Showing posts with label အမွတ္တရပိုစ့္. Show all posts
Showing posts with label အမွတ္တရပိုစ့္. Show all posts

Saturday, 24 March 2012

ေမေမညာခဲ့သလား

တသြင္သြင္ စီးက်ေနသည့္ မ်က္ရည္တို ့ကုိ မသုတ္အားေသး။  ေဝဝါးေနသည့္ မ်က္ဝန္းတုိ ့ျဖင့္ၾကည့္ရင္း မိမိေရွ့တြင္ ရပ္ေနသည့္ အစ္ကုိ ျဖစ္သူ၏ လက္ေမာင္းကို  ဆြဲလႈပ္ျပီး ႏႈတ္မွ တတြက္တြက္ျဖင့္ ေမးေနမိ၏။ 

"ကိုၾကီး... တကယ္လိုက္သြားမွာလား... အေဝးၾကီးကို တကယ္လုိက္သြားေတာ့မွာလား... ကုိၾကီး မရွိေတာ့ရင္ ညီေလး တစ္ေယာာက္တည္း ေနရေတာ့မွာေပါ့။ မသြားလို ့မရဘူးလား... လိုက္မသြားပါနဲ ့လား ကိုၾကီးရယ္... ဟီး... ဟီး..."

 ေဝ့သီလာသည့္ မ်က္ဝန္းတို ့ကုိ ပုတ္ခတ္ ပုတ္ခတ္လုပ္လုိက္ျပီး အစ္ကိုျဖစ္က ကၽြန္ေတာ့္ ပုခံုးႏွစ္ဖက္ကို ဆြဲယူျပီး မ်က္ႏွာခ်င္း ဆိုင္လုိက္သည္။ ထို ့ေနာက္ တိုးတိတ္ညင္သာေသာ စကားကုိ ဆို၏။

"ညီေလး ေသခ်ာနားေထာင္... ခုခ်ိန္မွာ ကိုၾကီး ရွင္းျပလဲ ညီေလး နားလည္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ညီေလး အရြယ္ေရာက္လာရင္ သူ ့အလုိလို နားလည္လာလိမ့္မယ္။ ခုညီေလး သိထားရမွာက ကိုၾကီး မရွိတဲ့ေနာက္ပိုင္း အေမ့ကို အိမ္အလုပ္ေတြ ကူလုပ္ေပးဖုိ ့ဘဲ သိလား။ ညီေလး မကူရင္ အလုပ္တဖက္ အိမ္မႈကိစၥေတြ တဖက္နဲ ့အေမ အရမ္းပင္ပန္းလိမ့္မယ္။ ကိုၾကီး ေျပာတာ နားလည္လား"

ကၽြန္ေတာ္ စီးက်ေနသည့္ မ်က္ရည္တို ့ကို လက္ဖဝါးျဖင့္ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း သုတ္လုိက္ျပီး ေခါင္းညိတ္ျပ လုိက္သည္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ ကၽြန္ေတာ္တို ့ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ေနသည့္ မိခင္ျဖစ္သူက အနီးသို ့ေလွ်ာက္လာသည္။ ထို ့ေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္ ေခါင္းကို ခပ္ဖြဖြေလး အုပ္ကိုင္ရင္း ခပ္တိုးတိုး စကားဆိုသည္။

"သား... အငယ္ေလး ဂ်ီက် မေနနဲ ့ေတာ့ သားကိုၾကီးတို ့သြားဖို ့ေနာက္က်ေနမယ္။ ဟိုမွာ ဧည့္သည္ကို ေစာင့္ခုိင္းထားရတာ အားနာဖုိ ့ေကာင္းေနျပီ။ ကဲ... သားၾကီး သြားဖုိ ့လုပ္ေတာ့ ေတာ္ၾကာေန လမ္းမွာ ေမွာင္ေနမယ္"
"ဟုတ္ကဲ့ အေမ... ဒါဆို သားသြားေတာ့မယ္ေနာ္... အေဖ အလုပ္က ျပန္လာရင္လဲ သားသြားျပီလုိ ့ေျပာလိုက္ပါဦး"
"ေအး... ေအး... စိတ္ခ်သြားသား... ဘာမွ စိတ္မပူနဲ ့အေမ ေျပာလုိက္ပါ့မယ္"
"ညီေလး ကိုၾကီး သြားေတာ့မယ္.... မွာတာေတြကို မေမ့နဲ ့ေနာ္... ကိုၾကီး ျပန္လာရင္ ညီေလးအတြက္ မုန္ ့ေတြ အမ်ားၾကီး ဝယ္လာခဲ့မယ္။ လိမ္လိမ္မာမာေနေနာ္ ၾကားလား"

ႏႈတ္ဆက္စကားကို ဆိုျပီး အေမ့ သူငယ္ခ်င္း အရာရွိၾကီး ဆိုသည့္ လူၾကီး၏ ကားေပၚပါသြားသည့္ အစ္ကုိျဖစ္သူ ေနာက္ကို ေျပးလိုက္ဟန္ ျပင္လုိက္မိသည့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို အေမက ဆြဲထားလိုက္သည္။ တေရြ ့ေရြ ့ေဝးသြားသည့္ ကားေလးကို ေဝ့သီေနသည့္ မ်က္ဝန္းတို ့ျဖင့္ ေငးၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ ေၾကကြဲစို ့နင့္ေနမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ခြဲဖူးျခင္းျဖစ္သည္။

"သားေရ... အငယ္ေလး..."
"ဗ်ာ... အေမ... သားလာျပီ"
"ေဟ့ေကာင္ ျမန္ျမန္ ျပန္လာေနာ္ မၾကာေစနဲ ့"
"ေအးပါ ငါအျမန္ျပန္လာခဲ့မယ္"

ကစားေနသည့္ေနရာမွ အိမ္ကို အေျပးအလႊား ျပန္လာခဲ့လုိက္သည္။

"အေမ... သားကုိ ဘာခိုင္းမလုိ ့လဲ"
"အေမ့ကို ၾကက္သြန္နီနဲ ့အေရာင္တင္မႈန္ ့ဝယ္ေပးပါဦး"

ကၽြန္ေတာ္ ပိုက္ဆံယူျပီး အိမ္မ်က္ေစာင္းထိုးက ကုန္စံုဆိုင္ေလးတြင္ ၾကက္သြန္နီႏွင့္ အေရာင္တင္မႈန္ ့ကို ေျပးဝယ္လုိက္သည္။ 

"အေမ ဒီမွာ ၾကက္သြန္နီနဲ ့အေရာင္တင္မႈန္ ့... စားပြဲေပၚတင္ထားခဲ့ျပီ"
"ဟဲ့သား ေနဦးေလ... ဆိုင္မွာ လူေတြ က်ေနလို ့အေမ့ကို ကူဦးေလ... အေမ့ကို ၾကက္သြန္ျဖဴနီေလး ခြာျပီး ေထာင္းေပးခဲ့ပါဦး။ အဲဒါေလး လုပ္ျပီးမွ သြားေဆာ့ေနာ္... သား..."

ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ေရွ့ကို လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဆိုင္မွာ လူေတာ္ေတာ္ေလး က်ေနသည္ကို ေတြ ့လုိက္ရသည္။ အေမက ဒီနယ္ေလးတြင္ နာမည္ၾကီး အလွဖန္တီးရွင္ ျဖစ္သည္။ ဝန္ထမ္းနယ္ ျဖစ္သျဖင့္ ခုလို လစာထုတ္ရက္ ရံုးပိတ္ရက္မ်ားတြင္ ဆိုင္မွာ လူအရမ္းက်သျဖင့္ ေနလည္စာႏွင့္ ညစာကိုပင္ ေပါင္းစားရေလ့ရွိသည္။ မသြားခင္က အေမ့ကို ကူရန္ အထပ္ထပ္ မွာသြားသည့္ အစ္ကိုျဖစ္သူ၏ စကားကိုလဲ ျပန္ၾကားေယာင္မိလုိက္သည္။ ဒါျပီးမွ ေဆာ့ရမည္ ဆိုေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ျမန္ျမန္သြက္သြက္ေလး လုပ္စရာ ရွိတာကို လုပ္လုိက္သည္။

"အားလံုး ျပီးျပီ အေမ... သားသြားေဆာ့ေတာ့မယ္"
"ေအး... ေအး သြားေဆာ့သား... ငါ့သားေလးက လိမၼာလိုက္တာ"

မိခင္ျဖစ္သူ၏ ခ်ီးက်ဴးစကားေၾကာင့္ ပီတိေလးေတြ ေဝျပီး ကၽြန္ေတာ္ ေျပးထြက္လာခဲ့သည္။ မခင္ေအးတို ့ကေတာ့ သားကုိ ေျမွာက္ျပီး ခိုင္းေနျပန္ျပီ ဆိုသည့္  စကားသံက မိမိေနာက္တြင္ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ ဒီလိုျဖင့္ အေမ့ကို ၾကက္သြန္ျဖဴနီ ခြာေပးျခင္း၊ ထမင္းအိုး တည္ေပးျခင္းမ်ားကို ကူညီလုပ္ကိုင္ေပးျပီးမွ ကစားျဖစ္ေလ့ ရွိလာသည္။ တစ္ရက္တြင္ ထံုးစံအတိုင္း  ေက်ာင္းပိတ္ရက္မို ့အိပ္ယာထ ေနာက္က်သည္။ မ်က္ႏွာသစ္၊ သြားတိုက္ျပီး နံနက္စာ စားရန္ မီးဖိုခန္းထဲသို ့ဝင္လာခဲ့လုိက္သည္။

"သားေရ... အငယ္ေလး အေမ့ကို ကူပါဦး။ မင္းအေဖ အလုပ္က ျပန္လာေတာ့မယ္ ဟင္းက မခ်က္ရေသးဘူး။ ဒီၾကက္သားထုပ္ေလး ျဖည္ျပီး နယ္ေပးပါဦး အေမ့ကိုယ္ေပၚမွာ ဆံပင္ေတြနဲ ့မိုလို ့"

ကၽြန္ေတာ္ ၾကက္သားထုပ္ကို ျဖည္လုိက္ျပီး ပန္းကန္ထဲ ထည့္လုိက္သည္။ ထို ့ေနာက္ ၾကက္သားကုိ ေရစင္ေအာင္ ေဆးလုိက္၏။

"သား... ဆားဗူးယူလုိက္ ဟုတ္ျပီ အဲဒီေလာက္ဘဲထည့္၊ အခ်ဳိမႈန္ ့ထည့္၊ နႏြင္းမႈန္ ့ေလးနဲနဲထည့္ျပီး နယ္ထားလုိက္ေနာ္။ ျပီးရင္  ၾကက္သြန္ျဖဴနီကို ခြာျပီး ေထာင္းထားလုိုက္ ခဏေန အေမျပန္လာခဲ့မယ္"

ကၽြန္ေတာ္ မိခင္ျဖစ္သူ လုပ္ခိုင္းသည္မ်ားကို လုပ္ျပီး အေမ စီစဥ္ထားသည့္ မနက္စာ အသုပ္စံုကို စားလုိက္သည္။ ထိုစဥ္ မိခင္ျဖစ္သူ ျပန္ေရာက္လာသည္။

"ျပီးျပီလားသား..."
"ဟုတ္ကဲ့ အေမ ခိုင္းထားတာ အားလံုးလုပ္ျပီးသြားျပီ"
"အေမ့ကိုယ္ေပၚမွာ ဆံပင္ေတြ ကပ္ေနလုိ ့အေမကိုယ္တုိင္ လုပ္လုိ ့မျဖစ္ဘူး။ အေမေျပာျပမယ္... ဒယ္အိုးယူလုိက္သား... ဒယ္အိုးထဲကို ဆီထည့္... ဟုတ္ျပီး နဲနဲထပ္ထည့္ဦး။ ခဏေလာက္ ဆီက်က္ေအာင္ေစာင့္... ဆီက်က္ျပီ ဆိုရင္ သားေထာင္းထားတဲ့ ၾကက္သြန္ျဖဴနီကို ထည့္ျပီး ဆီသပ္လိုက္ ျပီးရင္ အေရာင္တင္မႈန္ ့ထည့္၊ ဆီသပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ငံျပာရည္ေလး နဲနဲထည့္သပ္ ဒါမွ ပိုေမႊးျပီး စားလုိ ့ပုိေကာင္းမွာ၊ အဲဒါျပီးမွ နယ္ထားတဲ့ ၾကက္သားထည့္ျပီး လံုးလုိက္ ျပီးရင္ အေမ့ကုိ လွမ္းေခၚလုိက္ေနာ္"

မိခင္မွာသည္မ်ားကို လုပ္ျပီးေနာက္ လွမ္းေခၚလုိက္ေတာ့ အိမ္ေရွ့မွ မိခင္ျဖစ္သူ၏ ၾကက္သားထည့္ လံုးျပီးသြားရင္ ေရထည့္လုိက္ ဆိုသည့္ အသံေၾကာင့္ ေရနဲနဲထည့္လုိက္သည္။ ခဏေနေတာ့ မိခင္ျဖစ္သူ ေရာက္လာသည္။

"ငါ့သားေလးက ေတာ္လုိက္တာ ေျပာတဲ့အတုိင္း ေသခ်ာ လုပ္ႏိုင္တယ္ ျပီးမွ မုန္ ့ဖို ့ေပးမယ္။ သား... သြားေဆာ့ရင္ သြားေဆာ့ေတာ့ အေမဆက္ၾကည့္ထားလုိက္မယ္"

ကၽြန္ေတာ္ သြားေဆာ့ဖုိ ့အိမ္ေရွ့ကို ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။ အိမ္ေရွ့ကို ေရာက္ေတာ့-

"ဟဲ့ေကာင္ေလး နင့္အေမက နင့္ကို ညာခိုင္းေနတာ သိရဲ ့လား"

ဆံပင္လာညွပ္ဟန္တူသည့္ အေဒၚၾကီး တစ္ေယာက္က လွမ္းေျပာျခင္း ျဖစ္သည္။ အလုပ္မအားသည့္ မိခင္ကို ကူညီလုပ္ကိုင္ေပးျခင္းက ညာခိုင္းတာလားဟု ေတြးလုိက္မိသည္။

"အာ... အန္တီၾကီးကလဲ ညာခိုင္းရမလား... ဒါခ်က္ျပီးရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ ့မိသားစုဘဲ စားရမယ့္ဟာကို"

ကၽြန္ေတာ္ေျပာျပီး ကစားကြင္းရွိရာသို ့ ေျပးထြက္လာခဲ့လုိက္သည္။ ေနာက္ဘက္မွ ပ်ံလြင့္လာသည့္ "အမေလး... မခင္ေအး သားေလးေတြ လိမၼာလုိက္တာေတာ္" ဆိုသည့္ စကားသံက ကၽြန္ေတာ့္ ႏွလံုးအိမ္ကုိ ဆြတ္ပ်ံ ့ၾကည္ႏူးသြားေစသည္။

ဒီလုိနဲ ့မိခင္ျဖစ္သူကုိ ကူညီရင္း ေျပးလႊားေဆာ့ကစားရင္း ကန္စြန္းရြက္ေလးေတြ သင္ရင္း၊ ကန္စြန္းရြက္ေၾကာ္တတ္ခဲ့သလို ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္ႏႊာရင္း ဘူးသီး၊ မုန္္လာဥမ်ားကို လွီးျဖတ္ရင္း ခ်ဥ္ရည္ဟင္း၊ ဘူးသီးခ်က္၊ မုန္လာဥခ်က္မ်ားကို ခ်က္တတ္ခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ အၾကိဳက္ဆံုး ပုစြန္ဟင္း ခ်က္နည္းကိုေတာ့ မိခင္ျဖစ္သူထံမွ တကူးတကကို သင္ယူျဖစ္ခဲ့သည္။ ဒီလိုျဖင့္ မိခင္ကို ကူညီလုပ္ကိုင္ေပးရင္း ထမင္း၊ ဟင္းမ်ားကို ခ်က္တတ္လာခဲ့သည္။ "ဟယ္... ဒီအရြယ္ေလးက ဟင္းခ်က္တတ္တယ္လား" ဆိုသည့္ စကားသံ၊ "အမယ္... ကၽြန္မ သားေလးက အကုန္ခ်က္တတ္တယ္ေနာ္" ဆိုသည့္ မိခင္ျဖစ္သူ၏ ဂုဏ္ယူဝံၾကြားဟန္ျဖင့္ ေျပာသံကို ၾကားရတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးခဲ့ရသည္။ ပတ္ဝန္းက်င္က "ကေလးကို ညာခိုင္းေနတယ္" လုိ ့စသလုိ ေနာက္သလုိ ေျပာသံကို ၾကားရေလ့ ရွိေသာ္လဲ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲတြင္ အေမ ကၽြန္ေတာ္တို ့ကုိ ညာခုိင္းခဲ့သည္ဟု ဘယ္တုန္းကမွ မထင္ခဲ့ေပ။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း အေတြးမ်ားျဖင့္ ဘယ္ေလာက္ နယ္ခ်ဲ ့ေနမိသည္မသိ...

"ဟဲ့ေကာင္ေလး... တစ္ေယာက္တည္း ဘာေတြ ေတြးေငးေနတာလဲ နင့္ဝက္သားအိုးက ကပ္ေနျပီ တူးေတာ့မယ္"

ဆိုသည့္ အိမ္ရွင္ အေဒၚၾကီး၏ စကားသံကို ၾကားမွ ျပန္သတိဝင္ လာမိသည္။ ထို ့ေနာက္ ဝက္သားအိုးကုိ ေရနဲနဲ ထပ္ထည့္ျပီး ေမႊလုိက္ရသည္။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ အေမ ညာခဲ့သည္ဆိုလွ်င္ေတာင္ ခုလုိ ေရျခားေျမျခား အိမ္နဲ ့အေဝးကို ေရာက္တုန္း ေရာက္ခိုက္ ကိုယ့္အားကုိယ္ကုိး ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ႏုိင္ေအာင္ ညာခဲ့ျခင္းသာ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

Wednesday, 4 January 2012

လြဲသြားေသာ ေစတနာ

ကၽြန္ေတာ့္တြင္ သူတပါးကို အားနာျပီး သနားတတ္သည့္ ဥာဥ္ေလးတစ္ခု ရွိသည္။ လူတစ္ေယာက္က ကုိယ့္ကို အကူအညီေတာင္းလာျပီ ဆိုလွ်င္ ကူညီလုိက္ရမွ ေက်နပ္မိသည္။ သူက အကူအညီ ေတာင္းလာလုိ ့မကူညီႏိုင္လုိက္လွ်င္ စိတ္ထဲမေကာင္း ျဖစ္ျပီး ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ တခုခု တာဝန္မေက် လုိက္သလုိၾကီး ခံစားေနမိတတ္သည္။ တခ်ဳိ ့ကိုယ့္ကို အကူအညီ မေတာင္းေပမယ့္လုိ ့ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ကိုယ္ခ်င္းစာ သနားမိျပီး ကူညီမိလုိက္သည္မ်ားလဲ ရွိသည္။ ဥပမာ။   ။ ဒီစင္ကာပူ ႏိုင္ငံရွိ MRT ရထားဘူတာမ်ားတြင္ လက္ကမ္း စာေစာင္ ေဝသူမ်ား ရွိ၏။ ထိုလက္ကမ္းစာေစာင္မ်ားကို ယူလုိက္မိလွ်င္ အမႈိက္ပံုး မေတြ ့မခ်င္း လက္ထဲတြင္ တကိုင္ကိုင္ႏွင့္ ျဖစ္ေနတတ္သျဖင့္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက မယူဘဲ ျငင္းသြားေလ့ရွိၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ထုိသုို ့ေပးလာသည့္ အခါတိုင္း မျငင္းဘဲ ယူထားလုိက္ေလ့ရွိသည္။ ထို ့ေနာက္ အမႈိက္ပံုး မေတြ ့မခ်င္း လက္ထဲတြင္ လက္ကမ္းစာေစာင္မ်ား တကိုင္ကိုင္ျဖင့္ ျဖစ္ေနသည့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူငယ္ခ်င္းမ်ားက လွ်ာရွည္တာကိုး နဲေတာင္နဲေသးတယ္ ဟုေထာပနာ ျပဳေလ့ရွိၾက၏။ သူတုိ ့ကုိ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ ျပန္မေျပာ ဒီအတိုင္းေလးဘဲ ျငိမ္ေနလုိက္သည္။

ကၽြန္ေတာ္ အရင္ မေလးရွားႏိုင္ငံတြင္ အလုပ္လုပ္စဥ္က စေန၊ တနဂၤေႏြ ပိတ္ရက္မ်ားတြင္ လက္ကမ္းစာေစာင္ လုိက္ေဝသည့္ အလုပ္ကို part time လုိက္လုပ္ေလ့ ရွိသည္။ လက္ကမ္းစာေစာင္ ေဝသည့္အလုပ္က ၾကည့္လွ်င္ ဘာမွ မဟုတ္သလုိ ျဖစ္ေပမယ့္ အလြန္ပင္ပန္းသည့္ အလုပ္ျဖစ္သည္။ ဒီႏိုင္ငံတြင္ ဘယ္လုိရွိမယ္ အတိအက် မသိေပမယ့္ မေလးရွားႏိုင္ငံတြင္ေတာ့ စာေစာင္ေတြ မကုန္မခ်င္းကို လုိက္ေဝရသည္။ ကား၊ ဆိုင္ကယ္မ်ားတြင္ လုိက္ညွပ္ရသည္။ နာရီပိုင္းေလာက္ လုပ္ရေပမယ့္ ေျခတိုေအာင္ ေလွ်ာက္ရျခင္းေၾကာင့္ အလြန္ပင္ပန္းလွသည္။ ထို ့ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ သူတို ့ကို ကိုယ္ခ်င္းစာသည္။  ဒါေတာင္ ကၽြန္ေတာ္တို ့တုန္းက တခါတခါ အကုန္မေဝဘဲ တခ်ဳိ ့ကို လႊင့္ပစ္ေလ့ရွိသည္။ ထိုကဲ့သို ့ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ျဖင့္ ျမန္ျမန္ကုန္ေတာ့ သူတုိ ့ျမန္ျမန္ျပန္ရတာေပါ့ ဟူေသာ သေဘာျဖင့္ ယူျခင္း ျဖစ္သည္။ ခၽြင္းခ်က္ အေနျဖင့္ City Hall MRT မွ လက္ကမ္းစာေစာင္ ေဝသည့္ အန္ကယ္ၾကီးဆီကေတာ့ သနားစိတ္၊ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္တုိ ့အျပင္ မ်က္လံုးၾကီးျပဴး၊ အံကိုၾကိတ္ကာ ေခါင္းကိုခါျပီး လက္ထဲ အတင္းထိုးထည့္ ေပးေလ့ရွိသျဖင့္ ေၾကာက္စိတ္ေၾကာင့္ပါ ယူရေလ့ရွိသည္။ ထိုကဲ့သို ့သနားစိတ္၊ အားနာတတ္သည့္စိတ္၊ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္တို ့ျဖင့္ ေတြ ့သမွ် လက္ကမ္းစာေစာင္တုိ ့ကို ယူတတ္သည့္ ကၽြန္ေတာ္ တေန ့Semai MRT တြင္ တုန္တုန္ခ်ိခ်ိျဖင့္ လက္ကမ္းစာေစာင္ေဝေနသည့္ အဘြားအုိ တစ္ေယာက္ကို ေတြ ့ရသျဖင့္ သနားသြားသည္။

ထို ့ေနာက္ ထံုးစံအတိုင္း အဘြားၾကီးထံမွ လက္ကမ္းစာေစာင္ကို ယူရန္သြားလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ လက္္ကမ္းစာေစာင္ကို ယူမည္ လုပ္မွ အဘြားၾကီးက တဖက္သို ့လွည့္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ေၾသာ္... သူမျမင္လုိ ့ဘဲ ဟုေတြးျပီး အဘြားၾကီး လွည့္သြားသည့္ ဘက္ကို လုိက္၍ ေၾကာ္ျငာစာရြက္ကို လိုက္ယူလုိက္သည္။ ထိုအခါ အဘြားၾကီးက ကၽြန္ေတာ့္ကို မ်က္ေမွာင္တခ်က္ၾကံဳကာ ၾကည့္ျပီး တဖက္ကို လွည့္သြားျပန္သည္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဟာ... အဘြားၾကီးက ဘာလဲဟ... ေစတနာနဲ ့လဲ သူ ့ကို ကူညီရေသးတယ္ သူက ဘာျဖစ္တာလဲဟု ေတြးျပီး စိတ္ထဲ နဲနဲတင္းကနဲ ျဖစ္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ႏွစ္ေယာက္ အျဖစ္ကို ျမင္ျပီး လမ္းသြားလမ္းလာ တခ်ဳိ ့ပင္ ေစာင္းငဲ့ ၾကည့္သြားေနၾကျပီ ျဖစ္သည္။ သို ့ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္လဲ ကူညီလက္စနဲ ့ပို ့မဲ့ပို ့ကူးတို ့ေရာက္ေအာင္ ပို ့လုိက္တာေကာင္းပါတယ္ဟု ေတြးရင္း အဘြားအို လွည့္သြားသည့္ ဘက္ကို လုိက္ျပီး အဘြားအိုလက္ထဲမွ လက္ကမ္းစာေစာင္ကို လွမ္းယူရန္ ဟန္ျပင္လုိက္သည္။ ထိုအခါ အဘြားအို ေနာက္ဘက္ကို ကိုယ္ကိုယို ့ေရွာင္သြားျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို လက္တကာကာျဖင့္ လွမ္းေျပာသည္။

not for you... not for you... this is for woman

အဘြားၾကီး စကားသံၾကားလုိက္ရသည့္ေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္ႏွာတခ်က္ ေႏြးကနဲ ျဖစ္သြားျပီး လူတကိုယ္လံုး ထူပူသြား၏။ ကိုယ့္ကိစၥမဟုတ္လွ်င္ စိတ္မဝင္စားပါဘူး ဆုိသည့္ စင္ကာပူႏိုင္ငံမွ လူမ်ားပင္ ကၽြန္ေတာ္တို ့ႏွစ္ေယာက္ အျဖစ္ကို ျမင္ျပီး ျပံဳးစစ မ်က္ႏွာေပးမ်ားျဖင့္ ေစာင္းငဲ့ ၾကည့္လာၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ရွက္ရွက္ျဖင့္ ထိုေနရာမွ အျမန္ဆံုး ေျခလွမ္းတို ့ျဖင့္ လွည့္ထြက္ လာခဲ့လုိက္ေတာ့သည္။ ထိုအေၾကာင္းအရာကို ျပန္စဥ္းစားမိတိုင္း မ်က္ႏွာထက္တြင္ ေႏြးကနဲ ခံစားလုိက္ရျပီး တစ္ေယာက္တည္း ရွက္ျပံဳးေလး ျပံဳးေနမိတတ္သည္။ အရွက္ျဖင့္ လူလုပ္ေနျခင္း မဟုတ္ဘဲ အသက္ျဖင့္ လူလုပ္ေနျခင္းေၾကာင့္သာ ေတာ္ေတာ့သည္။ ႏို ့မို ့တုိက္ေပၚမွ လူတစ္ေယာက္ ခုန္ခ်သည့္ သတင္း ဟိုးေလးတေက်ာ္ ျဖစ္လာႏုိင္သည္။

Thursday, 13 October 2011

တခါတုန္းက သီတင္းကၽြတ္

ဟိုအရင္ႏွစ္ေတြက ဆိုရင္ သီတင္းကၽြတ္က မသိလိုက္ မသိဘာသာ ေက်ာ္သြားေလ့ ရွိသည္။ ေက်ာ္သြားခါမွ ေၾသာ္... သီတင္းကၽြတ္ေတာင္ ေက်ာ္သြားပါလားလုိ ့သတိထားမိတယ္။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ဘေလာ့ဂါ မိတ္ေဆြေတြ ေကာင္းမႈနဲ ့သီတင္းကၽြတ္ျပီ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကို အခ်ိန္မွီ သိခြင့္ရခဲ့သည္။ အဲဒီေတာ့ ဘေလာ့ဂါ မိတ္ေဆြေတြလုိ ပိုစ့္ေလးတစ္ပုဒ္ေလာက္ ေရးဖို ့စိတ္ကူးေပၚလာသည္။

သီတင္းကၽြတ္ျပီ ဆိုသည္ႏွင့္ စိတ္က ရြာကို ျပန္ေရာက္သြားသည္။ ခုခ်ိန္ဆိုရင္ ရြာမွာ သီတင္းကၽြတ္အတြက္ ဘာေတြ ျပင္ဆင္ေနျပီလဲ၊ ဘယ္လို အစီအစဥ္ေတြ လုပ္ထားလဲ စသည္ျဖင့္ သိခ်င္လာသည္။ ဒီေတာ့ ရြာကို ဖုန္းဆက္ၾကည့္လုိက္သည္။ ဒီႏွစ္ သီတင္းကၽြတ္ မီးထြန္းပြဲေတာ္ အတြက္ အစီအစဥ္မ်ားကို သိခြင့္ရေတာ့ အားရ ၾကည္ႏူးမိသည္။ မိမိ ကိုယ္တိုင္ ဝင္ဆင္ႏြဲခြင့္ မရသည့္ အတြက္လဲ အားမလို အားမရျဖင့္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိသည္။ ဒီေတာ့ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ပါဝင္ ဆင္ႏြဲခဲ့သည့္ ငယ္ဘဝ သီတင္းကၽြတ္ မီးထြန္းပြဲေတာ္မ်ားကို ျပန္ျမင္ေယာင္မိသည္။ အေတြးတုိ ့က အတိတ္ကို တရစ္ဝဲဝဲျဖင့္ တဖန္ ျပန္ေရာက္ သြားသည္။

သီတင္းကၽြတ္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ေရာက္ျပီ ဆိုလွ်င္ကၽြန္ေတာ္ အလြန္ေပ်ာ္ေလ့ ရွိသည္။ သီတင္းကၽြတ္ျပီ ဆုိလွ်င္ အက်ီၤသစ္၊ ေဘာင္းဘီ(သို ့) ပုဆိုးသစ္မ်ားကို အေမက ဝယ္ေပးေလ့ ရွိသည္။ ထို ့ျပင္ မိဘ၊ ဘိုးဘြားႏွင့္ ဦးေလး၊ အေဒၚမ်ားကို ကန္ေတာ့လွ်င္ မုန္ ့ဖိုး မ်ဳိးမ်ဳိးျမက္ျမက္ ရေလ့ရွိသည္။ ထိုမုန္ ့ဖုိးမ်ားျဖင့္ ေဗ်ာက္အိုးမ်ား၊ မီးပန္းမ်ား၊ မီးပံုးမ်ား ဝယ္ယူကာ ကစားေလ့ရွိသည္။ ေနာက္ထပ္ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာက်သည့္ အခ်က္တခ်က္မွာ ဖခင္ ျဖစ္သူ၏ အမ်ဳိးမ်ား ရွိရာ ေတာရြာမွ ေပးပို ့လုိက္ေသာ မုန္ ့ဖက္ထုပ္၊ မုန္ ့ဆီေၾကာ္၊ ေအာင္ဗလ စသည့္ ရိုးရာ မုန္ ့မ်ားကို စားရျခင္း ျဖစ္သည္။ အခုလုိ အခါၾကီး ရက္ၾကီးမ်ားတြင္မွ စားရတတ္ ျခင္းေၾကာင့္ သီတင္းကၽြတ္ မီးထြန္းပဲြေတာ္သည္ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ေတာ့ အလြန္ ႏွစ္လိုဖြယ္ ေကာင္းေသာ ပြဲေတာ္တစ္ခု ျဖစ္သည္။

ဆင္တဲရြာကေလးသည္ ဧရာဝတီျမစ္ အေနာက္ဘက္ ကမ္းနဖူးတြင္ တည္ရွိသည့္ ဆိတ္ျငိမ္ ေအးခ်မ္းသည့္ ရြာကေလးျဖစ္သည္။ ထိုေဒသတဝိုက္တြင္ သီတင္းကၽြတ္ မီးထြန္းပြဲေတာ္ကို အစည္ကားဆံုး အခမ္းနားဆံုး ျပဳလုပ္ေလ့ရွိသည္က ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ဆင္တဲ(ေျမာက္ပိုင္း) ရပ္ကြက္ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ရပ္ကြက္ေလးသည္ ရပ္က်ဳိး၊ ရြာက်ဳိးႏွင့္ ပတ္သက္လွ်င္ အလြန္ တက္ညီ၊ လက္ညီ ရွိလွသျဖင့္ လူညီသည္ဟု ဆုိရမည္။ သီတင္းကၽြတ္ မီးထြန္းပြဲေတာ္ နီးလာသည္ႏွင့္ ပြဲေတာ္အတြက္ ျပင္ဆင္ၾကရသည္။ ရပ္ကြက္ထဲမွ ကာလသား၊ ကာလသမီး၊ လူပ်ဳိ၊ အပ်ဳိမ်ား မိမိတုိ ့ဆုိင္ရာ ဆုိင္ရာ တာဝန္မ်ား ခြဲေဝ ယူၾကရသည္။ မီးထြန္းရန္ အတြက္ ကာလသား လူငယ္မ်ား ရပ္ကြက္ လမ္းမၾကီး ေဘးတဘက္ တခ်က္တြင္ က်င္းမ်ားတူးျပီး တုိင္မ်ား စိုက္ၾကသည္။ ထုိ ့ေနာက္ ကာလသမီးမ်ား ျပင္ထားသည့္ မီးပံုးမ်ားကို ဝါးလံုးမ်ားတြင္ သီျပီး တိုင္မ်ားတြင္ ခ်ိတ္ၾကသည္။ ရပ္ကြက္ အတြင္း ဒီဘက္ထိပ္ရွိ မုခ္ဦးမွ ဟိုဘက္ထိပ္ မုခ္ဦးထီ သြယ္တန္းသြားေသာ မီးပံုးမ်ားမွာ ညအခ်ိန္ေရာက္လွ်င္ အလြန္လွပ လွသည္။ မီးေရာက္စံု သြယ္တန္းေနသည့္ လမ္းမၾကီး တဘက္တခ်က္ရွိ အိမ္မ်ားမွ မီးပံုးမ်ား၊ မီးအိမ္မ်ား ထြန္းညွိလိုက္သည့္ ညအခ်ိန္သည္ အလြန္လွပ ရႈမျငီးဖြယ္ ျဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္တုိ ့အရပ္ေဒသတြင္ အထူျခားဆံုးႏွင့္ အစည္ကားဆံုး ျဖစ္သည့္ ဆီမီးတစ္ေထာင္ ေမ်ာျခင္းကို ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ရပ္ကြက္က ႏွစ္စဥ္ ျပဳလုပ္ေလ့ ရွိသည္။ ဧရာဝတီျမစ္အတြင္း ဆီမီးေမ်ာျခင္း ျဖစ္သည္။ ဆီမီး တစ္ေထာင္ဟု ဆိုေသာ္လဲ တစ္ေထာင့္ငါးရာ၊ ႏွစ္ေထာင္ခန္ ့ေမ်ာေလ့ ရွိသည္။ အနီးအနားရွိ ေက်းရြာမ်ား၊ ရပ္ကြက္မ်ားမွလဲ လာေရာက္ ၾကည့္ရႈေလ့ ရွိသျဖင့္ ကမ္းလံုးညႊတ္မွ် စည္ကားလွသည္။ ဆီမီးတစ္ေထာင္ ေမ်ာရန္အတြက္ သီတင္းကၽြတ္ မေရာက္မီကပင္ ျပင္ဆင္ၾကရသည္။ ကာလသားမ်ားက ဆီမီးတိုင္မ်ား လုပ္ရန္အတြက္ သစ္ခုတ္ျခင္း၊ သစ္ခြဲျခင္းမ်ားကို လုပ္ရသည္။ ငွက္ေပ်ာပင္မ်ား ခုတ္ကာ ငွက္ေပ်ာတံုးမ်ားကို အတံုးေသးေသး ေလးမ်ား တံုးရသည္။ ကာလသမီးမ်ားႏွင့္ ကေလးမ်ားက ပိတ္စမ်ားကို ညွပ္ျခင္း၊ ကာလသာမ်ား လုပ္လိုက္သည့္ မီးတိုင္မ်ားထိပ္တြင္ ပိတ္စမ်ားကို ခ်ည္ျခင္း၊ ငွက္ေပ်ာခြံခြါျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ရသည္။ ထို ့ေနာက္ ကာလသားမ်ားက ပိတ္စခ်ည္ျပီးသား မီးတိုင္မ်ားကို ဆီစိမ္ၾကရသည္။

ဆီမီး ေမ်ာသည့္ ေန ့ေရာက္ရင္ေတာ့ အလြန္ေပ်ာ္ဖုိ ့ေကာင္းလွသည္။ ညေနဘက္ ေရာက္သည္ႏွင့္ ဆီမီးေမ်ာရန္ အတြက္ စက္ေလွမ်ား ကမ္းစပ္တြင္ အစီအရီ ဆိုက္ကပ္ ထားသည္။ ဒိုးပတ္ဝိုင္းတင္ထားသည့္ စက္ေလွ ႏွစ္စီးက ျမစ္အတြင္း လွည့္ပတ္ေဖ်ာ္ေျဖ ေနသည္။ ဆီမီးေမ်ာမည့္ အပ်ဳိမ်ားကလဲ ဖီးလိမ္း ျပင္ဆင္ျပီး ျမစ္ကမ္းပါးသို ့ဆင္းလာၾကသည္။ ထို ့ေနာက္ ဆီမီးတိုင္မ်ား တင္ထားသည့္ စက္ေလွမ်ားက ျမစ္ကမ္းႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းမွ ဆီမီးတိုင္မ်ားကို ျမစ္အတြင္း ေမ်ာလုိက္လွ်င္ စီတန္းျပီး ေမ်ာလာသည့္ ဆီမီးတိုင္မ်ားကို ၾကည့္ေနသည့္ ျမစ္ကမ္းနဖူးမွ လူမ်ားက လက္ခုပ္လက္ဝါးမ်ား တီးကာ အားေပး ၾကသည္။ စက္ေလွႏွစ္စင္း ေပၚက ဒိုးပတ္ဝိုင္းမ်ားကလဲ ျမိဳင္ျမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္ တီးမႈတ္ကခုန္သံႏွင့္ ျမစ္ကမ္းပါး တေလ်ာက္ ၾကည့္ေနသည့္ လူပရိသတ္မ်ားက လက္ခုပ္လက္ဝါးတီးသံ၊ လက္ေခါက္မႈတ္သံမ်ားက ခုထိပင္ နားထဲ ျပန္ၾကားေယာင္လာသလုိ ခံစားရသည္။ ထိုကဲ့သို ့ေသာ ပြဲမ်ဳိးျဖင့္ ေဝးေနသည္မွာ ေတာ္ေတာ္ၾကာျပီ ျဖစ္သည္။ 

ဆီမီးေမ်ာပဲြျပီးေနာက္ လူပရိသတ္မ်ား ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ရပ္ကြက္က ဦးစီးက်င္းပေသာ ဇာတ္ပဲြၾကည့္ရန္ သြားၾကသည္။ ဇာတ္ပဲြၾကည့္ရသည္မွာလဲ အလြန္ေပ်ာ္ဖုိ ့ေကာင္းလွသည္။ ကိုယ့္ရပ္ကြက္ထဲမွ လူမ်ား ျပန္ကျခင္းေၾကာင့္ ၾကည့္ကာ တေသာေသာႏွင့္ ရယ္ေမာေနရသည္။ ဟင္... ဦးေတာက ဇာတ္ဝင္ကေနပါလား... အံမယ္ ေဒၚဝင္းက မင္းသမီး အေမ ဆိုဘဲ... စသျဖင့္ မိမိ အသိမ်ား ျဖစ္ေနသျဖင့္ ပိုမို ေအာ္ဟစ္ အားေပးၾကသည္။ ထိုဇာတ္ပဲြကသည့္ အေၾကာင္းကို ေနာက္တစ္လ၊ ႏွစ္လေလာက္အထိ ေျပာမျပီးေတာ့ေပ။ ကိုဖိုးလံုးၾကီးေပါ့... အခ်စ္ရဲ ့ေခာတ္သစ္လူမိုက္ လို ့ေအာ္ျပီး ဒိုင္းကနဲ ေသနတ္ေဖာက္တာ စနက္တံက မေပါက္ေတာ့ အခ်စ္ရဲ ့ေခာတ္သစ္လူမိုက္ ဖြတ္လို ့ျမည္ေတာ့ ရွက္သြားတာေလ၊ ဘယ္သူက ဘယ္လုိေလ စသျဖင့္ ေျပာမဆံုးေပါင္ ေတာသံုးေထာင္ ျဖစ္ေနေတာ့သည္။ ထို ့ေၾကာင့္ သီတင္းကၽြတ္ မီးထြန္းပြဲေတာ္က ကၽြန္ေတာ္တို ့အတြက္ အလြန္ႏွစ္လိုဖြယ္ ေကာင္းလွေသာ ပြဲေတာ္တစ္ခု ျဖစ္ပါေတာ့သည္။ သီတင္းကၽြတ္ မီးထြန္းပြဲေတာ္ ေအာင္ျမင္စြာ က်င္းပႏုိင္ရန္ အတြက္ တစ္ရပ္ကြက္လံုး တက္ညီလက္ညီ လုပ္ကိုင္ၾကရသည္။ ခုဆိုရင္ ေရျခား၊ ေျမျခား ေရာက္ေနသည့္ ကၽြန္ေတာ္လဲ ရပ္က်ဳိးရြာက်ဳိး ဘာမွ မသယ္ပိုးႏိုင္ ျဖစ္ေနသည္။ ထို ့အတြက္လဲ ဆရာၾကီး မင္းသုဝဏ္၏ သူ ့မွာတမ္း ကဗ်ာထဲမွ စကားတစ္လံုးကို ငွားသံုးရလွ်င္ျဖင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ ရပ္မိရပ္ဖမ်ားႏွင့္ ရြာကေလးကို အားနာလွပါသည္။

Saturday, 17 September 2011

ရသေျမာက္ေသာ အလွဴတစ္ပြဲ

ျမန္မာ လူမ်ဳိးမ်ားသည္ အလွဴအတန္း ရက္ေရာေသာ လူမ်ဳိးမ်ား ျဖစ္ၾက၏။ အလွဴဒါနနဲ ့ပတ္သက္လာလွ်င္ လက္မေႏွးၾကသူမ်ား ျဖစ္သည္။ ဘုရား၊ ေက်ာင္း၊ ကန္၊ ဇရပ္၊ ေစတီ၊ ပုထိုးမ်ား ေဆာက္လုပ္ လွဴဒါန္းေလ့ ရွိသကဲ့သို ့ရွင္ျပဳ၊ ရဟန္းခံ၊ နားသ မဂၤလာမ်ားႏွင့္ ဘုရားကိုးဆူ အစရွိသည့္ အလွဴပြဲမ်ားကိုလဲ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ ခမ္းခမ္းနားနားျပဳလုပ္ လွဴဒါန္း ၾကေလ့ရွိ၏။ တခ်ဳိ ့ရြာမ်ားဆိုလွ်င္ တစ္ရြာလံုး မီးခိုးတိတ္ျဖင့္ အၾကီးအက်ယ္ လွဴဒါန္း ေလ့ရွိသလို တခ်ဳိ ့လဲ ရွင္တစ္ရာကဲ့သို ့ ၾကီးက်ယ္ ျမင့္ျမတ္ေသာ အလွဴပဲြမ်ားကို ဆင္ႏႊဲၾကေလ့ ရွိသည္။ကၽြန္ေတာ့္ ဘဝတြင္ ယခု အသက္အရြယ္ထိ အလွဴပြဲ မ်ားစြာကို ေတြ ့ၾကံဳခဲ့ဖူးသည္။ ထိုထဲတြင္မွ ကၽြန္ေတာ့္ ဘဝတြင္ ၾကံဳေတြ ့ခဲေသာ အလွဴပဲြေလး တစ္ပဲြကို ယေန ့ထိတိုင္ မွတ္မွတ္ရရျဖင့္ မေမ့ႏုိင္ေသးေပ။ အေၾကာင္းတုိက္ဆိုင္တိုင္း ထိုအလွဴပြဲေလးကို ျပန္ျပန္ ျမင္ေယာင္မိ၏။ လြန္ခဲ့ေသာ ေျခာက္ႏွစ္ခန္ ့က ျဖစ္မည္။ အလြန္ ရိုးရွင္းေသာ၊ အလြန္ သဘာဝက်ေသာ အလွဴပြဲေလး ျဖစ္၏။ ထိုေန ့ကို ကၽြန္ေတာ္ ယေန ့ထက္ထိ မေမ့ႏိုင္ေသးေပ။ ျပန္စဥ္းစားမိတိုင္း မ်က္ဝန္းထဲတြင္ တရစ္ဝဲဝဲျဖင့္ ျပန္ျမင္ေယာင္ ေနမိဆဲ ျဖစ္သည္။

အဲဒီေန ့က မွတ္မွတ္ရရ သၾကၤန္ ေနာက္ဆံုးေန ့အတက္ေန ့ျဖစ္၏။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျပည္ျမိဳ ့သို ့ ေရပတ္ခံထြက္လာခဲ့ ၾကသည္။ နဝေဒတံတားကို ေက်ာ္လာျပီး ကုန္းအဆင္း ျပည္ျမိဳ ့ဘက္သို ့အေကြ ့(ဇီးခဲြစက္ ျခံဝင္း)ေနရာေရွ့ အေရာက္တြင္ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ့္တုိ ့ကားကုိ ေရထြက္ေလာင္းရင္း ဒီေန ့ဒီအိမ္တြင္ အလွဴရွိေၾကာင္း ေျပာသည္။ အမ်ားၾကီး ခ်က္ထားေသာေၾကာင့္ ေရကစားျပီးေနာက္  ျမိဳ ့ထဲတြင္ ဝယ္မစားဘဲ ဆက္ဆက္ လာစားရန္ပါ မွာလိုက္ေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ ့လဲ တမနက္လံုး ျမိဳ ့ထဲတြင္ ေရကစားျပီးေနာက္ ေမာေမာ ပန္းပန္းျဖင့္ ထမင္းစားရန္ ေနရာရွာေတာ့ ဆိုင္မ်ား ပိတ္ထားသျဖင့္ အခက္အခဲ ျဖစ္ေန၏။ ေနာက္မွ အလွဴဖိတ္ထား သည္ကို သတိရျပီး ျမိဳ ့ျပင္သို ့ျပန္ထြက္လာခဲ့သည္။ တစ္မနက္လံုး ေရကစားထား ေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို ့လဲ ေတာ္ေတာ္ေလး ဆာေလာင္ ေမာပန္းေနၾကျပီ ျဖစ္သည္။ 

ကၽြန္ေတာ္တုိ ့အလွဴအိမ္ေရွ့ကုိ ေရာက္ေတာ့ မယံုၾကည္ ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ပင္ လူမ်ားလြန္း ေနသည္ကို ေတြ ့လုိက္ရသည္။ လမ္းေဘးႏွစ္ဘက္တြင္ အစီအရီ ရပ္ထားေသာ ကားမ်ား၊ ဆိုင္ကယ္မ်ားကို ေတြ ့ရသည္။ လူၾကီးတစ္ေယာက္က ကားလမ္းေပၚမွ ျဖတ္လာသမွ် ကားမ်ား၊ စက္ဘီးမ်ား၊ ဆိုင္ကယ္မ်ားကို တားျပီး အလွဴတြင္ ထမင္း ဝင္စားသြားဖုိ ့ဖိတ္ေခၚေနသည္ကို ေတြ ့ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ ့လဲ အားရပါးရ စားေသာက္ေနေသာ လူမ်ားကို ၾကည့္ျပီး ပိုမို ဆာေလာင္လာသလို ခံစားရသည္။ တမနက္လံုး ေရကစား ထားျခင္းေၾကာင့္လဲ ေတာ္ေတာ္ ဆာေလာင္ေနၾကျပီ ျဖစ္သည္။ ထို ့ေၾကာင့္ ဗိုက္ဆာဆာျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ ့လဲ လူအမ်ားႏွင့္ ေရာကာ စားေသာက္လိုက္ၾကသည္။ အလွဴက ထံုးစံအတိုင္း ငါးေျခာက္ႏွပ္၊ ပဲဟင္းႏွင့္ သရက္ခ်ဥ္သုပ္ကို ေကၽြးျခင္း ျဖစ္ေသာ္လဲ ဗိုက္ဆာ ေနေသာေၾကာင့္ ထင္သည္ အလြန္စားေကာင္းလွသည္။ အလြန္စာေလာင္ ေနေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ဘဝ တေလွ်ာက္ စားခဲ့ေသာ အစားအစာမ်ားတြင္ အေကာင္းဆံုးဟုပင္ ထင္မွတ္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဆာဆာျဖင့္ အားရပါးရ ကုန္းေလြးေနစဥ္ ေနာက္မွ အသံၾကားသျဖင့္ လွည့္ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ ေရႊေတြ သီးေနေအာင္ ဝတ္ထားေသာ မိန္းမၾကီး တစ္ေယာက္ ဝမ္းသာ အားရဟန္ျဖင့္ အားရပါးရ ေျပာေနသည္ကို ေတြ ့လိုက္ရသည္။ 

“အားရတယ္ေဟ့ အားရတယ္။ ၾကည့္စမ္း... အားရပါးရ စားေနလုိက္ၾကတာ... ဒီလုိ ျမင္ရေတာ့ ငါလဲ လွဴရတာ အားရတယ္။ ဒီေန ့အလွဴလုပ္တာ ဆယ့္ငါးသိန္း ေလာက္ကုန္တယ္။ ကုန္ပေလ့ေစ ေက်နပ္တယ္။ ေနာက္ႏွစ္ေတြလဲ ထပ္လွဴဦးမယ္”

ထုိအသံ ၾကားမွ ကၽြန္ေတာ္လဲ ပတ္ဝန္းက်င္ကို သတိထား ၾကည့္မိသည္။ ဟုတ္သည္ ဆာေလာင္ေန ေသာေၾကာင့္ ထင္သည္ လူအားလံုး အားရပါးရ စားေသာက္ေနၾကသည္။ စားေသာက္ေနသူမ်ားတြင္ ေယာက္က်ား၊ မိန္းမ၊ လူၾကီး၊ လူငယ္ အားလံုးပါသည္။ တခ်ဳိ ့အဆင့္အတန္း ျမင့္ဟန္တူေသာ အမ်ဳိးသား၊ အမ်ဳိးသမီးမ်ား ပါသည္။ ဒါေပမယ့္ အလွဴျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ရွိန္ေနျခင္း၊ ရႈိးတိုး ရွန္ ့တန္ ့ျဖစ္ေနျခင္း မရွိ။ လူအမ်ားႏွင့္ ေရာေထြးကာ လက္ရည္တျပင္တည္း စားေသာက္ေနၾကသည္။ တခ်ဳိ ့အမ်ဳိးသားမ်ား မူးေနၾကသည္၊ တခ်ဳိ ့အမ်ဳိးသမီးမ်ား ေျခေထာက္တြင္ ဘိနပ္ မပါၾက၊ အားလံုး ေရေတြ စိုရႊဲေနၾကသည္၊ တခ်ဳိ ့အိုးမဲမ်ား၊ ဆီဂ်ီးမ်ား၊ ဖံုမႈန္ ့မ်ား ေပက်ံေနၾကသည္။ ဒါေပမယ့္ အားလံုး မ်က္ႏွာတြင္ တူညီေသာ စင္ၾကယ္သည့္ အျပံဳးပန္းမ်ားျဖင့္ ေပ်ာ္ေနၾကသည္။ ဟန္ေဆာင္ ေနၾကျခင္း မဟုတ္။ 

“ေဒၚၾကီး ထမင္းေပးပါဦး၊ အန္တီ သရက္ခ်ဥ္သုပ္ေလး နဲနဲေလာက္၊ ပဲဟင္းေပးပါဦး၊ ငါေျခာက္ႏွပ္ ရွိေသးလားဗ်ဳိ ့”

စသျဖင့္ အားလံုး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ျဖင့္ ေအာ္ဟစ္ကာ အားရပါးရ စားေသာက္ေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ သူတို ့၏ အေပ်ာ္မ်ားက အလွဴရွင္ အန္တီၾကီးကို ကူးစက္ကာ ဝမ္းသာအားရျဖင့္ ေအာ္ေျပာေနျခင္း ျဖစ္သည္။ 

ကၽြန္ေတာ္ အပါအဝင္ လူအားလံုးပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကသည္။ သၾကၤန္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား မူးေနၾကေသာ္လဲ စည္းကမ္းမမဲ့ၾက။ စားေသာက္ျပီး ပန္းကန္မ်ားကို ပန္းကန္ေဆးသည့္ ေနရာသို ့ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် သြားထားၾကသည္။ မူးေနေသာ္လဲ စည္းကမ္း ရွိေနၾကသည္မွာ အံၾသဖို ့ေကာင္းလွသည္။ အလြန္ရိုးရွင္း၍ သဘာဝက်ေသာ အလွဴပဲြေလး ျဖစ္သည္။ ဘယ္ေလာက္ ရိုးရွင္းသလဲ ဆိုလွ်င္ အလွဴဆုိေပမယ့္ မ႑ပ္ထိုးထားျခင္း မရွိ၊ စားပြဲတစ္လံုးႏွင့္ ထိုင္ခံု ေျခာက္လံုး၊ ခုနစ္လံုးေလာက္သာ ရွိသည္။ လူအားလံုး ၾကံဳသလုိ စားေသာက္ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ တခ်ဳိ ့က ျခံဝင္းအတြင္း ပန္းျခံဳမ်ားအနီးတြင္၊ တခ်ဳိ ့က သစ္ပင္ေတြ ေအာက္မွာ၊ တခ်ဳိ ့က ျခံဝင္းထဲႏွင့္ လမ္းမေပၚတြင္ မတ္တပ္ရပ္လွ်က္ တမ်ဳိး၊ ထိုင္လွ်က္ တဖံု၊ တခ်ဳိ ့က ကုိယ့္ကားေပၚတြင္ ကိုယ္ယူ စားၾကသည္။  စားေတာ့လဲ ပန္းကန္ ေဆးသည့္ ေနရာတြင္ ကိုယ္ဘာသာ ကိုယ့္ပန္းကန္ ကိုယ္ယူကာ ထမင္းထည့္သည့္ ေနရာတြင္ ထမင္းသြားေတာင္း ရသည္။ ျပီးေနာက္ လူမ်ားအၾကား လိုအပ္သမွ် လိုက္လံ ျဖည့္ဆည္းေပးေနသည့္ လူမ်ားေနာက္ လုိက္ကာ 

“အစ္ကိုေရ... ငါးေျခာက္ႏွပ္ေလး လုပ္ပါဦး။ အစ္ကို ့ေရ... ပဲဟင္းေလး၊ သရက္ခ်ဥ္သုပ္ ရွိေသးလားဗ်ဳိ ့...”

စသည္ျဖင့္ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ စနစ္ျဖင့္ စားေသာက္ၾကရျခင္း ျဖစ္သည္။ ဂုဏ္ပကာသနမပါ၊ အဆင့္အတန္းမခဲြ လက္ရည္တျပင္တည္း ေကၽြးေသာ အလွဴပြဲေလး ျဖစ္သည္။ လူအားလံုး ဟန္ေဆာင္မႈမပါ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ရႊင္ရႊင္ျဖင့္ အားရပါးရ စားေသာက္ ေနၾကသည္ကို ျမင္ရသည္မွာ အလြန္ ၾကည္ႏူးဖြယ္ ေကာင္းလွသည္။ သၾကၤန္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးျဖင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ ေနၾကဟန္လဲ တူသည္။ သူ ့ကိုယ္မသိ ကိုယ့္သူ မသိျဖင့္ အနယ္နယ္ အရပ္ရပ္မွ လူမ်ား စုကာ မရင္းႏွီးေသာ အလွဴရွင္၏ အလွဴပဲြကုိ တက္ေရာက္ အားေပးေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ အလွဴ ့ရွင္မ်ား မအားမွန္း သိေသာေၾကာင့္ ကိုယ့္ထမင္း ပန္းကန္ ကုိယ္သိမ္းျပီး ပန္းကန္ ေဆးသည့္ ေနရာ အေရာက္ စည္းကမ္းရွိရွိ သြားထားၾကသည္ကို ျမင္ရသည္မွာ ၾကည္ႏူးဖြယ္ ေကာင္းလွသည္။ အလွဴ ့ရွင္ကိုေတာ့ မသိ သူတို ့ကို ၾကည့္၍ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ပီတိ ျဖစ္ေနမိသည္။ ဒီလို ရသေျမာက္ေသာ အလွဴပဲြေလးကို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က်  လွဴခ်င္စိတ္လဲ ေပါက္လာမိသည္။

Wednesday, 7 September 2011

လြမ္းေမာမိတယ္ ရင္ေမာရတယ္ ခ်စ္ေသာဧရာ...ရယ္

မိုးရြာျပီးခါစ ျမစ္ျပင္ကို ျဖတ္၍ တသုန္သုန္ တိုက္ခတ္ေနသည့္ ေလျပည္ညင္းက ကြဲကြာေနတာ ၾကာျပီ ျဖစ္သည့္ သူ ့ကို ဆံပင္၊ အက်ီ ၤ၊ ပုဆိုးတို ့တျဖတ္ျဖတ္ လြင့္လူးသြားသည္ အထိ ေထြးေပြ ့ၾကိဳဆိုသည္။  မိုးရြာျပီးစ အခ်ိန္တိုင္း ေလႏွင့္အတူ ပါလာတတ္သည့္ သူအလြန္ ႏွစ္သက္ေသာ ေျမသင္းနံကို ရွဴရင္း ျမစ္ကမ္းနဖူး (အရင္ ဇာတ္ဆိပ္ေဟာင္း) ေနရာတြင္  ရပ္လိုက္သည္။ သူထြက္သြားစဥ္တုန္းကလို မဟုတ္ေတာ့ ဧရာဝတီျမစ္၏ ျမင္ကြင္းတို ့က ေျပာင္းလဲေနျပီ။ ဧရာဝတီျမစ္က ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္တုိ ့ျဖင့္ မိမိျမင္ကြင္းေရွ့၌ လဲေလ်ာင္းေနသလို စိတ္တြင္ ခံစားရသည္။ ဟိုးအရင္ ဇက္ဆိပ္ရွိစဥ္က ကားအတက္အဆင္း ျပဳလုပ္ေသာ လမ္းတုိ ့ ပ်က္စီးေနျပီ ျဖစ္သလို ျမစ္ကမ္းပါး တေလွ်ာက္တြင္လဲ ကိုင္းပင္တုိ ့က အက်ည္းတန္စြာ အျပိဳင္းအရိုင္း ေပါက္ေနၾက၏။

ငယ္ဘဝ တေလွ်ာက္လံုး ျမစ္ကမ္းပါးတေလွ်ာက္ ေျပးလႊားေဆာ့ကစားရင္း ၾကီးျပင္းခဲ့သည့္ သူႏွင့္ ဧရာဝတီၾကားတြင္  အမွတ္ရစရာေပါင္း မ်ားစြာ ရွိခဲ့သည္။ သူ ့လိုပင္ ဤဆင္တဲရြာကေလးတြင္ မွီတင္း ေနထိုင္ၾကေသာ လူမ်ားသည္လဲ ဧရာဝတီျမစ္ႏွင့္ မကင္းရာမကင္းေၾကာင္းမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ တံငါလုပ္သူမ်ား၊ စက္ေလွလုပ္ငန္း လုပ္သူမ်ား၊ ေရေရာင္းသူမ်ား၊ လယ္၊ ယာလုပ္ငန္းႏွင့္ ကိုင္းကၽြန္းလုပ္သူမ်ားသည္ ဧရာဝတီျမစ္ကို မွီခုိ၍ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္း ျပဳၾကရ၏။ ယုတ္စြအဆံုး ဧရာဝတီျမစ္ အတြင္းမွ ေရကိုပင္ ဆင္တဲတစ္ရြာလံုး ေသာက္ေရ၊ သံုးေရအျဖစ္ ခပ္ယူ သံုးစြဲရ၏။ တခ်ဳိ ့ဆိုလွ်င္ ေပါင္းမိုးေလွေလးမ်ားျဖင့္ ျမစ္ထဲတြင္ ေနထိုင္ၾကျပီး ျမစ္ကမ္းပါးမွာပင္ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ၾက၏။

ကၽြန္ေတာ္အပါအဝင္ ကေလးမ်ားအတြက္ေတာ့ ဧရာဝတီျမစ္ၾကီးက အခမဲ့ ကစားကြင္းၾကီး ျဖစ္ခဲ့သည္။
ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဧရာဝတီ ပတ္သက္မႈက  ငယ္ဘဝ ေလးႏွစ္သား အရြယ္ကပင္ စခဲ့သည္ဟု ဆိုရမည္။ ထိုေန ့ကို ကၽြန္ေတာ္ အခုအခ်ိန္ထိ မွတ္မိေနေသးသည္။ ေနာင္ ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာထိလဲ မွတ္မိေနဦးမည္သာ ျဖစ္သည္။ အဲဒီေန ့က ကၽြန္ေတာ့္ အေဒၚျဖစ္သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ျမစ္ဆိပ္ကို ေရခ်ဳိးလိုက္သြားခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ခုရပ္ေနသည့္ ဒီေနရာရွ့က ကမ္းစပ္ေလးမွာပင္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ညီဝမ္းကြဲ ေတာ္သူတို ့ေရခ်ဳိးၾက၏။ အေဒၚျဖစ္သူက မလွမ္းမကမ္းတြင္ အဝတ္ေလွ်ာ္ေနသည္။ ေျမာက္ရွဴံးေအာင္ ေဆာ့ေသာ ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္က ခရီးသည္မ်ား ခ်ျပီး ျပန္ထြက္ေသာ စက္ေလွကို လက္ျဖင့္ ခိုျပီးလိုက္သြားၾက၏။ ကမ္းစပ္မွ အေဒၚျဖစ္သူႏွင့္ တျခားသူမ်ား ပြတ္ေလာရိုက္မတတ္ ေအာ္မွ ေၾကာက္လန္ ့ျပီး လက္လႊတ္ခ် လိုက္ေတာ့ ေရနက္ပိုင္းကို ေရာက္ေနျပီမို ့ေရနစ္ပါေလေတာ့သည္။ စက္ေလွေပၚမွ အိမ္နီးခ်င္း အစ္ကို ျဖစ္သူက ကယ္တင္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္သာ ဒီေန ့ထိ ကၽြန္ေတာ္  အသက္ရွင္ ေနႏိုင္ျခင္း ျဖစ္သည္။ အဲဒီေန ့က ေက်ာျပင္ ေဗ်ာတင္ ခံခဲ့ရျပီး ျမစ္ဆိပ္ ေရဆင္း မခ်ဳိးရ အမိန္ ့ထုတ္ျခင္း ခံရသည္။

ေရကူးတတ္လာသည့္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ေတာ့ ဧရာဝတီျမစ္က ကၽြန္ေတာ္တုိ ့အတြက္ ကစားကြင္းၾကီးပမာ ျဖစ္လာ၏။ စက္ေလွ၊ ဇက္ေရယာဥ္မ်ားေပၚတက္၍ ကၽြမ္းထိုးျခင္း၊ ဒိုင္ဗင္ ထိုးျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ၾက၏။ ေရထဲတြင္ စလိန္ေျပးတမ္း၊ ရႊံပစ္တမ္းမ်ား ကစားၾကသည္။ ဝါးပိုးဝါးၾကီးမ်ားကို ေရထဲခ်၍ ကမ္းမကပ္ေၾကး စစ္တိုက္တိုင္း ကစားၾကသည္။  ဝါးပိုးဝါးမ်ားေပၚတြင္ ရႊံမ်ားကို ႏုိင္သေလာက္တင္ျပီး တဘက္နဲ ့တဘက္ ပစ္ခတ္ျပီး ကစားၾကျခင္း ျဖစ္သည္။  ရႊံကုန္သြားလွ်င္ ကမ္းစပ္မွ ရႊံကို ျပန္သယ္ခြင့္မရွိ ေရေအာက္မွ ရႊံကို ေရေအာက္မွ ငုပ္၍ ယူရျပီး ကစားရျခင္းေၾကာင့္ ခက္ခဲျပီး  အလြန္ေပ်ာ္ဖုိ ့ေကာင္း၏။ ေနာက္ ျမစ္ကမ္းစပ္မွ ျမစ္အတြင္းရွိ ေသာင္ထြန္းေနသည့္ ေနရာသို ့ေလွေလွာ္ ျပိဳင္ရသည္မွာလဲ အလြန္ပင္ ေပ်ာ္ဖို ့ေကာင္းလွသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ ့သူငယ္ခ်င္း အုပ္စုကို ရပ္ကြက္က ေခၚသည့္ နာမည္ေျပာင္က ေရသရဲေလးမ်ား ျဖစ္သည္။ ေႏြ၊ မိုး၊ ေဆာင္း ျမစ္ထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ ့သူငယ္ခ်င္း တစ္သုိက္ အေပ်ာ္ၾကီး ေပ်ာ္ခဲ့ၾကသည္။

ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြ ဆိုလွ်င္ သူယ္ခ်င္းမ်ား တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ အေဖာ္စပ္ကာ တစ္ေန ့ကို ႏွစ္ၾကိမ္ ျမစ္ထဲေရဆင္း ခ်ဳိးၾကျပီး တစ္ခါခ်ဳိးလွ်င္ ႏွစ္နာရီ သံုးနာရီခန္ ့ၾကာသည္။ ေရခ်ဳိးသည္ ဆိုသည္ထက္ ျမစ္ထဲဆင္း၍ ေဆာ့ၾကသည္ ဆုိလွ်င္ ပိုမွန္မည္။  ျမစ္အတြင္းရွိ ေက်ာက္ေဆာင္မ်ား၊ ေသာင္ျပင္မ်ားဆီသို ့ေရကူးျပိဳင္ျခင္း၊ ေလွေလွာ္ျပိဳင္ျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ၾက၏။ ပူအိုက္သည့္ ေႏြညေတြ ဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တို ့သူငယ္ခ်င္းမ်ား စုျပီး ျမစ္အတြင္း ဆိုက္ကပ္ထားသည့္ စက္ေလွမ်ားေပၚ ဆင္းအိပ္ၾက၏။ ၾကယ္ေရာင္စံု မိုးေကာင္းကင္ၾကီးကို ၾကည့္ရင္း တသုန္သုန္ တိုက္ခတ္ေနသည့္ ျမစ္ေလျပည္ေလညင္းေအာက္ အိပ္ရသည္မွာ ခုေခာတ္ အဲကြန္းႏွင့္ မလဲႏိုင္ေပ။ မအိပ္ခင္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား စုျပီး  ျမစ္အတြင္းမွ ငါး၊ ပုဇြန္ႏွင့္ ေရသူမ(မ်က္ႏွာဖံုး) ေကာင္မ်ားဖမ္းျပီး ခ်က္ျပဳတ္ စားေသာက္ၾကသည္မွာလဲ အလြန္ပင္ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းလွ၏။ မိုးတြင္း ေရၾကီးခ်ိန္မ်ားတြင္ ဆုိလွ်င္လဲ ဟိုအရင္ လယ္ကြင္း၊ ကြင္းေျပာင္ၾကီးမ်ားႏွင့္ တခ်ဳိ ့ ရြာလမ္းမမ်ားထိ ေရျမဳပ္ေသာေၾကာင့္ လူၾကီးမ်ား စိတ္ညစ္ၾကေသာ္လဲ ကေလးမ်ားမွာ ေလွေလွ်ာက္ စီးၾကရသျဖင့္ အလြန္ေပ်ာ္ ၾကသည္။ ေဆာင္းတြင္ဆိုလွ်င္ ေအးေသာေၾကာင့္ ေရအၾကာၾကီး မခ်ဳိးႏိုင္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ ့အေခၚ ပလုံစြပ္ ဆုိ ေျပးတက္ၾကသည္က မ်ားသည္။ ဒါေပမယ့္ ေဆာင္းေႏွာင္း ကာလမ်ားတြင္ေတာ့ ေရက်ခ်ိန္ ေက်ာက္ေဆာင္မ်ား၊ ေသာင္ျပင္မ်ား ရွာရသည္မွာ အလြန္ပင္ ေပ်ာ္ဖို ့ေကာင္းလွ၏။

အခုအခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္တို ့ငယ္ဘဝက ကစားကြင္း၊ ဆင္တဲသူ/သားတို ့အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း အေနျဖင့္ အားထားရာ ဧရာဝတီျမစ္ၾကီးမွာ ျမစ္အထက္ပိုင္းတြင္ ေဆာက္လုပ္ထားေသာ ဆည္မ်ား၊ တံတားမ်ားေၾကာင့္ ေရစီးေၾကာင္းမ်ား ေျပာင္းလဲကာ ကမ္းပါျပိဳျခင္း၊ ေသာင္ထြန္းျခင္းမ်ားေၾကာင့္ ေႏြရာသီ ဆိုလွ်င္ ေရေၾကာင္းတိမ္ျပီး သေဘာၤ၊ ေမာ္ေတာ္မ်ား သြားေရးလာေရး အခက္အခဲမ်ား ျဖစ္ေပၚေနသည္။ ျမစ္အတြင္း ေက်ာက္စုပ္ စက္ေလွမ်ား စည္းကမ္းမဲ့စြာ ေက်ာက္စုပ္ျခင္းေၾကာင့္ ျမစ္ၾကမ္းျပင္တြင္ ခ်ဳိင့္ၾကီးမ်ား ျဖစ္ေပၚကာ တံငါသည္မ်ား ပိုက္ခ်ရာတြင္ အခက္အခဲမ်ား ျဖစ္ေလ့ရွိေၾကာင္းသိရသည္။ ထိုခ်ဳိင့္ၾကီးမ်ားေၾကာင့္ အရင္ကဆိုလွ်င္ ငါးမ်ားအုပ္လိုက္ မိေလ့ရွိေသာ္လည္း ခုဆိုလွ်င္ တစ္ေကာင္၊ ႏွစ္ေကာင္ပင္ မိဖို ့မလြယ္ေတာ့ေၾကာင္း တံငါသည္မ်ားက ညည္းၾက၏။ ဆည္မ်ား၊ တံတားမ်ား ေဆာက္ျခင္းေၾကာင့္ ေရစီးေၾကာင္းမ်ား ေျပာင္းကာ ေရတိုက္စားျခင္း ခံရသည့္ ကမ္းပါးမ်ားကို ထိန္းသိမ္းျခင္း ျမစ္ေၾကာင္းတေလွ်ာက္ ေသာင္ထြန္းျခင္းမ်ားကို မေျဖရွင္းသည့္ အျပင္ ဧရာဝတီျမစ္ၾကီး ပိုမို ဒုကၡ ေရာက္ေစမည့္ ျမစ္ဆံု စီမံကိန္း သတင္းကို ၾကားရသည့္ အတြက္ ပို၍ ရင္ေမာရသည္။ ေမခႏွင့္ မလိခကို ပိတ္၍ ဆည္ေဆာက္ၾကျပီး ေရအားလွ်ပ္စစ္ ထုတ္ၾကမည္တဲ့....

ဒီလိုသာ ဆည္ေဆာက္ျဖစ္ခဲ့လွ်င္ နဂိုကမွ ယိုယြင္းေနေသာ ဧရာဝတီျမစ္အဖို ့ပိုမို ပ်က္စီးလာဖို ့သာ ရွိေတာ့သည္။ ဧရာဝတီျမစ္ကို မွီတင္း ေနထိုင္ၾကေသာ ျမစ္ေၾကာင္းတေလွ်ာက္ ျမိဳ ့၊ရြာမ်ားမွ လူမ်ားလဲ ဒုကၡ ေရာက္ၾကရမည္သာ ျဖစ္သည္။ ဧရာဝတီျမစ္၏ အဓိက ျမစ္လက္တက္ႏွစ္ခုကို ပိတ္ဆို ့လုိက္လွ်င္ နဂိုကမွ ေရနည္းေနေသာ ျမစ္အတြင္း ပိုမို ေရနည္းလာကာ ေသာင္မ်ား ပိုထြန္းလာႏိုင္သည္။ သေဘာၤမ်ား၊ ေမာ္ေတာ္မ်ား၊ ဇာတ္ေရယာဥ္မ်ား သြားေရးလာေရး ခက္ခဲျပီး ေသာင္ထြန္းေသာ ျမိဳ ့၊ ရြာမ်ားမွ လူမ်ားလဲ ေသာက္သံုးေရအတြက္ အခက္အခဲ ျဖစ္လာႏိုင္ ဖြယ္ရွိသည္။ နဂိုကမွ တေဘာင္  စကားတြင္ ျပည္ျမိဳ ့သည္ ဧရာဝတီျမစ္၏ အေနာက္ဘက္ကမ္းတြင္ က်န္ရွိမည္ ဟု ဆုိရိုးရွိခဲ့သည္။ အခုအခ်ိန္ထိေတာ့ ျပည္ျမိဳ ့သည္ ဧရာဝတီျမစ္၏ အေရွ့ဘက္ကမ္းတြင္ တည္ရွိေနေသးသည္။ တေဘာင္စကားသာ မွန္ခဲ့လွ်င္ ျပည္ျမိဳ ့ႏွင့္ ျမစ္အေနာက္ဘက္ကမ္းမွ ျမိဳ ့ရြာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဒုကၡ ေရာက္မည့္ကိန္း ျဖစ္သည္။ ကမာၻ ့အၾကီးဆံုး ျမစ္ၾကီးမ်ားထဲတြင္ တစ္စင္း အပါအဝင္ ျဖစ္ေသာ ဧရာဝတီျမစ္ ေကာသြားမည့္ အျဖစ္ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ စိုးရိမ္မိသည္။ ဒီလိုအျဖစ္မ်ဳိးကိုေတာ့ အျဖစ္မခံခ်င္ေပ။

ငယ္ဘဝ ကစားကြင္း သဖြယ္ ျဖစ္ခဲ့ေသာ ဧရာဝတီျမစ္၊ လူသားမ်ားကို အက်ဳိးျပဳေနေသာ ဧရာဝတီျမစ္ၾကီးကို ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းခ်စ္သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံက အၾကီးဆံုးျမစ္ၾကီး ေဘးမွာ ေနတာကြဟု ဝင့္ၾကြားခဲ့ရသည့္ ဧရာဝတီျမစ္ၾကီးကို ခ်စ္သည္။ ဧရာဝတီ ျမစ္ၾကီး ပ်က္စီးေပ်ာက္ကြယ္ သြားမည္ကို ကၽြန္ေတာ္ အပါအဝင္ ဆင္တဲသူ ဆင္တဲသားမ်ား၊ ျမစ္ကမ္းပါးတေလွ်ာက္ ျမိဳ ့ရြာမ်ားမွ လူအမ်ားႏွင့္ ဧရာဝတီကို ခ်စ္ေသာ ျမန္မာျပည္သားတိုင္း စိုးရိမ္ေနၾကရသည္။