္ျမိဳ ့က ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ျမိဳ ့ေတာ္ မဟုတ္ေတာ့လို ့လား။ သို ့မဟုတ္ သူေျပာခဲ့သလို ရန္ကုန္ျမိဳ ့တြင္ ေရေတြၾကီးေနေသာေၾကာင့္လား။ သို ့မဟုတ္ အစိုးရ ရံုးၾကီးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရန္ကုန္ျမိဳ ့တြင္ ရံုးမစိုက္ၾကေတာ့လုိ ့လား။ သို ့မဟုတ္ ရန္ကုန္ျမိဳ ့တြင္ မီးမမွန္ ေသာေၾကာင့္လား။ သုိ ့မဟုတ္ ေရမမွန္ ေသာေၾကာင့္လား။ သို ့မဟုတ္ တိုးၾကိတ္ စီးေနရသည့္ ဘက္စ္ကားမ်ားႏွင့္ ပ်က္စီးေနသည့္ လမ္းမ်ားေၾကာင့္လား။ သို ့မဟုတ္.......... လား... ေပါင္းမ်ားစြာျဖင့္ အေတြးမ်ားပြားသြားရ၏။ ဟိုတခ်ိန္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း ငါးဆယ္ေက်ာ္က အေရွ့ေတာင္အာရွ၏ အၾကီးဆံုး ေဘာ္လံုးကြင္း ျဖစ္ခဲ့သည့္ ေအာင္ဆန္းကြင္း၊ အေရွ့ေတာင္အာရွ၏ အၾကီးဆံုး ရုပ္ရွင္ရံုျဖစ္ခဲ့သည့္ သမၼတရုပ္ရွင္ရံု၊ အေရွ့ေတာင္အာရွ၏ နာမည္အၾကီးဆံုး တကၠသိုလ္ ျဖစ္ခဲ့သည့္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္၊ အေရွ့ေတာင္အာရွ၏ အေကာင္းဆံုး ေဆးရံုျဖစ္ခဲ့သည့္ ရန္ကုန္ေဆးရံုၾကီးႏွင့္ အေရွ့ေတာင္အာရွ၏ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ခဲ့သည့္ မဂၤလာဒံု ေလဆိပ္တို ့ တည္ရွိေနသည့္ ရန္ကုန္ျမိဳ ့ၾကီးသည္ ယခု သူတုိ ့ေျပာသကဲ့သို ့ရြာအဆင့္သို ့နိမ့္က် သြားျပီလားဟု ေတြးၾကည့္မိသည္။ ယခင္ကဲ့သို ့မဟုတ္ဘဲ ရန္ကုန္ျမိဳ ့ၾကီးသည္ ယခုအခ်ိန္တြင္ အမ်ားၾကီး ေခတ္ေနာက္က် က်န္ခဲ့ျပီ ဆိုသည္ကို လက္ခံပါသည္။ သုိ ့ေသာ္ သူတို ့ႏွိမ္ခ် ေျပာဆိုၾကသလုိ ရြာတစ္ရြာ အဆင့္ထိေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ နိမ့္ပါးသြားမည္ မဟုတ္ဟု အေသြးအသားထဲမွ ယံုၾကည္ေနမိသည္။ တခ်ဳိ ့လဲ ဘာရယ္မဟုတ္ အလြမ္းေျပ သူမ်ားေခၚသလုိ လိုက္ေခၚျဖစ္ၾကသည္။ တခ်ဳိ ့လဲ အဓိပၸါယ္ တစ္မ်ဳိးျဖင့္ ေခၚၾကသည္။ သို ့ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ထိုကဲ့သို ့ဘယ္ေတာ့မွ ေခၚျဖစ္လိမ့္မည္ မဟုတ္။ ထို ့ေၾကာင့္ ရန္ကုန္ျမိဳ ့က ရြာမဟုတ္ဘူး ဆိုသည့္ အေၾကာင္းကို အခါအခြင့္သင့္တိုင္း ကၽြန္ေတာ္ ေျပာျဖစ္ေနပါဦးမည္။
ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ထဲ ထိတ္ကနဲ ျဖစ္သြားသည္။ ဧရာဝတီ ျမစ္ကမ္းေဘး ေနသည့္ ကၽြန္ေတာ္တို ့အတြက္ ေရၾကီးသည္က နဲနဲေတာ့ ရင္ထိတ္စရာ ျဖစ္သည္ မဟုတ္လား။ ရြာမွာ က်န္ခဲ့သည့္ မိဘႏွစ္ပါးအတြက္ စိတ္မေအး ျဖစ္သြားမိသည္။
"ဟုတ္လား ဒီရက္ထဲ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဖုန္းမဆက္ျဖစ္ေတာ့ မသိေသးဘူး။ ဒါနဲ ့ရြာမွာ ေရၾကီးတာ ဘယ္လုိ သိသလဲဗ်"
"ဟာ... ကိုယ့္လူကလဲ ဖုန္းဆက္မွလား ရန္ကုန္မွာ ေရၾကီးတာ လူတိုင္းသိေနတာဘဲ"
အိုး... ကိုယ့္ရြာအေၾကာင္းကို ေျပာေနတယ္မွတ္တာ...။ သူက ရန္ကုန္ျမိဳ ့အေၾကာင္းကို ေျပာေနတာကိုး။
"ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ျမိဳ ့က မဟုတ္ဘူးဗ် နယ္က..."
"ဟုတ္ပါရဲ ့... ရန္ကုန္ကမွ မဟုတ္ဘဲ။ ဒါနဲ ့ျပည္ဘက္က ထင္တယ္..."
"ဟုတ္တယ္ ကၽြန္ေတာ္က ျပည္ျမိဳ ့တဖက္ကမ္း ဆင္တဲက...။ ဒါနဲ ့ရန္ကုန္ျမိဳ ့က ဘယ္တုန္းက ရြာျဖစ္သြားတာလဲ။ ဘယ္သူေတြကမ်ား ရန္ကုန္ျမိဳ ့ကို ရြာလုိ ့သတ္မွတ္လုိက္ၾကတာလဲဗ်..."
"ဒီလိုဘဲ လူေတြ ေျပာေနၾကတာဘဲေလ"
"ဟုတ္လား... ဘယ္လို လူေတြမ်ား ေျပာေနၾကတာလဲ။ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြကို အရွိန္အဟုန္နဲ ့လုပ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ရဲ ့သမၼတၾကီးမ်ား မိန္ ့ခြန္းေတြထဲမွာ ထည့္ေျပာမိလို ့လား။ ဒါမွမဟုတ္ လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္မ်ား ေျပာမိလိုက္လား"
"ဟာ... အဲဒီလိုေတာ့ မေျပာပါဘူး"
"ဒါဆို စတုတၳမ႑ိဳင္လုိ ့ေခၚတဲ့ မီဒီယာသမားေတြမ်ား ဂ်ာနယ္ေတြထဲမွာ ထည့္ေဖာ္ျပၾကလုိ ့လား"
"ဂ်ာနယ္ေတြထဲလဲ မေဖာ္ျပၾကပါဘူး"
"ကၽြန္ေတာ္တို ့ေလးစားရတဲ့ သမိုင္းသုေတသီေတြရဲ ့ႏႈတ္ထြက္စကားထဲမွာ၊ ဒါမွမဟုတ္ စာေရးဆရာၾကီးေတြရဲ ့စာေပေဟာေျပာပြဲေတြမွာမ်ား သူတုိ ့ထည့္ေဟာေျပာခဲ့ၾကလို ့မ်ားလားဗ်ာ"
"အဲဒီလိုလဲ မေျပာ၊ မေဟာခဲ့ၾကပါဘူး"
"သင္ရိုးညႊန္းတန္းေတြမ်ား ေျပာင္းသြားသလားဗ်ာ"
"သင္ရိုးညႊန္းတန္းေတြလဲ မေျပာင္းပါဘူး"
ေသေသခ်ာခ်ာ ေစ့ေစ့ၾကည့္ျပီး အေမးခံေနရသျဖင့္ ထိုသူ နဲနဲေတာ့ အိုးတိုးအမ္းတမ္း ျဖစ္ေနျပီ။ သူ ့ပံုက ကေယာင္ကတန္းျဖင့္ ေျဖေနဟန္ ျဖစ္လာ၏။
"ရန္ကုန္ျမိဳ ့ေၾကာင့္ခင္ဗ်ားမွာ ထိခုိက္နစ္နာစရာေတြမ်ား ရွိခဲ့ဖူးလို ့လား"
"အဲဒီလိုလဲ မရွိပါဘူး"
"ဒါနဲ ့မ်ားဗ်ာ ဘာေၾကာင့္ ကိုယ္ေနေနတဲ့ ရန္ကုန္ျမိဳ ့ကို ရြာလို ့ႏွိမ္ခ် သံုးႏႈန္းေနရတာလဲ"
"ဟာ... ဟို... ကိုယ္က အဲဒီသေဘာနဲ ့မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္ဆိုလိုခ်င္တာက အဲဒီလို အဓိပၸါယ္ မဟုတ္... ဘယ္လို ေျပာမလဲ တျခားလူေတြလဲ ဒီလိုဘဲ ေျပာေနၾကတာ ဆိုေတာ့... ဟိုေလ... အင္း..."
ဘာမွ ဆက္မေျပာခ်င္ေတာ့ သျဖင့္ ကိုယ့္စကားလံုးမ်ားႏွင့္ကိုယ္ လံုးေထြးေနသည့္ ထိုလူကို ထားခဲ့ျပီး လွည့္ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။ ထို ့ေနာက္ ပင္နီဆူလာရဲ ့လူစီးေၾကာင္းၾကီးထဲ ထပ္မံ ေမ်ာပါသြားျပန္သည္။ ဒီတၾကိမ္ေတာ့ ဟိုေတြးဒီေတြး မဟုတ္ေတာ့။ ဒီလူေတြ ဘာေၾကာင့္မ်ား ရန္ကုန္ျမိဳ ့ကို ရြာလို ့ႏွိမ္ခ် သံုးႏႈန္း ေျပာဆိုေနၾကတာလဲဟု ေတြးၾကည့္ေနမိ၏။ ယခင္ကတည္းက ခုလုိ သံုးႏႈန္းေျပာဆိုေနသံမ်ားကို တဆင့္စကားမ်ားျဖင့္ ၾကားဖူးေနခဲ့သည္။ သို ့ေသာ္ ေတ့ေတ့ဆိုင္ဆိုင္ ကေတာ့ ခုမွ ၾကံဳဖူးျခင္း ျဖစ္သည္။ ယခုကဲ့သို ့ၾကံဳလာေတာ့လဲ ဒီပါးစပ္က မေနႏိုင္ေတာ့ ေျပာမိဆိုမိ ရျပန္သည္။ ထိုသူတို ့ေျပာသလုိ ရန္ကုန္ျမိဳ ့က တကယ္ဘဲ ရြာျဖစ္သြားျပီလား ေတြးၾကည့္မိသည္။ ကုိယ္ေတြ ငယ္ငယ္တုန္းက စာထဲမွာ သင္ခဲ့ရသလို ရန္ကုန္ျမိဳ ့က ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ျမိဳ ့ေတာ္ မဟုတ္ေတာ့လို ့လား။ သို ့မဟုတ္ သူေျပာခဲ့သလို ရန္ကုန္ျမိဳ ့တြင္ ေရေတြၾကီးေနေသာေၾကာင့္လား။ သို ့မဟုတ္ အစိုးရ ရံုးၾကီးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရန္ကုန္ျမိဳ ့တြင္ ရံုးမစိုက္ၾကေတာ့လုိ ့လား။ သို ့မဟုတ္ ရန္ကုန္ျမိဳ ့တြင္ မီးမမွန္ ေသာေၾကာင့္လား။ သုိ ့မဟုတ္ ေရမမွန္ ေသာေၾကာင့္လား။ သို ့မဟုတ္ တိုးၾကိတ္ စီးေနရသည့္ ဘက္စ္ကားမ်ားႏွင့္ ပ်က္စီးေနသည့္ လမ္းမ်ားေၾကာင့္လား။ သို ့မဟုတ္.......... လား... ေပါင္းမ်ားစြာျဖင့္ အေတြးမ်ားပြားသြားရ၏။ ဟိုတခ်ိန္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း ငါးဆယ္ေက်ာ္က အေရွ့ေတာင္အာရွ၏ အၾကီးဆံုး ေဘာ္လံုးကြင္း ျဖစ္ခဲ့သည့္ ေအာင္ဆန္းကြင္း၊ အေရွ့ေတာင္အာရွ၏ အၾကီးဆံုး ရုပ္ရွင္ရံုျဖစ္ခဲ့သည့္ သမၼတရုပ္ရွင္ရံု၊ အေရွ့ေတာင္အာရွ၏ နာမည္အၾကီးဆံုး တကၠသိုလ္ ျဖစ္ခဲ့သည့္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္၊ အေရွ့ေတာင္အာရွ၏ အေကာင္းဆံုး ေဆးရံုျဖစ္ခဲ့သည့္ ရန္ကုန္ေဆးရံုၾကီးႏွင့္ အေရွ့ေတာင္အာရွ၏ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ခဲ့သည့္ မဂၤလာဒံု ေလဆိပ္တို ့ တည္ရွိေနသည့္ ရန္ကုန္ျမိဳ ့ၾကီးသည္ ယခု သူတုိ ့ေျပာသကဲ့သို ့ရြာအဆင့္သို ့နိမ့္က် သြားျပီလားဟု ေတြးၾကည့္မိသည္။ ယခင္ကဲ့သို ့မဟုတ္ဘဲ ရန္ကုန္ျမိဳ ့ၾကီးသည္ ယခုအခ်ိန္တြင္ အမ်ားၾကီး ေခတ္ေနာက္က် က်န္ခဲ့ျပီ ဆိုသည္ကို လက္ခံပါသည္။ သုိ ့ေသာ္ သူတို ့ႏွိမ္ခ် ေျပာဆိုၾကသလုိ ရြာတစ္ရြာ အဆင့္ထိေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ နိမ့္ပါးသြားမည္ မဟုတ္ဟု အေသြးအသားထဲမွ ယံုၾကည္ေနမိသည္။ တခ်ဳိ ့လဲ ဘာရယ္မဟုတ္ အလြမ္းေျပ သူမ်ားေခၚသလုိ လိုက္ေခၚျဖစ္ၾကသည္။ တခ်ဳိ ့လဲ အဓိပၸါယ္ တစ္မ်ဳိးျဖင့္ ေခၚၾကသည္။ သို ့ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ထိုကဲ့သို ့ဘယ္ေတာ့မွ ေခၚျဖစ္လိမ့္မည္ မဟုတ္။ ထို ့ေၾကာင့္ ရန္ကုန္ျမိဳ ့က ရြာမဟုတ္ဘူး ဆိုသည့္ အေၾကာင္းကို အခါအခြင့္သင့္တိုင္း ကၽြန္ေတာ္ ေျပာျဖစ္ေနပါဦးမည္။