Showing posts with label အက္ေဆး. Show all posts
Showing posts with label အက္ေဆး. Show all posts

Wednesday, 19 September 2012

ရန္ကုန္ျမိဳ ့က ရြာမဟုတ္ဘူး

အလုပ္နားရက္ တနဂၤေႏြ တစ္ရက္တြင္ ပ်င္းပ်င္း ရွိသျဖင့္ စင္ကာပူႏိုင္ငံရွိ ေရႊျမန္မာတို ့ဆံုဆည္းရာ ပင္နီဆူလာ ပလာဇာသို ့တစ္ေခါက္ ေရာက္လာခဲ့၏။ ဟိုေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္ ဟိုေတြးဒီေငးျဖင့္ ပင္နီဆူလာ၏ လူစီးေၾကာင္းၾကီးထဲ ေမ်ာလြင့္ေနခဲ့၏။ ပင္နီဆူလာ၏ လူစီးေၾကာင္းထဲတြင္ ေရႊျမန္မာတုိ ့ကို လူမ်ဳိးစံု၊ စရုိက္မ်ဳိးစံုျဖင့္ ေတြ ့ရ၏။ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ား၊ ျမန္မာ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစုမ်ား၊ ျမန္မာစကားေျပာၾကသည့္ တရုတ္လူမ်ဳိးႏွင့္ ကုလားလူမ်ဳိးမ်ားကို အမ်ဳိးအစား စံုလင္စြာ ေတြ ့ရသည္။ တခ်ဳိ ့ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ ့ျပီး အခ်ဳိးအနား က်နစြာ စမတ္က်က် ဝတ္ဆင္ထားၾကသည္။ တခ်ဳိ ့လဲ ကိုယ္ႏွင့္လုိက္၏ မလိုက္၏ကို မွန္ထဲ ျပန္မွ ၾကည့္ခဲ့ရဲ ့လား ေတြးယူရေလာက္ေအာင္ ဝတ္စားထားၾကသည္။ တိုမွ ျပတ္မွ မတို၊ မျပတ္၊ မဟိုက္ရင္ျဖင့္ လူရာမဝင္ဟု ေတြးထားသလား မသိရသည့္ ေရႊမေလးမ်ားကိုလဲ ေတြ ့ရ၏။ ကြမ္းတပ်စ္ပ်စ္ ဝါးေနသူမ်ား၊ ဘီယာဗူးေလး ကိုင္ကာကိုင္ကာျဖင့္ ပင္နီဆူလာ ပလာဇာထဲ လမ္းသလားရင္း အတိုအျပတ္ေလးမ်ားကို မ်က္စိအစာေကၽြးေနသည့္ ငတိမ်ားကိုလဲ ေတြ ့ရ၏။ ဒါေတြကို ျမင္လုိက္ေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ ဘာကိုမွန္းမသိဘဲ သက္ျပင္းေမာ တစ္ခ်က္ လြင့္က်သြားသည္။ ထုိစဥ္ ေနာက္ေက်ာဘက္မွ လွမ္းဆဲြျပီး ႏႈတ္ဆက္ျခင္းကုိ ခံလုိက္ရသည္။ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ကာလက ဆိုသည္ကို စဥ္းစားမရေတာ့သည့္ ကၽြမ္းဝင္ဖူးသည့္ မ်က္ႏွာေဟာင္း တစ္ခုကို ေတြ ့လုိက္ရ၏။ ဒါကလဲ စကားၾကီး စကားက်ယ္ ေျပာတတ္လြန္းသည့္ ရန္ကုန္သား တစ္ေယာက္ ဆုိသည့္ အသိျဖင့္ မွတ္မိေနျခင္း ျဖစ္သည္။

"တစ္ေယာက္တည္းလား... မေတြ ့တာေတာင္ ၾကာျပီေနာ္"
"ဟုတ္... တစ္ေယာက္တည္းပါဘဲ"
"ဘယ္လုိလဲ အဆင္ေျပရဲ ့လား"
"ေျပပါတယ္ ပံုမွန္ အတိုင္းပါဘဲ"
"အင္းေလ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ရြာမွာေနတာထက္ေတာ့ သာပါတယ္"
"ဒါေပါ့ ဒါေပါ့"
"ရြာကို အလည္ ျပန္ျဖစ္ေသးလား"
"သၾကၤန္တုန္းကေတာ့ တစ္ေခါက္ ျပန္ျဖစ္ေသးတယ္"
"ရြာမွာလဲ ခုေရေတြ ၾကီးေနတယ္ေနာ္"

ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ထဲ ထိတ္ကနဲ ျဖစ္သြားသည္။ ဧရာဝတီ ျမစ္ကမ္းေဘး ေနသည့္ ကၽြန္ေတာ္တို ့အတြက္ ေရၾကီးသည္က နဲနဲေတာ့ ရင္ထိတ္စရာ ျဖစ္သည္ မဟုတ္လား။ ရြာမွာ က်န္ခဲ့သည့္ မိဘႏွစ္ပါးအတြက္ စိတ္မေအး ျဖစ္သြားမိသည္။

"ဟုတ္လား ဒီရက္ထဲ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဖုန္းမဆက္ျဖစ္ေတာ့ မသိေသးဘူး။ ဒါနဲ ့ရြာမွာ ေရၾကီးတာ ဘယ္လုိ သိသလဲဗ်"
"ဟာ... ကိုယ့္လူကလဲ ဖုန္းဆက္မွလား ရန္ကုန္မွာ ေရၾကီးတာ လူတိုင္းသိေနတာဘဲ"

 အိုး... ကိုယ့္ရြာအေၾကာင္းကို ေျပာေနတယ္မွတ္တာ...။ သူက ရန္ကုန္ျမိဳ ့အေၾကာင္းကို ေျပာေနတာကိုး။

"ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ျမိဳ ့က မဟုတ္ဘူးဗ် နယ္က..."
"ဟုတ္ပါရဲ ့... ရန္ကုန္ကမွ မဟုတ္ဘဲ။ ဒါနဲ ့ျပည္ဘက္က ထင္တယ္..."
"ဟုတ္တယ္ ကၽြန္ေတာ္က ျပည္ျမိဳ ့တဖက္ကမ္း ဆင္တဲက...။ ဒါနဲ ့ရန္ကုန္ျမိဳ ့က ဘယ္တုန္းက ရြာျဖစ္သြားတာလဲ။ ဘယ္သူေတြကမ်ား ရန္ကုန္ျမိဳ ့ကို ရြာလုိ ့သတ္မွတ္လုိက္ၾကတာလဲဗ်..."
"ဒီလိုဘဲ လူေတြ ေျပာေနၾကတာဘဲေလ"
"ဟုတ္လား... ဘယ္လို လူေတြမ်ား ေျပာေနၾကတာလဲ။ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြကို အရွိန္အဟုန္နဲ ့လုပ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ရဲ ့သမၼတၾကီးမ်ား မိန္ ့ခြန္းေတြထဲမွာ ထည့္ေျပာမိလို ့လား။ ဒါမွမဟုတ္ လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္မ်ား ေျပာမိလိုက္လား"
"ဟာ... အဲဒီလိုေတာ့ မေျပာပါဘူး"
"ဒါဆို စတုတၳမ႑ိဳင္လုိ ့ေခၚတဲ့ မီဒီယာသမားေတြမ်ား ဂ်ာနယ္ေတြထဲမွာ ထည့္ေဖာ္ျပၾကလုိ ့လား"
"ဂ်ာနယ္ေတြထဲလဲ မေဖာ္ျပၾကပါဘူး"
"ကၽြန္ေတာ္တို ့ေလးစားရတဲ့ သမိုင္းသုေတသီေတြရဲ ့ႏႈတ္ထြက္စကားထဲမွာ၊ ဒါမွမဟုတ္ စာေရးဆရာၾကီးေတြရဲ ့စာေပေဟာေျပာပြဲေတြမွာမ်ား သူတုိ ့ထည့္ေဟာေျပာခဲ့ၾကလို ့မ်ားလားဗ်ာ"
"အဲဒီလိုလဲ မေျပာ၊ မေဟာခဲ့ၾကပါဘူး"
"သင္ရိုးညႊန္းတန္းေတြမ်ား ေျပာင္းသြားသလားဗ်ာ"
"သင္ရိုးညႊန္းတန္းေတြလဲ မေျပာင္းပါဘူး"

ေသေသခ်ာခ်ာ ေစ့ေစ့ၾကည့္ျပီး အေမးခံေနရသျဖင့္ ထိုသူ နဲနဲေတာ့ အိုးတိုးအမ္းတမ္း ျဖစ္ေနျပီ။ သူ ့ပံုက ကေယာင္ကတန္းျဖင့္ ေျဖေနဟန္ ျဖစ္လာ၏။

"ရန္ကုန္ျမိဳ ့ေၾကာင့္ခင္ဗ်ားမွာ ထိခုိက္နစ္နာစရာေတြမ်ား ရွိခဲ့ဖူးလို ့လား"
"အဲဒီလိုလဲ မရွိပါဘူး"
"ဒါနဲ ့မ်ားဗ်ာ ဘာေၾကာင့္ ကိုယ္ေနေနတဲ့ ရန္ကုန္ျမိဳ ့ကို ရြာလို ့ႏွိမ္ခ် သံုးႏႈန္းေနရတာလဲ"
"ဟာ... ဟို... ကိုယ္က အဲဒီသေဘာနဲ ့မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္ဆိုလိုခ်င္တာက အဲဒီလို အဓိပၸါယ္ မဟုတ္... ဘယ္လို ေျပာမလဲ တျခားလူေတြလဲ ဒီလိုဘဲ ေျပာေနၾကတာ ဆိုေတာ့... ဟိုေလ... အင္း..."

ဘာမွ ဆက္မေျပာခ်င္ေတာ့ သျဖင့္ ကိုယ့္စကားလံုးမ်ားႏွင့္ကိုယ္ လံုးေထြးေနသည့္ ထိုလူကို ထားခဲ့ျပီး လွည့္ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။ ထို ့ေနာက္ ပင္နီဆူလာရဲ ့လူစီးေၾကာင္းၾကီးထဲ ထပ္မံ ေမ်ာပါသြားျပန္သည္။ ဒီတၾကိမ္ေတာ့ ဟိုေတြးဒီေတြး မဟုတ္ေတာ့။ ဒီလူေတြ ဘာေၾကာင့္မ်ား ရန္ကုန္ျမိဳ ့ကို ရြာလို ့ႏွိမ္ခ် သံုးႏႈန္း ေျပာဆိုေနၾကတာလဲဟု ေတြးၾကည့္ေနမိ၏။ ယခင္ကတည္းက ခုလုိ သံုးႏႈန္းေျပာဆိုေနသံမ်ားကို တဆင့္စကားမ်ားျဖင့္ ၾကားဖူးေနခဲ့သည္။ သို ့ေသာ္ ေတ့ေတ့ဆိုင္ဆိုင္ ကေတာ့ ခုမွ ၾကံဳဖူးျခင္း ျဖစ္သည္။ ယခုကဲ့သို ့ၾကံဳလာေတာ့လဲ ဒီပါးစပ္က မေနႏိုင္ေတာ့ ေျပာမိဆိုမိ ရျပန္သည္။ ထိုသူတို ့ေျပာသလုိ ရန္ကုန္ျမိဳ ့က တကယ္ဘဲ ရြာျဖစ္သြားျပီလား ေတြးၾကည့္မိသည္။ ကုိယ္ေတြ ငယ္ငယ္တုန္းက စာထဲမွာ သင္ခဲ့ရသလို ရန္ကုန္ျမိဳ ့က ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ျမိဳ ့ေတာ္ မဟုတ္ေတာ့လို ့လား။ သို ့မဟုတ္ သူေျပာခဲ့သလို ရန္ကုန္ျမိဳ ့တြင္ ေရေတြၾကီးေနေသာေၾကာင့္လား။ သို ့မဟုတ္ အစိုးရ ရံုးၾကီးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရန္ကုန္ျမိဳ ့တြင္ ရံုးမစိုက္ၾကေတာ့လုိ ့လား။ သို ့မဟုတ္ ရန္ကုန္ျမိဳ ့တြင္ မီးမမွန္ ေသာေၾကာင့္လား။ သုိ ့မဟုတ္ ေရမမွန္ ေသာေၾကာင့္လား။ သို ့မဟုတ္ တိုးၾကိတ္ စီးေနရသည့္ ဘက္စ္ကားမ်ားႏွင့္ ပ်က္စီးေနသည့္ လမ္းမ်ားေၾကာင့္လား။ သို ့မဟုတ္.......... လား... ေပါင္းမ်ားစြာျဖင့္ အေတြးမ်ားပြားသြားရ၏။ ဟိုတခ်ိန္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း ငါးဆယ္ေက်ာ္က အေရွ့ေတာင္အာရွ၏ အၾကီးဆံုး ေဘာ္လံုးကြင္း ျဖစ္ခဲ့သည့္ ေအာင္ဆန္းကြင္း၊ အေရွ့ေတာင္အာရွ၏ အၾကီးဆံုး ရုပ္ရွင္ရံုျဖစ္ခဲ့သည့္ သမၼတရုပ္ရွင္ရံု၊ အေရွ့ေတာင္အာရွ၏ နာမည္အၾကီးဆံုး တကၠသိုလ္ ျဖစ္ခဲ့သည့္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္၊ အေရွ့ေတာင္အာရွ၏ အေကာင္းဆံုး ေဆးရံုျဖစ္ခဲ့သည့္ ရန္ကုန္ေဆးရံုၾကီးႏွင့္ အေရွ့ေတာင္အာရွ၏ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ခဲ့သည့္ မဂၤလာဒံု ေလဆိပ္တို ့ တည္ရွိေနသည့္ ရန္ကုန္ျမိဳ ့ၾကီးသည္ ယခု သူတုိ ့ေျပာသကဲ့သို ့ရြာအဆင့္သို ့နိမ့္က် သြားျပီလားဟု ေတြးၾကည့္မိသည္။ ယခင္ကဲ့သို ့မဟုတ္ဘဲ ရန္ကုန္ျမိဳ ့ၾကီးသည္ ယခုအခ်ိန္တြင္ အမ်ားၾကီး ေခတ္ေနာက္က် က်န္ခဲ့ျပီ ဆိုသည္ကို လက္ခံပါသည္။ သုိ ့ေသာ္ သူတို ့ႏွိမ္ခ် ေျပာဆိုၾကသလုိ ရြာတစ္ရြာ အဆင့္ထိေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ နိမ့္ပါးသြားမည္ မဟုတ္ဟု အေသြးအသားထဲမွ ယံုၾကည္ေနမိသည္။ တခ်ဳိ ့လဲ ဘာရယ္မဟုတ္ အလြမ္းေျပ သူမ်ားေခၚသလုိ လိုက္ေခၚျဖစ္ၾကသည္။ တခ်ဳိ ့လဲ အဓိပၸါယ္ တစ္မ်ဳိးျဖင့္ ေခၚၾကသည္။ သို ့ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ထိုကဲ့သို ့ဘယ္ေတာ့မွ ေခၚျဖစ္လိမ့္မည္ မဟုတ္။ ထို ့ေၾကာင့္ ရန္ကုန္ျမိဳ ့က ရြာမဟုတ္ဘူး ဆိုသည့္ အေၾကာင္းကို အခါအခြင့္သင့္တိုင္း ကၽြန္ေတာ္ ေျပာျဖစ္ေနပါဦးမည္။

Wednesday, 7 March 2012

လူငယ္တစ္ေယာက္၏ အတၳဳပၸတိၱ

တခါက ဥာဏ္အလြန္ေကာင္းသည့္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ရွိခဲ့သည္။ သူဥာဏ္ေကာင္းသည္ကို ပတ္ဝန္းက်င္ကလဲ အသိအမွတ္ျပဳၾက၏။ သူဥာဏ္ေကာင္းပံုကုိ ငယ္ငယ္ကတည္းက စာသင္ေပးခဲ့သည့္ မိဘႏွစ္ပါးက တဖြဖြ ခ်ီးမြမ္းေလ့ ရွိၾကသလုိ၊ ေက်ာင္းစာသင္ခန္းထဲတြင္ ဆိုလွ်င္လဲ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား၏ အသိအမွတ္ျပဳျခင္းကို ခံရသူ  ျဖစ္၏။ သူသည္ စာဖတ္ျခင္းကိုလဲ အလြန္ဝါသနာပါသည္။ ထို ့ေၾကာင့္ သူ ့တြင္ ငယ္ရြယ္စဥ္ကပင္ စာဖတ္သည့္ အေလ့အထ ရွိခဲ့၏။  သူစိတ္ဝင္တစားျဖင့္ ဖတ္ခဲ့သည့္ စာအုပ္မ်ားကို သူ ့မွတ္ဥာဏ္တြင္ မွတ္မိေနတတ္သည္။ သိုင္းဝတၳဳကဲ့သို ့ေသာ ဇာတ္လမ္းတဲြ စာအုပ္မ်ဳိးကို ဖတ္ျပီးလွ်င္ပင္ သူ ့အာရံုတြင္ စြဲျမဲစြာ မွတ္မိေနတတ္၏။ ထိုဇာတ္လမ္းတို ့ကို သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ပံုျပင္သဖြယ္ ျပန္ေျပာျပေလ့ ရွိျခင္းေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကလဲ သူ ့မွတ္ဥာဏ္ေကာင္းပံုကို ငယ္ငယ္ကပင္ ခ်ီးက်ဴးစကား ဆိုေလ့ရွိၾကသည္။ သူသည္ ထိုကဲ့သို ့ဥာဏ္ေကာင္းေသာ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ သို ့ေသာ္ ဥာဏ္ေကာင္းေသာ ကေလးမ်ား ထံုးစံအတုိင္း သူသည္လဲ အေဆာ့မက္ျပီး စာက်က္ဖို ့ကို အလြန္ပ်င္းသည္။ စာသင္ခန္းထဲတြင္ ဆရာမ စာရွင္းျပျပီး နဲနဲေလာက္ ျပန္ေႏြးလုိက္ရံုျဖင့္ ထိုစာကို သူရေနတတ္၏။ ထို ့ေၾကာင့္ စာကို ေသခ်ာမလုပ္ဘဲ ျပီးျပီးေရာ လုပ္တတ္လာသည္။ စာလုပ္ဖို ့ထက္ စာအုပ္ဖတ္ဖို ့ကို အားပိုသန္လာ၏။ စာကို ဖိဖိစီးစီး မလုပ္သျဖင့္ ဟိုအရင္က ပံုမွန္ဆုရေလ့ ရွိေသာ္လဲ ေနာက္ပိုင္း အတန္းထဲတြင္ အဆင့္မ်ား တျဖည္းျဖည္း က်လာသည္။ စားဝတ္ေနေရး အတြက္ လံုးပန္းေနရသည့္ မိဘမ်ားကလဲ သူ ့ကုိ ေသခ်ာျပန္မၾကည့္ႏုိင္ၾကေတာ့။ ဆုမရေတာ့ ေသာ္လဲ အဆင့္တစ္ဆယ္နား ရပ္တည္ေနသည့္ အတြက္ သူ ့ကုိ ဘာဖိအားမွ မေပးျခင္းလဲ ျဖစ္ဟန္တူသည္။ သို ့ေသာ္ တျဖည္းျဖည္းျဖင့္ သူ၏ အဆင့္မ်ား ပိုက်လာသည္။ အဆင့္တစ္ဆယ္နား ရပ္တည္ေနရာမွ အဆင့္ႏွစ္ဆယ္နားထိ က်လာသည္။ ပိုဆိုးသည္က သခ်ၤာဘာသာကုိ စိတ္ဝင္စားသေလာက္ အဂၤလိပ္ဘာသာကို စိတ္ဝင္စားမႈ အားနည္းသည္။ သခ်ၤာကုိ တကုတ္ကုတ္ျဖင့္ တြက္ေနတတ္သေလာက္ အားနည္းသည့္ အဂၤလိပ္ဘာသာကုိ ဖိဖိစီးစီး မလုပ္ေပ။ စိတ္ဝင္စားမႈ နည္းသျဖင့္ အဂၤလိပ္ဘာသာကုိ က်က္မွတ္ရာတြင္လဲ အခက္အခဲ ျဖစ္လာသည္။ တျခား ဘာသာမ်ားကုိ လြယ္လြယ္ကူကူျဖင့္ က်က္မွတ္၍ ရသေလာက္ အဂၤလိပ္ဘာသာကို လြယ္လြယ္က်က္မရျခင္း၊ က်က္ျပီး ျပန္ျပန္ေမ့သြားျခင္းမ်ား ရွိလာသည္။ ထိုကဲ့သို ့အဂၤလိပ္ဘာသာကို စိတ္ဝင္စားမႈ နည္းျပီး ေလ့လာမႈ အားနည္းရာမွ အဂၤလိပ္ဘာသာတြင္ ညံလာသည္။ အဂၤလိပ္ဘာသာကုိ ညံလာသျဖင့္ အဂၤလိပ္ဘာသာကုိ ေၾကာက္လာသည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အဂၤလိပ္ဘာသာ အေၾကာင္းကုိ ေဆြးေႏြးေနလွ်င္ပင္ ထိုေနရာမွ သူေရွာင္ထြက္သြားတတ္သည္။ ထုိမွတဆင့္တက္၍ အဂၤလိပ္ဘာသာ စာသင္ခ်ိန္မ်ားကို သူေရွာင္တတ္လာသည္။

ထို ့ေနာက္တြင္ အားနည္းသည့္ အဂၤလိပ္ဘာသာကို ပို၍ မၾကိဳးစားဘဲ သူလမ္းလြဲလုိက္ျပီး စာေမးပဲြနီးမွ အမွတ္ရႏုိင္ေလာက္သည့္ စာကိုသာ ေရြးၾကည့္ျပီး စာေမးပြဲကို လက္ပူတုိက္ျပီး တစ္ပြဲတုိး ေျဖလာခဲ့သည္။ ထိုနည္းျဖင့္ တစ္ႏွစ္တစ္တန္း ပံုမွန္ တက္လာခဲ့ ေသာ္လဲ သူ ့တြင္ အဂၤလိပ္ဘာသာႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး ဘာအေျခခံမွ ပါမလာခဲ့ေပ။ ႏွစ္စဥ္ အဂၤလိပ္္ဘာသာတြင္ ေအာင္မွတ္သာသာ ေလာက္သာရျပီး စာေမးပြဲကို ေအာင္ေလ့ရွိ၏။ အဂၤလိပ္ဘာသာတြင္ အမွတ္နည္းေသာ္လဲ တျခား ဘာသာမ်ားတြင္ အမွတ္မ်ားျခင္းေၾကာင့္ အဆင့္က်သြားေသာ္လဲ ႏွစ္စဥ္ သူ(A)ခန္းကုိ ေတာ့ဝင္၏။ အလြယ္လိုက္ျခင္း ျဖစ္ေသာ္လဲ ဒါကိုပင္ သူေက်နပ္ ေရာင့္ရဲေနခဲ့သည္။ ထိုကဲ့သို ့ ႏွစ္စဥ္ ျဖတ္သန္းလာခဲ့ျပီး ဆယ္တန္း စာေမးပြဲကိုလဲ ထိုနည္းအတိုင္း သူေအာင္လာခဲ့သည္။ ထံုးစံအတိုင္း အဂၤလိပ္ဘာသာကို ေအာင္မွတ္သာသာ ေလာက္ျဖင့္သာ ေအာင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ထို ့ေနာက္ သူအေဝးသင္ တကၠသိုလ္တက္ျပီး ေက်ာင္းတဖက္ျဖင့္ သင္တန္းမ်ား တက္ခဲ့သည္။ သူ ့ရည္ရြယ္ခ်က္က ေက်ာင္းျပီးလွ်င္ ႏိုင္ငံျခားထြက္ အလုပ္လုပ္ရန္ ျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းတက္ေနရင္း လုပ္ငန္းအေတြ ့အၾကံဳရရန္ အစိုးရ စက္ရံုတစ္ရံုတြင္ အလုပ္ဝင္ လုပ္ခဲ့၏။ သူတက္ခဲ့သည့္ သင္တန္းမ်ားတြင္ အဂၤလိပ္ စကားေျပာသင္တန္းလဲ တစ္ခု အပါအဝင္ ျဖစ္သည္။ ထိုအခါ သူငယ္စဥ္ကတည္းက ေရွာင္ေျပးလာခဲ့သည့္ အဂၤလိပ္စာက သူ ့ကို ဒုကၡေပးေတာ့သည္။ သင္တန္းတြင္ သူ၏ အဂၤလိပ္စာ အေျခခံ အားနည္းမႈမွာ သိသာေပၚလြင္ခဲ့သည္။ သင္တန္းတြင္ တက္ေနသည့္ ကိုးတန္းေက်ာင္းသားေလးႏွင့္ ယွဥ္လွ်င္ပင္ သူက ေတာ္ေတာ္ေလး ညံေနသည္။ တျခားသူမ်ား အဂၤလိပ္စကားကုိ ပိုင္ပုိင္ႏိုင္ႏုိင္ ေျပာဆိုလာႏိုင္ၾကခ်ိန္တြင္ သူ ့မွာ အထစ္ထစ္ အေငါ့ေငါ့ျဖင့္ ေျပာလုိက္လွ်င္လဲ စကားလံုး အက်ဳိးအပဲ့မ်ားသာ ထြက္လာတတ္သည္။ သင္တန္းတြင္ သူမ်က္ႏွာ အလြန္ငယ္ရ၏။ အေျခခံအားနည္းသည့္ သူ ့ကို သင္တန္းဆရာကလဲ ဖိဖိစီးစီးျဖင့္ သင္ေပးသည္။ သို ့ေသာ္ သူကိုယ္တုိင္က မလိုက္ႏိုင္သျဖင့္ သူ ့အတြက္ ဖိအားပုိဝင္လာသည္။ အဂၤလိပ္စကားေျပာ သင္တန္း ေန ့ရက္မ်ားကို သူပင္ပန္းၾကီးစြာျဖင့္ ျဖတ္ေက်ာ္ေနရ၏။ ထို ့ေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုးတြင္ ဖိအားဒဏ္ကုိ သူမခံႏိုင္ေတာ့သျဖင့္ သင္တန္းကာလ မျပီးဆံုးခင္မွာပင္ ထိုသင္တန္းကို သူေက်ာခိုင္းခဲ့ျပန္သည္။ သူ ့အေနျဖင့္ အဂၤလိပ္စာကို ဒုတိယ အၾကိမ္ေျမာက္ ေက်ာခိုင္းေရွာင္ေျပးခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

ထို ့ေနာက္ သူဘဲြ ့ရျပီးေနာက္ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ႏွင့္အတူ စင္ကာပူႏုိင္ငံတြင္ အလုပ္လာရွာၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ သူတသက္လံုး ေရွာင္ေျပးလာခဲ့သည့္ အဂၤလိပ္စာႏွင့္ သူထိပ္တုိက္ေတြ ့ေတာ့သည္။ ဒီတစ္ၾကိမ္တြင္ သူေရွာင္ေျပးလုိ ့မရေတာ့သည့္အျပင္ သူကိုယ္တုိင္က အဂၤလိပ္စာကို ထိပ္တိုက္လုိက္ေတြ ့ရျခင္းျဖစ္၏။ အလုပ္အင္တာဗ်ဴးမ်ားကို တစ္ခုျပီးတစ္ခု သူေျဖခဲ့သည္။ သို ့ေသာ္ အင္တာဗ်ဴးမ်ားတြင္ သူ၏ အဂၤလိပ္စကားေျပာ အားနည္းမႈက အဟန္ ့အတား တစ္ခုလုိ ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ သူႏွင့္အတူတူ လာခဲ့သည့္ သူ ့ေလာက္မွ လုပ္ငန္းအေတြ ့အၾကံဳမရွိသည့္ သူငယ္ခ်င္းက အဂၤလိပ္စကားေျပာ အားသာခ်က္ တစ္ခုတည္းျဖင့္ အလုပ္ရသြားခဲ့သည္။ သူကေတာ့ စင္ကာပူႏိုင္ငံတြင္ ေလးလတိုင္တုိင္ အလုပ္ရွာခဲ့ေသာ္လဲ အလုပ္မရသျဖင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံသို ့ျပန္လာခဲ့ရသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ သူ၏ ငယ္ငယ္က အပ်င္းထူ၊ အေဆာ့မက္ျပီး စာကို ေသခ်ာဂရုစိုက္ မလုပ္ဘဲ လမ္းလြဲလိုက္ျပီး အလြယ္ လိုက္ခဲ့ျခင္း၏ ဒဏ္ကို သူခံေနရျပီ ျဖစ္သည္။ တကယ္က မွားမွန္းသိလွ်က္ျဖင့္ ေရသာခုိ အေခ်ာင္လိုက္ျပီး အမွားကို မျပဳျပင္ႏိုင္ခဲ့ျခင္းက ကိုယ့္ဘဝတက္လမ္းကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ရိုက္ခ်ဳိးလိုက္သလို ျဖစ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ေနာက္ဆံုး သူဘာမွ မတတ္ႏုိင္ဘဲ စင္ကာပူႏုိင္ငံမွ ေနာင္တမ်ား တေပြ ့တပိုက္ျဖင့္ သူျပန္လာခဲ့၏။ ခုခ်ိန္တြင္ သူတတ္ႏိုင္သည္က သူ ့ပတ္ဝန္းက်င္မွ လူမ်ားကို မိမိတို ့ကေလးမ်ား၏ အားနည္းခ်က္၊ အားသာခ်က္မ်ားကို ငယ္စဥ္ကပင္ ဂရုတစုိက္ျဖင့္ ၾကပ္မတ္ေစာင့္ၾကည့္ရန္ သူ ့အတၳဳပၸတိၱေလးကုိ ေျဖျပရမည္။ ကေလးငယ္မ်ားကိုလဲ သူ ့လုိ ေရသာခို အပ်င္းထူျပီး လမ္းလြဲမလိုက္ဖို ့သူ ့အေၾကာင္းေလးကို ေျပာျပျပီး ဆံုးမ စကားဆိုရန္သာ ရွိေတာ့သည္။ သူ ့လုိ အမွားမ်ဳိး မည္သူ ့ကိုမွ မမွားေစလိုေတာ့သည္က သူ ့ရင္ထဲက ေစတနာသာ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။